दुर्गायाः दिव्यकथाम् एकया सरस्वत्या वाच्यते। यदा भगवत्याः खड्गस्य दीप्त्या, शूलस्य अग्रस्य तेजसा च, असुराणां नेत्राणि तस्याः मुखं चन्द्रकलालङ्कृतं दृष्ट्वा सहनं न शेकुः, तदा तेषां दृष्टिः लीनता प्राप्ता। देवी स्वभावतः दुष्टनिग्रहार्थिनी, तस्याः रूपं अद्भुतं, अचिन्त्यं, अनुपमं च। भगिनि, देवद्विषां बलं नाशयित्वा, तव वीर्यं अतुलं; शत्रुषु अपि तव करुणा स्पष्टं दृश्यते। कस्यापि तव वीर्यस्य तुलना नास्ति। कस्य रूपस्य भयहरणं तव समं अस्ति? त्रिषु लोकेषु केवलं त्वयि, वरदायिनि देवी, हृदये करुणा, संग्रामे च उग्रता, एकत्र दृश्यते। त्वया त्रिलोक्यं सर्वं शत्रुनाशेन रक्षितम्। युद्धमध्ये शत्रवः स्वर्गं प्रापिताः, असुरद्विषां अहङ्कारजं भीतिं नष्टं कृतम्। त्वाम् नमामः। रक्षस्व अस्मान् देवी शूलेन, रक्षस्व अम्बिके खड्गेन। घंटानिनादेन, धनुःशब्देन च रक्षस्व। पूर्वे पश्चिमे चण्डिके रक्षस्व, दक्षिणे रक्षस्व। शूलवर्तनेन स्वयम् उत्तरे अपि रक्षस्व, राजेश्वरि। यैः तव सौम्यरूपैः त्रिलोक्यं विचरन्ति, तथा तैः भीषणरूपैः अपि अस्मान् भूमिं च रक्षस्व। मातः, तव मृदुलहस्तेषु स्थितैः शस्त्रैः—खड्गशूलगदादिभिः—सर्वतः अस्मान् रक्षस्व। एवं सुरैः नन्दनात् दिव्यपुष्पैः स्तूता, लोकपालैः सुगन्धितैः अङ्गरागैः पूजिता, सर्वैः अमरैः भक्त्या दिव्यधूपैः गन्धिता, सा देवी प्रसन्नमुखी, प्रणतैः सुरैः उपगता, सर्वान् देवान् संबोधितवती। "यद्वाञ्छितं वरं सर्वे देवाः वदन्तु; अहं अतिप्रीता, स्तुतिभिः पूजिता, तं वरं दास्यामि।" इति देवी उक्तवती। तस्याः वचः श्रुत्वा, दिवःवासिनः उत्तरं ददुः—"न ज्ञायते किमपि कर्तव्यम् वा, किमपि दुष्करं वा।" सर्वं देवी कृतवती, किमपि अकृतं नास्ति; महिषासुरः, अस्माकं शत्रुः, हतः। यद्यपि त्वया वरः दातव्यः, महादेवि, तदा यदा स्मरामः त्वां, तदा सर्वदुर्निवार्येभ्यः आपत्तिभ्यः रक्षस्व। यः कश्चन मानवः त्वां एभिः स्तोत्रैः स्तौति, निष्कलङ्कमुखे, मातः, तस्य नित्यं सम्पत्तिम्, ऐश्वर्यं, धनं, पत्न्यः, सर्वसौभाग्यं च दास्याः। एवं सुरैः जगदर्थं स्वार्थं च पूजिता, भद्रकाली "एवं भवतु" इत्युक्त्वा अन्तर्धिता, राजन्। यथा देवी पुरा देवतानां शरीरात् उद्भूता, त्रिलोक्यस्य हिताय, तथा कथा उक्ता। पुनः यथा गौरीशरीरात् उत्पन्ना, दुष्टासुराणां—शुम्भनिशुम्भयोः—विनाशाय, तदपि उक्तम्। लोकरक्षणाय, सुराणां हिताय, यथावत् इदानीं कथयामि। पुरा मम शक्त्या शुम्भनिशुम्भौ त्रिलोक्यं, यज्ञभागं च शचेपतिं इन्द्रं च अपहृत्य, सूर्यचन्द्रकुबेरयमवरुणस्थानानि स्वयम् अधारयताम्। वायुसागराग्न्यादीनि कार्याणि अपि स्वयम् अकरोताम्। सर्वे सुराः राज्यभ्रष्टाः, पराजिताः, निष्कासिताः। ते सुराः, तैः महासुराभ्यां अधिकारहरिताः, अजितां देवीं स्मृतवन्तः। सा देवी वरं दत्तवती—"यदा आपत्तिसमये स्मरिष्यथ, तदा सर्वदुष्करं नाशयिष्यामि।" तद्वचनं स्मृत्वा, सुराः हिमवतः समीपं गताः, विष्णुशक्तिं देवीं स्तुतवन्तः। "नमः देवी, नमः महादेवी, शिवपत्नी, अनवरतं नमः; नमः प्रकृत्यै, शुभायै, भक्ताः वयं नमामः। नमः उग्रायै, शाश्वत्यै, गौर्यै, धात्र्यै; पुनः पुनः नमः। नमः जगद्धात्र्यै, देवी, कर्त्र्यै; पुनः पुनः नमः। नमः सदा ज्योतिष्मत्यै, चन्द्ररूपायै, सुखायै; शुभायै, नम्रवृद्ध्यै, साध्यायै; पुनः पुनः नमः। नमः नैरृत्यै, भूमिपालानां श्रीये, शर्वण्यै; दुर्गायै, दुःखपारायै, सारायै, कर्त्र्यै; ख्यात्यै, कृष्णायै, धूम्रायै; अनवरतं नमः। अतीव सौम्यायै, अतीव उग्रायै, नम्यायै; पुनः पुनः नमः। चित्तायै, जगद्धात्र्यै, देवी, कर्त्र्यै; पुनः पुनः नमः।" "या देवी सर्वभूतेषु विष्णुशक्तिरूपेण स्थिता, तां नमामः, तां नमामः, तां नमामः पुनः पुनः। या देवी सर्वभूतेषु चेतनारूपेण स्थिता, तां नमामः, तां नमामः, तां नमामः पुनः पुनः। या देवी सर्वभूतेषु बुद्धिरूपेण स्थिता, तां नमामः, तां नमामः, तां नमामः पुनः पुनः। या देवी सर्वभूतेषु निद्रारूपेण स्थिता, तां नमामः, तां नमामः, तां नमामः पुनः पुनः। या देवी सर्वभूतेषु क्षुधारूपेण स्थिता, तां नमामः, तां नमामः, तां नमामः पुनः पुनः। या देवी सर्वभूतेषु छायारूपेण स्थिता, तां नमामः, तां नमामः, तां नमामः पुनः पुनः। या देवी सर्वभूतेषु शक्तिरूपेण स्थिता, नमः, नमः, नमः पुनः पुनः। या देवी सर्वभूतेषु तृष्णारूपेण स्थिता, नमः, नमः, नमः पुनः पुनः। या देवी सर्वभूतेषु क्षमारूपेण स्थिता, नमः, नमः, नमः पुनः पुनः। या देवी सर्वभूतेषु जन्मरूपेण स्थिता, नमः, नमः, नमः पुनः पुनः।" एवं सुरैः भगवत्याः स्तुतिर्निरन्तरं कृताः।