तत्र कालिका देवी चण्डिकां प्रहर्षयन्ती प्राह—"मया चण्डः मुुण्डश्च महाअसुरौ युद्धयज्ञे बलिदानेन समुपस्थितौ; त्वया स्वयमेव शुम्भनिशुम्भयोः संहारः कर्तव्यः।" ततः समुपस्थितौ तौ चण्डमुण्डौ दृष्ट्वा शुभा चण्डिका सौम्यया वाचा कालिकां प्राह—"यतः त्वया चण्डमुण्डौ समानीयौ, तस्मात् त्वं लोके चामुण्डेति ख्यातिं यास्यसि।" चण्डासुरे हते, मुुण्डे च निपातिते, सेनायां च महतीं हानिं दृष्ट्वा, असुरेन्द्रः शुम्भः कोपविस्फारितचेताः सन्, सर्वासुरसेनान्याः संयोजनं आज्ञापयत्। स प्राह—"अद्य षडष्टिकः सेनापतयः, चत्वारिंशदष्टकाः कंबुनायकाः स्वैः स्वैः सैन्यैः सह प्रस्थिताः स्युः। मम आज्ञया पञ्चाशत् कुलानि बलिनां महासुराणां, शतं च धौम्रकुलानां यान्तु। कालकाः, दौर्हृदाः, मौर्याः, कालकेयाश्च—एते सर्वे युद्धाय सज्जीकृत्य शीघ्रं प्रस्थिताः स्युः।" एवं तेन भीषणस्वामिना शुम्भेन समाज्ञप्ताः, सहस्रैः महाचमूभिः परिवृतः स प्रस्थितः। तदानीं तस्य भीषणस्य सैन्यस्य आगमनं दृष्ट्वा, चण्डिका धनुष्कोटिनिनादेन भूम्यन्तरिक्षमाकुलं कृतवती। सिंहश्च भीमस्वनं नदति स्म, अम्बिका च तस्मिन्स्वनेन घंटानिनादं समादधात्। व्योमदिग्भ्यः धनुष्कोटिस्वनैः, सिंहनादैः, घंटारवैः च पूरितमभवत्; कालिका च विकटमुख्या शत्रून् उच्चैः क्रोशैः संत्रासयामास। तं तुमुलनिनादं श्रुत्वा, असुरसेनाः कोपसमाविष्टाः, देवीम्, सिंहं, कालिकां च सर्वतोऽभिसमवृत्य स्थिताः। तस्मिन्नन्तरे, सुरारिणां विनाशाय, अमरवृषभाणां च कल्याणाय, ब्रह्मणः, शिवस्य, गुहस्य, विष्णोः, इन्द्रस्य च शक्तयः स्वस्वरूपेण चण्डिकां समुपेत्य स्थिताः। येषां येषां देवतानां रूपं, भूषणं, वाहनं च यदासीत्, तेनैव रूपेण ताः शक्तयः दैत्यान् जिघांसन्त्यो निर्गताः। हंसारूढा ब्रह्मणी ब्रह्मशक्तिः जपमालाकमण्डलुधारिणी समुपेत्य तिष्ठति स्म। वृषारूढा त्रिशूलपाणिः वरदायिनी चन्द्रशेखरा महेश्वरी, कौमारी च परममयूरारूढा शस्त्रपाणिः गुहशक्तिरूपेण समुपेत्य स्थिताः। विष्णोः शक्तिः गरुडारूढा शङ्खचक्रगदाधनुःखड्गपाणिः समुपेत्य स्थितवती। वराहरूपधारिणी हरिशक्तिः वराहीरूपेण तत्र समुपेत्य स्थितवती। नारसिंही च नारसिंहरूपा, केशरैः तारागणान् अपास्य, समुपेत्य तस्थौ। इन्द्राणी वज्रपाणिः सहस्त्रनेत्रा गजेन्द्रारूढा तत्र स्थितवती। ततः ताभिः दिव्यशक्तिभिः परिवृता ईश्वरः चण्डिकां प्राह—"मम तुष्ट्यर्थं शीघ्रं दैत्यान् निहन्यताम्।" तदा देवस्य देहात् चण्डिकायाः भीषणातिशक्तिः निर्गता, या शतवज्रनिनादेन कम्पयन्ती बभूव। सा अजिता देवी जटाजूटधारिणी प्रभुं प्राह—"हे दूत, त्वं शुम्भनिशुम्भयोः समीपं गच्छ।" "शुम्भनिशुम्भौ दर्पसमन्वितौ, सर्वांश्चान्यान् दैत्यान् युद्धाय समागतान्, मम वचो निवेदय। इन्द्रः त्रिलोकीं प्राप्नोतु, देवाः हविर्याजिनः स्युः; भवन्तः यदि जीवितुमिच्छन्ति, पातालं यान्तु। यदि बलमदेन युद्धमिच्छथ, तर्हि आगच्छत—मम गणाः युष्माकं मांसैः तृप्तिं यास्यन्ति। यतः शिवः स्वयमेव मया दूतत्वेन प्रेषितः, तस्मात् अहं लोके शिवदूतीति विख्याता।" देव्याः वचनं शर्वेण उक्तं श्रुत्वा, ते महाअसुराः कोपसमाकुलाः, यत्र कात्यायनी तिष्ठति, तत्र जग्मुः। तदनन्तरं, ते अमरारयः प्रथमं देवीं शरैः, शूलैः, तोमरैश्च वर्षयामासुः। सा देवी तेषां शरांश्च, शूलांश्च, परशुंश्च, स्वधनुषः प्रहारेण सुलभतया छित्त्वा नाशयामास। साम्नः पुरतः कालिका विचरन्ती शत्रून् शूलप्रहारैः विदारयन्ती, खट्वाङ्गेन च ताडयन्ती, नाशयामास। ब्रह्मणी कमण्डलुजलसिक्त्या दैत्यानां बलविक्रमं यत्र यत्र ययौ, तत्र तत्र क्षीणं चकार। माहेश्वरी त्रिशूलेन, वैष्णवी चक्रेण, कौमारी तीक्ष्णशक्त्या, कोपसंपन्ना, असुरान् प्राहरत्। ऐन्द्र्याः वज्राघातैः शतशो दैत्यदानवाः भग्नाः, रक्तप्रवाहैः क्षितौ पतिताः। वराहीशक्त्या वराहरूपायाः शुण्डप्रहारैः, तीक्ष्णदंष्ट्राघातैश्च, केचन छिन्नाः, अन्ये चक्रेण विदारिताः। नारसिंही सर्वदिक् कम्पयन्त्या भीमनिनादेन, अन्यान् महादैत्यान् नखैः विदार्य रणभूमौ भक्षयामास। दैत्या चण्डिकायाः हसनिनादेन, शिवदूत्याः च गर्जितैः सन्त्रस्ताः, भूमौ पतिताः; ततो सा देवी तान् पतितान् भक्षयामास।