सर्वेषु भूतेषु या देवी लज्जारूपेण प्रतिष्ठिता, तस्यै देवीे पुनः पुनः नमः। या देवी सर्वेषु भूतेषु शान्तिरूपेण, श्रद्धारूपेण, कान्तिरूपेण, लक्ष्मीरूपेण, धृतिरूपेण, पुष्टिरूपेण, स्मृतिरूपेण, दयारूपेण, तुष्टिरूपेण, मातृरूपेण, तृष्णारूपेण, धर्मरूपेण, क्षान्तिरूपेण, तथा पोष्णरूपेण प्रतिष्ठिता, तस्यै नमः, तस्यै नमः, तस्यै नमः पुनः पुनः। या देवी सर्वेन्द्रियेषु सर्वभूतानामन्तर्यामी रूपेण व्याप्य स्थितास्ति, तस्यै पुनः पुनः नमः। या देवी चेतनारूपेण सर्वं विश्वं व्याप्य वसति, तस्यै नमो नमः। सा देवी, या पूर्वं सुरैः स्वहिताय स्तुता, यया च दानवराजेनापि पूर्वं सेवा कृता, सा भगवती नः कल्याणं कुर्यात्, सर्वापदः अपाकुर्यात्। या देवी अद्यापि अस्माभिः, दानवदर्पपीडितैः, सुरैश्च स्वामिभिः पूज्यते, या च भक्तिरूपेण स्मृता सर्वापदः क्षिप्रं नाशयति, तस्यै नमः। एवं सुरैः स्तूयमाना पार्वती, जाह्नव्याः तीरे देवतान् रक्षितुमुपाजगाम। सा सुन्दरी सुरान् अपृच्छत्—"केनत्र स्तूयते?" तदा तस्याः तनोर्मण्डलात् शिवसम्भवा देवी प्रत्युवाच। "मया रचितं स्तोत्रं सुरैः संहतैः संग्रामे, शुम्भनिषुम्भयोः पराजयात् कृतम्।" पार्वत्याः तनोर्मण्डलात् अम्बिका समुत्पन्ना; तस्मात् सा कौशिकीति लोकेषु प्रसिद्धा। पार्वत्याः तनोर्मण्डलात् निर्गम्य सा पार्वती कृष्णवर्णा जाता, सा हिमालये कालीति प्रसिद्धा। तदा शुम्भनिशुम्भयोः अनुचरौ चण्डमुण्डौ तां परमसुन्दरीं अम्बिकां ददृशतुः। ताव् उक्तवन्तौ—"हे महाबाहो शुम्भ, काचित्स्त्री हिमवतः शिखरे परमसुन्दरी, दीप्तिमती दृश्यते। तादृशी रूपश्रीः अन्यत्र न दृष्टा; कोऽयं देवी, ज्ञाय्यताम्, गृहीयतां च। सा नारी रत्नमिव, सर्वदिषोऽपि दीप्त्या व्याप्ता, त्वं दैत्याधिपते, तां पश्य।" "त्रिषु लोकेषु यानि रत्नानि, मणयः, गजाः, अश्वाः, सर्वाणि तव गृहे शोभन्ते। ऐरावतः गजेन्द्रः पुरन्दरात् नीतः, पारिजातवृक्षः, उच्चैःश्रवाः अश्वः च। हंसयुक्तं विमानं तव गृहे, ब्रह्मणः कृतिः। महापद्मनिधिः कुबेरात् नीतः, सागरात् अक्षयपद्ममाला। वरुणस्य स्वर्णछत्रं, प्रजापतेः रथः, उत्क्रान्तिदा शक्ति, वरुणपाशः च तव वशे। समुद्रसम्भवानि रत्नानि, वह्निना शुद्धवस्त्राणि च तव प्राप्तानि।" "एवं दैत्यनाथ, सर्वाणि रत्नानि तव संकलितानि; किं तर्हि एषा स्त्रीरत्नं, शुभा नारी, न गृह्यते?" एतच्छ्रुत्वा महासुरः शुम्भः चण्डमुण्डैः सुग्रीवदूतं देवीसमीपं प्रेषयामास। "गत्वा तस्यै मम वचो निवेद्य, यथानुग्रहम् शीघ्रं कार्यं कुर्यात्।" स दूतः तत्र हिमवतः प्रदेशे यत्र देवी स्थितासीत्, मधुरवचः प्राह—"हे देवि, शुम्भो नाम महाबलः त्रैलोक्यनाथोऽहं तस्य दूतः। यस्याज्ञा देवेषु न कदापि विघ्निता, यः दानवशत्रून् विजित्य स्थितः, तस्य वचः शृणु।