धूम्रलोचन, त्वं शीघ्रं स्वसैन्यपरिवृतः गच्छ, तां पापिनीं स्त्रीं यदि प्रतियाति तर्हि केशेषु धृत्वा बलात् आनयेत्याज्ञापितः। यः कश्चित् तां रक्षितुमुत्तिष्ठेत्—स देवो यक्षो वा गन्धर्वो वा—स हन्तव्यः। तस्यैवं समादेशात् धूम्रलोचनः दानवः सहस्रैः असुरैः परिवृतः शीघ्रं प्रस्थितवान्। स तां देवीम् उपगम्य उवाच—"यदि त्वं आज्ञया मम स्वामिनः स्नेहात् न आगच्छसि, तर्हि अहं त्वां केशेषु धृत्वा बलात् आनयिष्यामि।" तदा देवी उवाच—"यदि दैत्यपतिना प्रेषितः त्वं बलसमेतः माम् बलात् नयेत्, तर्हि अहं किं करिष्यामि?" इति। एवं उक्ते स असुरः धूम्रलोचनः तस्याः प्रति वेगेन धावितवान्; किन्तु अम्बिका केवलेन नादेन तं भस्मसात् कृतवती। ततः अम्बिका कोपेन तेषां क्रुद्धानां महतीं असुरसेनां तीक्ष्णैः शरैः शूलैः परश्वधैश्च ववर्ष। तदा देवीवाहनः सिंहः क्रोधेन केशान् कम्पयन् भीषणं निनादं कृत्वा असुरसेनायाम् अपतत्। स सिंहः केषांचित् असुराणां पाणिभिः, अन्येषां मुखेन, केषाञ्चित् अधरजिह्वया गृह्य तान् हत्वा, अन्येषां नखैः उदराणि विदार्य, पादप्रहारेण शिरांसि छित्त्वा, केषांचित् भुजांश्च शिरांस्च छित्त्वा भूमौ पातितवान्। स सिंहः केशान् कम्पयन् अन्येषां उदरात् रक्तं पपौ। क्षणेन स सिंहः देवीकोपसमुत्थः तां समग्रां सेनां विनाशयामास। एवं धूम्रलोचनः देव्या हतः, तस्य च समग्रं बलं सिंहेन विनाशितम् इति श्रुत्वा, दैत्याधिपः शुम्भः कोपात् अधरं कम्पयन्, महाबलिनौ चण्डमुण्डौ आहूय आज्ञापयत्—"हे चण्ड, हे मुण्ड, बहुभिः सैन्यैः परिवृत्य तत्र गच्छतम्, शीघ्रं तां आनयतम्। केशेषु धृत्वा बध्नीताम्, यदि संग्रामे सन्देहः भवेत् तर्हि सर्वे असुराः सर्वायुधैः तां हन्तु। सा पापिनी निहता, सिंहश्च विनाशितः, शीघ्रं बद्ध्वा तामम्बिकाम् आनयताम्।" ततः तस्यैवमाज्ञया चण्डमुण्डमुख्याः दैत्याः चतुरङ्गबलसमन्विताः आयुधोद्धृताः प्रस्थिताः। तत्र ते देवीम् अपश्यन्—स्मितमन्दहासिनीं, सिंहोपविशितां, सुवर्णशैले महति पर्वते स्थिताम्। तां दृष्ट्वा केचिद् धनुषां संधानं कृत्वा, केचिद् असिभिः व्याहरन्तः, अन्ये च समीपे स्थिताः तां गृहीतुं प्रवृत्ताः। तदा अम्बिका तेषां शत्रूणां प्रति अतिशयं कोपं जगाम, तस्याः क्रोधेन ललाटे भ्रूकुटीरेखायां कालिका शीघ्रं समुत्पन्ना—भीषणमुखा, खड्गपाशधारिणी। सा विचित्रकपालदण्डधारिणी, मुण्डमालाभूषिता, व्याघ्रचर्मवसनाऽतिभयानका कृशाङ्गी च आसीत्। तस्या मुखं विस्तीर्णम्, जिह्वा विकटा, नेत्रे गभीररक्ते, निनादः सर्वदिक् व्याप्य स्थितः। सा वेगेन तेषां महासुराणां मध्ये प्रवृत्तवती, तेषां सेनां देवद्विषाम् अददात्। सा एकेन हस्तेन गजपतिसहितान् गजान् अंकुशघण्टायुक्तान् गृहित्वा मुखे न्यपातयत्। एवं रथारूढं रथं सारथिं च अश्वैः सह गृह्य मुखे न्यपात्य, तान् भीष्णदन्तैः चूर्णयन्ती अददात्। केषाञ्चित् केशेषु, अन्येषां ग्रीवायाम्, केषाञ्चित् पादेन, अन्येषां उरसि प्रहारं कृत्वा तान् हत्वा। असुरैः क्षिप्तानि शस्त्राणि, महास्त्राणि च, सा कोपेन मुखेन गृह्णाति, दन्तैः चूर्णयति च। सा तेषां दुष्टबुद्धीनां बलिनां समग्रं बलं चूर्णयित्वा, केषाञ्चित् अददात्, अन्यांश्च निपातयामास। केचन असुराः तस्याः खड्गेन, केचन गदया, अन्ये दन्ताग्रपातैः संग्रामे निहताः। क्षणेन सा महती असुरसेना नष्टा। एवं दृष्ट्वा चण्डः महासुरः कोपसमन्वितः तस्याः प्रति अभ्यधावत्। तदा महादैत्यः मुण्डः भूमिपत्नीं देवीम् असंख्यशरवर्षेण, चक्राणां सहस्रैः च छादयामास। तानि बहूनि चक्राणि तस्याः मुखे पतन्ति, मेघपिण्डस्य श्यामायां पृष्ठायां बहूनि सूर्याः इव दृश्यन्ते स्म। तदा कालिका भीषणनिनादं कृत्वा, विस्तीर्णवक्त्रां, ज्वलद्दन्तां, दुरदृष्टां, महाक्रोधेन हसन्ती अभवत्। सा देवी सिंहमारोह्य चण्डस्य प्रति वेगेन धावित्वा, केशेषु गृह्य, खड्गेन तस्य शिरः छित्त्वा अपातयत्। तस्य शिरोच्छेदे दैत्याधिपः भीषणतमं निनादं कृतवान्, तेन शब्देन त्रयो लोकाः कम्पिताः। ततः मुण्डः चण्डं निपातितं दृष्ट्वा, क्रुद्धः तस्याः प्रति धावितः; सा अपि क्रोधेन खड्गेन तं भूमौ अपातयत्। तदा शेषसेना नष्टां दृष्ट्वा, चण्डस्य च महाबलिनः पतनं दृष्ट्वा, मुण्डः भयात् सर्वतः पलायितः। कालिका तु चण्डस्य शिरः, मुण्डस्य च शिरः गृह्य, चण्डिकायाः समीपं गत्वा, भीषणं हसन्ती, गर्जन्ती, तस्यै निवेदयामास।