तत्र अद्भुतं वराहस्वरूपं प्रादुरभवत्, या देवी हरिशक्तिरूपेण तत्र समागता, सा अपि वराह्याकारं धारयन्ती तत्र समुपस्थितवती। नारसिंही अपि, नारसिंहस्यानुरूपस्वरूपा, तत्र समुपजात, यस्याः केशरः तारागणं विक्षिपन् दीप्तिमान् बभूव। इन्द्राणी च वज्रधरिणी, सहस्राक्षगजपतिं समारुह्य, इन्द्रवत् स्थितवती। तदा ताभिः दिव्यशक्तिभिः परिवृता भगवान् चण्डिकां प्रति उवाच—"मम तुष्ट्यर्थं त्वया शीघ्रं दैत्याः निहन्तव्याः।" ततः तस्य देवस्य शरीरेभ्यः चण्डिकायाः भीषणतमशक्तिः निर्गता, या शतवज्रघोषेण गर्जन्ती आसीत्। सा अजिता देवी जटाजूटधारिणी भगवतः समीपे उवाच—"हे दूत, त्वं गच्छ, शुभे, शुम्भनिशुम्भयोः समीपम्।" "शुम्भनिशुम्भयोः, अतिक्रूरदर्पयुक्तयोः दैत्ययोः, यथावत् युद्धाय समागतान् सर्वान् दानवान् च वद।" "इन्द्रः त्रीन् लोकान् प्राप्नुयात्, देवाः हविर्भाजः भवन्तु; यूयं जीवितुमिच्छन्तः पातालं गच्छत। यदि शक्त्यभिमानात् युद्धमिच्छथ, तर्हि आगच्छत, मम गणाः युष्माकं मांसैः तृप्तिं यास्यन्ति।" "यतः शिवः स्वयमेव देवीदूतेन प्रेषितः, तस्मात् अहं शिवदूतीति लोके विख्याता।" एवं देवीवचनं शर्वेणोक्तं श्रुत्वा, ते महादैत्याः क्रोधविस्फुलिङ्गिताः, यत्र कात्यायनी तिष्ठति, तत्र जग्मुः। ततः सर्वेऽमृतशत्रवः प्रथमतः, तीव्रकोपसमन्विताः, देवीं शरप्रासशक्तिभिः वर्षयामासुः। सा चापं सुसंयम्य सुबाणैः तेषां शरप्रासपाशुपतास्त्राणि सुलघुतया छित्त्वा नाशयामास। तस्याः पुरतः काली विचरत्, शत्रून् शूलदलेन विदारयन्ती, केचन खट्वाङ्गेन ताडयन्ती। ब्राह्मणी कमण्डलुजलसंस्कारात् यत्र यत्र शत्रून् पपच्छ, तेषां तेजः बलं च क्षीणमकरोत्। माहेश्वरी त्रिशूलेन दानवान् ताडयामास, वैष्णवी चक्रेण, कौमारी कोपवती शक्त्या तान् प्रहरन्ती। ऐन्द्र्याः वज्रघातैः शतशो दानवा दैत्याश्च विदीर्णा रक्तधाराभिः भूमौ पतिताः। वराह्याः शूकरास्यपातैः केचन विदीर्णाः, तीक्ष्णदंष्ट्राघातैः केचन वक्षसि विदारिताः, अन्ये चक्रेण विदारिताः। नारसिंही सर्वदिक्पूरयन्त्या गर्जनया, अन्यान् महादैत्याः नखैः विदारयन्ती समरभूमौ ग्रसति स्म। चण्डिकायाः महाहासेन, शिवदूत्या भीषणैः शब्दैः, दानवाः सन्त्रस्ताः भूमौ पतिताः; तान् पतितान् सा देवी जगर्ह। मातृगणान् क्रुद्धान् दैत्यान् विदारयन्तीन् दृष्ट्वा, देवशत्रुसैन्यं नानाप्रकारैः विनाशमुपेयाय। तदा मातृगणघातेन पलायमानान् दैत्यान् दृष्ट्वा, महादैत्यः रक्तबीजः कोपसंयुक्तः युद्धाय अग्रे प्रस्थितः। यस्य शरीरात् यदा रक्तबिन्दुः पृथिव्यां पतति, तदा तस्मात् स्थले महान् तद्वद्भूतिः दैत्य उत्पद्यते स्म। स महादैत्यः गदां गृहीत्वा इन्द्राण्याः शूलकेन युद्धं कृतवान्; ततः इन्द्राणी स्ववज्रेण रक्तबीजम् आहतवती। वज्रवेगेन ताडितस्य तस्मात् बहु रक्तम् अपतत्, तस्मात् तद्वद्रूपबलपराक्रमेण योधा उत्पेदिरे। यावत् तस्य शरीरात् रक्तकणः पतति, तावत् तद्वद्बलवीर्ययुक्तः मनुष्य उत्पद्यते स्म। तत्र तेषु रक्तोत्पन्नेषु पुरुषेषु मातृभिः सह, भयानकं युद्धं अभवत्, यत्रात्यन्तभीष्णास्त्रवर्षेण समरभूमिः कम्पिता। पुनः पुनः वज्रघातेन तस्य शीर्षे विदारिते, यत्र रक्तं स्रवति, तत्र सहस्रशः पुरुषाः उत्पद्यन्ते स्म। समरे वैष्णवी चक्रेण तं ताडयामास, ऐन्द्र्याः गदया दैत्येश्वरः आहतः। वैष्णवीचक्रविदारितस्य रक्तधाराभ्यः अनन्ताः दैत्याः उत्पन्नाः, येन समस्तं जगत् तेनैव समन्वितम् अभवत्। कुमार्याः शूलघातेन, वाराह्याः खड्गेन, माहेश्वर्या त्रिशूलेन च स रक्तबीजः प्रहृतः। स महादैत्यः क्रोधसंयुक्तः, सर्वाः मातरः पृथक् पृथक् गदया ताडयामास। तस्य शूलादिभिः पुनः पुनः आहतस्य रक्तं भूमौ पतन्ति स्म, तस्मात् प्रवाहतः अनन्ताः दैत्याः उत्पद्यन्ते स्म। त एव दैत्याः सर्वं जगत् व्याप्य, देवाः परमभीतिं प्राप्नुवन्। देवान् शोकाकुलान् दृष्ट्वा, चण्डिका शीघ्रं कालीं प्रति उवाच—"चामुण्डे, त्वं मुखं विस्तारय। यानि रक्तबीजस्य शरीरात् मम अस्त्रैः पतन्ति रक्तबिन्दवः, तस्मात् उत्पन्नान् महादैत्यांश्च, त्वं शीघ्रं मुखेन गृहाण। युद्धे तान् ग्रस, ततः रक्तबीजस्य रक्तक्षयात् स एव नश्यति; ये च भीषणाः त्वया ग्रसीयन्ते, ते punar न जायन्ते।" एवं उक्त्वा देवी शूलघातेन तम् आहतवती, काली च रक्तबीजस्य रक्तं मुखेन जगर्ह। तदा रक्तबीजः चण्डिकां गदया ताडयामास, किन्तु तस्य प्रहारात् किंचिदपि वेदना नाभूत्। तथा आहतस्य तस्य शरीरात् बहु रक्तम् अपतत्, यत्र यत्र अपतत्, तत्र तत्र चामुण्डा मुखेन तद् रक्तं जगर्ह। एवं तत्र देवीमातृगणैः सह महादैत्यसंघर्षः जातः, रक्तबीजः रक्तोत्पन्नदैत्यैः सह समरे विनाशं प्राप्तः, देवाः च विजयं प्राप्नुवन्।