यदा तेन दैत्येन शिरांसि बाहवः च छिन्नानि, तदा केचन भूमौ पतिताः; सिंहः अपि स्वशिरः कम्पयन् अन्येषां उदरात् रक्तं पिबति स्म। क्षणेन तस्य सिंहस्य, देवीस्यानुगामी भीषणस्य वाहनस्य, क्रोधात् सर्वं सैन्यं समूलं विनष्टम्। ततः धूम्रलोचनः दैत्यः देवी द्वारा हतः इति, तस्य सैन्यं सिंहेन समूलं नष्टम् इति श्रुत्वा, दैत्येश्वरः शुम्भः, क्रोधेन अधरो कम्पयन्, महादैत्यान् चण्डं मुण्डं च आज्ञापयत्। सः उवाच—"हे चण्ड, हे मुण्ड! बहुभिः सैन्यैः परिवृत्य तत्र गच्छताम्; शीघ्रं तां देवीं आनयताम्। केशेषु गृह्य बन्धयताम्, यद्यस्ति संग्रामे संशयः, सर्वे असुराः तां सर्वास्त्रैः हन्तु। यदा सा दुष्टा हता भविष्यति, सिंहः अपि विनष्टः, तदा शीघ्रं बन्धित्वा अम्बिकां आनयताम्।" एवं आज्ञया, चण्डमुण्डप्रमुखाः दैत्याः, चतुर्विधसैन्यैः सुसज्जिताः, शस्त्राणि उत्तोल्य, अग्रे अगच्छन्। तत्र ते देवीं अपश्यन्—सा सिंहस्योपरि, महाशैलस्य सुवर्णशिखरे स्थित्वा, मन्दस्मितेन तिष्ठति स्म। तां दृष्ट्वा दैत्याः तां ग्रहीतुं सज्जा अभवन्, धनूंषि आकृष्य, खड्गान् विक्षिप्य; अन्ये समीपस्थाः अभवन्। तदा अम्बिका तेषां शत्रूणां प्रति तीव्रं क्रोधं प्राप्नोत्, तस्याः क्रोधात् मुखं श्यामलम् अभवत्। भ्रुकुटेः रेखायाः मध्यात्, तस्याः ललाटे, कालिका शीघ्रं उत्पन्ना—भीषणमुखा, खड्गपाशधारिणी। विचित्रकपालदण्डधारिणी, नरमुण्डमालाभूषिता, व्याघ्रचर्मवस्त्रधारिणी, सुष्कमांसयुक्ता, अतीव भीषणा। तस्याः मुखं विस्तीर्णं, जिह्वा लोलिता, नेत्रे गाढरक्तवर्णे, गर्जनं सर्वदिशः व्याप्नोत्। सा शीघ्रं अग्रे धावितवती, महादैत्यान् निहत्य, शत्रुसैन्यं देवद्विषां बलं अपि ग्रसति स्म। एकेन हस्तेन गजान्, गजारोहैः, अंकुशैः, घंटाभिः सहितान्, गृह्य, तान् मुखे क्षिप्यति स्म। तथा रथी, अश्वैः, रथेन, सारथिना सह, मुखे क्षिप्य, भीषणदंष्ट्राभिः चर्वयति स्म। कोऽपि केशेषु, कोऽपि ग्रीवायाम्, कोऽपि पादेन, कोऽपि उरसा आहतः; असुरैः क्षिप्तानि शस्त्राणि, महास्त्राणि, सा क्रोधात् मुखेन ग्रसति स्म, दंष्ट्राभिः चूर्णयति च। सा सर्वं दुष्टासुरबलं विध्वंसयति स्म, केचन ग्रसति, केचन निहन्ति। केचन खड्गेन हताः, केचन गदया आहताः, केचन युद्धे दंष्ट्राग्रेण विनष्टाः। क्षणेन महदसुरसैन्यं नष्टम्। तद् दृष्ट्वा, महादैत्यः चण्डः क्रोधात् अग्रे गतः। महादैत्यः मुण्डः अपि, देवीं भूम्याक्षीं, घोरबाणवृष्ट्या तथा सहस्रचक्रवर्षेण आच्छादयति स्म। तानि बहूनि चक्राणि, तस्याः मुखं लक्ष्यीकृत्य, मेघस्य कृष्णपृष्ठे बहूनि सूर्याः इव दृश्यन्ते स्म। तदा कालिका, भीषणगर्जनया, विस्तीर्णभीषणमुखा, दंष्ट्राणि दीप्तानि, क्रोधात् उग्रं हासं कृत्वा, अग्रे धावितवती। देवी सिंहं आरोह्य, चण्डं केशेषु गृह्य, खड्गेन शिरः छिनत्ति स्म। तस्य शिरः छिन्नम् इति, दैत्येश्वरः भीषणं नादं कृतवान्; तेन नादेन त्रैलोक्यं कम्पितम्। तदा मुण्डः, चण्डं पतितं दृष्ट्वा, क्रोधात् देवीं प्रति धावितवान्; सा अपि खड्गेन तं भूमौ पतितवती। शेषसैन्यं विनष्टम् इति, चण्डः महाबलः पतितः इति, मुण्डः भयात् सर्वदिशः पलायितः। कालिका, चण्डस्य शिरः तथा मुण्डस्य शिरः गृहीत्वा, चण्डिकायाः समीपं गत्वा, भीषणहासं कृत्वा, उवाच— "इह चण्डं मुण्डं च, महावृकान्, युद्धयज्ञे ते समर्पितम्; त्वं स्वयम् शुम्भं निशुम्भं च हन्तासि।" ततः चण्डमुण्डयोः आगमनं दृष्ट्वा, शुभा चण्डिका कालिकां सान्त्वनया उवाच— "यत् त्वं चण्डमुण्डौ आनयितवती, अतः त्वं लोके 'चामुण्डा' इति प्रसिद्धा भविष्यसि।" यदा चण्डः हतः, मुण्डः पतितः, सैन्यं च क्षीणम्, तदा दैत्येश्वरः—शुम्भः—क्रोधात्, अपराधेन च, सर्वसैन्यं संगठयितुं आज्ञापयत्। "अद्य षट्-षष्टिः बाहुशाली दैत्यपतयः, चत्वारिंशत् च कंबुपतयः, स्वस्वबलैः संग्रामाय गच्छन्तु। मम आज्ञया, पञ्चाशत् दैत्यकुलानि, शतं च धौम्रकुलानि, युद्धाय प्रस्थितानि। कालकाः, दौर्हृदाः, मौर्याः, कालकेयाः—एते दैत्याः—युद्धाय सज्जाः सन्तु, शीघ्रं मम आज्ञया अग्रे गच्छन्तु।" एवं घोरस्वामी शुम्भेन आज्ञप्ताः, दैत्येश्वरः, सह सहस्रैः महासैन्यैः अग्रे प्रस्थितः। तद् भीषणं सैन्यं समीपं आगच्छति इति दृष्ट्वा, चण्डिका भूमिस्वर्गयोः मध्ये, धनुःज्यया आकाशं पूरयति स्म।