राजन्, तदा सिंहः प्रचण्डं निनादं कृतवान्, अम्बिका च स्वघण्टानिनादेन तं शब्दं संवर्धयामास। तस्याः धनुषां ज्यानिःस्वनैः, सिंहनादैः, घण्टारवैश्च सर्वे दिशः पूरिताः। काली अपि प्रसृतमुखी शत्रून् घोषैः क्रन्दनैश्च सम्पीडयामास। तं भीषणनिनादं श्रुत्वा दैत्यसेनाः कोपसमाविष्टा देवीं सिंहं च कालिं च सर्वतः परिवव्रुः। तत्रैव, देवशत्रुविनाशाय चामृत्यूनां सिंहानां च कल्याणाय, ब्रह्मणः, शिवस्य, गुहस्य, विष्णोः, इन्द्रस्य च शक्तयः स्वस्वदेहात् निर्गत्य, स्वस्वरूपैः चण्डिकां प्रति समुपजग्मुः। यः यः देवता यस्य यत्स्वरूपं, भूषणं, वाहनं च, तेनैव रूपेण तेषां शक्तयः दानवान् जिघांसन्त्यः समुपस्थिताः। हंसयुक्तविमानस्य अग्रे ब्रह्मण्याः शक्तिः ब्रह्माणी रूपेण, अक्षमालां कङ्कणं च वहन्ती, कुम्भं च धारयन्ती, तत्र समुपस्थिताः। महेश्वरी वृषारूढा, त्रिशूलधारिणी, वरदायिनी, महाभोगिनि, चन्द्रार्धमौलि भूषिता, तत्र समुपजगाम। कौमारी, शस्त्रपाणिः, उत्तममयूरारूढा, गुहस्वरूपिण्यम्बिका, दानवान् जिघांसन्ती समुपस्थिताः। तद्वत् विष्णोः शक्तिः गरुडारूढा, शंखचक्रगदाधनुःखड्गधारिणी, तत्र समुपजगाम। हर्याः शक्तिः वराहरूपिणी, वराही रूपेण तत्र समुपस्थिताः। नृसिंहस्य सदृशी नृसिंही, केशरैः तारागणान् विक्षिपन्ती, तत्र समुपजगाम। इन्द्रस्य शक्तिः, ऐन्द्राणी, वज्रपाणिः, सहस्राक्षसम्पन्ना, ऐरावतस्थिता, तत्र स्थितवती। ततः ताभिः दिव्यशक्तिभिः परिवृता भगवान् चण्डिकां प्राह— "मम तुष्ट्यर्थं त्वया शीघ्रं दानवाः निहन्तव्याः।" तदा तस्य देवस्य देहात् चण्डिकायाः भीषणा परमा चण्डशक्तिः निर्गता, या शतवज्रनिनादेन गुञ्जमानाऽभवत्। सा अजिता देवी जटाजूटधारिणी भगवन्तं प्राह— "दूत त्वं शुभे शुम्भनिशुम्भयोः समीपं गच्छ।" "शुम्भनिशुम्भयोः अतिक्रूरदर्पयुक्तयोः, युद्धाय समागतानां चान्येषां दानवानां समीपे मम वचनं ब्रूहि। इन्द्रः त्रिलोक्यं प्राप्नुयात्, देवाः हविर्भाजः स्युः; भवन्तः इच्छन्ति चेत् जीवितुं, अधःपातालं यान्तु। यदि बलदर्पेण युद्धमिच्छथ, तर्हि आगच्छन्तु, मम गणाः तेषां मांसैः तृप्यन्तु।" "यतः शिवः स्वयमेव मया दूतः प्रेषितः, तेनाहं शिवदूती इति लोके विख्याता।" देवीवचनं शर्वेणोक्तं श्रुत्वा, तदा ते महादानवाः क्रोधसंरक्ताः, यत्र कात्यायनी तिष्ठति, तत्र जग्मुः। ततः तेऽमृत्युवैरयः प्रथमं बाणैः शूलैः शतघ्निभिश्च देवीं वर्षन्तः, तं कोपं दर्शयन्तः, समारभन्त। सा देवी तु सुभगैः बाणैः तेषां बाणशूलपरशून् सहजं छित्त्वा, प्रत्युत्तरं दत्तवती। तस्याः पुरतः काली विचरन्ती, शत्रून् केचन शूलघातेन विदारयन्ती, केचन खट्वाङ्गेन ताडयन्त्यवधीत्। ब्रह्माणी कमण्डलुजलसंस्कारैः यत्र यत्र दानवानन्वधावत्, तेषां तेजः वीर्यं च हृतवती। माहेश्वरी त्रिशूलेन दानवान् ताडयामास, वैष्णवी चक्रेण, कौमारी महाक्रुद्धा शूलघातैः दानवान् व्यधुनोत्। ऐन्द्र्याः वज्रप्रहारैः शतशः दानवा दैत्याश्च विदीर्णा रक्तधाराभिः क्षितौ पतिताः। वराह्याः शुण्डाघातैः केचन भग्नाः, तीक्ष्णदंष्ट्राभिः वक्षसि विदीर्णाः, केचन चक्रेण विदारिताः। नारसिंही सर्वदिक्पूरकनिनादेन अन्यान् दानवश्रेष्ठान् नखैः विदार्य युद्धभूमौ भक्षयामास। देवीचण्डिकायाः हासनिनादेन, शिवदूत्याः भीषणशब्दैश्च दानवा भीताः पतिताः, सा च तान पतितान् भक्षयामास। मातृगणान् कोपसंरक्तान् दानवमहान्तः संछिन्दतः दृष्ट्वा, देवद्विषां सेनाः नानाप्रकारेण विनष्टाः। तदा मातृगणैः पीड्यमानान् पलायमानान् दानवान् दृष्ट्वा, रक्तबीजो महादैत्यः क्रोधसंरक्तः युद्धाय समुपजगाम। यस्य यदा रक्तबिन्दुः भूमौ पतति, तस्मात् स्थले तदाकारः महादैत्यः उत्पद्यते स्म। स महादैत्यः गदापाणिः ऐन्द्र्याः शूलघातेन युद्धमकरोत्; ऐन्द्र्यपि स्ववज्रेण रक्तबीजं ताडयामास। वज्रप्रहारात् तस्य बहु रक्तं स्रवमाणं, तस्मात् तदाकाराः तद्वीर्यसम्पन्नाः योधाः उत्पन्नाः। यावन्ति रक्तबिन्दवः तस्य शरीरात् पतन्ति, तावन्त एव तद्वीर्यबलपराक्रमयुक्ताः पुरुषाः जाताः। तत्र तस्य रक्तोत्पन्नाः पुरुषा अपि मातृभिः सह अतिभीषणे युद्धे समरे, अतिदारुणास्त्रवर्षेण, योधयन्ति स्म। पुनः, यदा वज्रप्रहारात् तस्य मूर्ध्नि रक्तं प्रवहति, तदा सहस्रशः पुरुषा उत्पद्यन्ते स्म। युद्धे वैष्णवी चक्रेण तं ताडयामास, ऐन्द्र्यपि गदया दैत्यपतिं प्रहारयामास। वैष्णवीचक्रार्पितस्य रक्तनदीभ्यः अनन्ताः महादैत्याः जाताः, येन जगत्सर्वं तेनैव समन्वितम्। एवं देवीशक्तिभिः सह चण्डिकायाः महात्म्यं, दानवानां च भीषणं विनाशं, तत्र समजनि।