सर्वेषां प्राणिनां मध्ये या देवी विष्णुमायारूपेण स्थिताऽस्ति, तस्यै नित्यं पुनः पुनः नमः। या च चेतनारूपेण, बुद्धिरूपेण, निद्रारूपेण, क्षुधारूपेण, छायारूपेण च सर्वेषु भूतेषु वर्तते, तस्यै देवी नमो नमः। या शक्तिरूपेण, तृष्णारूपेण, क्षमायाः स्वरूपेण, जन्मरूपेण, लज्जारूपेण, शान्तिरूपेण, श्रद्धारूपेण, कान्तिरूपेण, लक्ष्मीरूपेण, धृतिरूपेण, पुष्टिरूपेण, स्मृतिरूपेण, दयारूपेण, धर्मरूपेण, तुष्टिरूपेण, मातृरूपेण, मोहस्वरूपेण, सर्वेषु जीवेषु स्थिताऽस्ति, तस्यै पुनः पुनः नमः। या सर्वेन्द्रियेषु प्रभवति, सर्वेषां भूतानां व्यापिकायाः शक्तेः स्वरूपेण वर्तते, तस्यै देवी नमः पुनः पुनः। या च चेतनारूपेण समग्रं विश्वं व्याप्य तिष्ठति, तस्यै पुनः पुनः नमः। सा भगवती या पूर्वं देवैः स्वशरणार्थं स्तूता, यां च दैत्यपतिना पूर्वं सेवा कृता, सैव नः कल्याणं करोतु, शुभानि ददातु, सर्वदुःखानि नाशयतु। या च अद्य अस्माभिः स्तूयते, दानवदर्पपीडितैः, देवैः च स्वस्वामिनी रूपेण पूजिता, या च भक्त्यानुरूपरूपधारिणी स्मरणमात्रेण सर्वदुःखानि नाशयति। एवं देवेभ्यः स्तोत्रे संप्रवृत्ते, राजानां हर्षकारिणि, तत्र जाह्नव्याः तीरे पार्वती देवान् रक्षितुं समुपजगाम। सा सुश्रोणी देवी देवान् अपृच्छत्—"केनात्र स्तूयते?" तस्याः तन्वङ्गच्छायात् शिवसम्भवा देवी प्रत्युवाच। "ममैतत्स्तोत्रं संग्रामे समागतैः देवैः रच्यते, शुम्भे निर्हृते, निशुम्भे च निहते।" पार्वत्याः तन्वङ्गच्छायात् अम्बिका समुत्पन्ना; तस्मात् सा कौशिकीति सर्वेषु लोकेषु प्रसिद्धा। पार्वत्याः तस्मात् निर्गम्य, पार्वती कृष्णा जाता, सा हिमालये कालीति विख्याता। ततः शुम्भनिशुम्भसेवकौ चण्डमुण्डौ तां अम्बिकां ददृशतुः, या परमसुन्दरी रूपेण प्रकाशमाना आसीत्। तौ शुम्भम् ऊचतुः—"महाबाहो! कन्याका अपूर्वसुन्दरी हिमालये तिष्ठति, सर्वतो दीप्तिमती। न कदापि एवं परमं रूपं दृष्टं केनापि; काऽसौ देवी, विज्ञायतां, गृहीतव्या च भवता, असुराधिप।" "सा स्त्रीरत्नमिव, परमसुन्दररूपा, सर्वदिक्प्रकाशिनी, तत्र स्थिता अस्ति, दैत्यनाथ! त्वया द्रष्टव्या। त्रिषु लोकेषु ये रत्नानि, मणयः, गजाः, अश्वाः इत्यादयः, सर्वे तव गृहे समुपस्थिताः। ऐरावतः गजरत्नं, पुरन्दरात् नीतम्; पारिजातवृक्षः, उच्चैःश्रवा अश्वरत्नं च। एष हंसयुक्तो विमानरत्नं ब्रह्मणः अद्भुतकृतिः, तव प्राङ्गणे तिष्ठति।" एवं तैः सर्वं शुम्भाय निवेदितम्।