सर्वेषु लोकेषु यज्ञकर्तृभ्यः शुद्धं स्थानं स्वरस्य सारं त्वं, सामगानं गायमानानां हर्षं चासि। त्रिविधं वेदं रूपं धारयन्ती, पुण्या जगत्सृज्यसि, दुःखानां परमं नाशनं त्वं, देवि। ज्ञानरूपा त्वं, शास्त्राणां सारभूता, दुर्गा भवसागरं तीर्तुं नौका सन्निवेशिता। श्रीरूपेण केवलं कृतान्तकैतभस्य हृदयस्थिता, गौर्याः रूपं चन्द्रशेखरेण स्थापितं त्वं। यदा महिषासुरः तव मुखं ददर्श—स्मितं, निर्मलं, पूर्णचन्द्रसमं, सुवर्णदीप्त्या उज्ज्वलितं, अद्भुतं, कोपसम्भृतं—तदा स विस्मितः। तव कोपितं मुखं, भ्रुकुटीभिः भीषणं, उदयचन्द्रवत् दीप्तिमान् दृष्ट्वा, महिषः तत्क्षणं जीवितं न त्यजति इति आश्चर्यं। मृत्युरूपेण क्रुद्धं यः पश्येत्, तस्य सहनं कस्य वशः? परमेश्वरी, लोकहिताय कोपेन कुलानि क्षणेन विनशयसि। महिषासुरस्य महाबलस्य नाशः अद्य स्पष्टः। येषु भूमिषु त्वं पूजिता, तेषां धनं यशः च, धर्ममार्गः च न विचलति। येषां पुत्राः, दासाः, पत्न्यः सुरक्षिताः, तेषां सौभाग्यं त्वं प्रसन्ना सदा ददासि। सत्पुरुषः, त्वद्भक्तः, नित्यं धर्मकार्याणि कुर्यात्; तव कृपया स स्वर्गं प्राप्नोति, त्वं त्रीषु लोकेषु फलप्रदा। दुर्गे, स्मृत्या सर्वभूतानां भयं नाशयसि; आरोग्ये स्मृत्या परमं शुभं ददासि। त्वं दारिद्र्यदुःखभयनाशिनी, सर्वेषां कृपावती, उपकारे प्रवृत्ता। एते हताः, लोकः सुखं प्राप्नोति; अन्ये दुष्टाः दीर्घकालं नरके पतन्ति। एवं चिन्तयन्ती, त्वं दुष्टान् युद्धे मारयसि, तेषां स्वर्गारोहणाय। किं त्वं सर्वदानवान् दृष्ट्या भस्म न करोषि? तथापि, शत्रुषु शस्त्राणि प्रक्षिप्य, शस्त्रशुद्ध्या तेषामपि लोकप्राप्तिः साध्यते; तव अत्युत्तमा भावना। तव खड्गदीप्त्या, शूलाग्रदीप्त्या, असुराणां नेत्राणि तव मुखं—चन्द्रशेखरमण्डितं—पश्यन्ति, तच्च सहनं न शक्यं, तानि विनश्यन्ति। देवि, तव प्रवृत्तिः दुष्टनिग्रहे, तव रूपं अद्भुतं, अकल्पनीयम्, अनन्यं। तव वीर्यं, देवद्विषां बलं नाशितं, अतुलं; शत्रुषु अपि तव कृपा स्पष्टा। तव वीर्यस्य किं तुलनं? तव रूपस्य किं भयनाशनं अन्यत्र दृष्टं? त्वयि एव, वरदायिनि, हृदयकृपा च युद्धे कोपनं च त्रीषु लोकेषु दृश्यते। त्रिजगत् तव शत्रुनाशेन रक्षितम्; युद्धमध्ये तव प्रहारैः शत्रुगा स्वर्गं गताः, असुरदर्पजनितं भयं नष्टम्। त्वाम् नमामः। रक्षस्व, देवी, शूलेन; रक्षस्व, अम्बिके, खड्गेन; घंटानिनादेन च, धनुर्ज्यायाः शब्देन च रक्षस्व। पूर्वे, पश्चिमे, चण्डिके, दक्षिणे रक्षस्व; शूलवर्तनात् उत्तरे अपि रक्षस्व, स्वामिनि। तव सौम्यरूपैः, त्रीषु लोकेषु विचरद्भिः, तव भीषणारूपैः अपि, अस्मान् भूमिं च रक्षस्व। मातः, तव करुणैः करैः धारितैः शस्त्रैः—खड्ग, शूल, गदा, अन्यैः—सर्वतः अस्मान् रक्षस्व। एवं सुरैः नन्दनात् दिव्यैः पुष्पैः स्तूता, लोकपालेन सुगन्धितैः लेपैः पूजिता, अमरैः दिव्यधूपैः भक्त्या पूजिता, सा देवी प्रसन्नमुखी सुरान् प्रणतान् संबोधितवती। "सर्वे देवाः, यद् इच्छन्ति, वरं वदन्तु; अहं स्तुतिभिः सन्तुष्टा, तं वरं दास्यामि।" इति देवी। "किं अन्यत् कर्तव्यम्? किं दुष्करं? न ज्ञायते," इति देवीवचनं श्रुत्वा सुराः प्रत्युवाचुः। "देव्या सर्वं साधितम्; किं अपि न अवशिष्टम्; महिषासुरः शत्रुः हतः।" यदि वरं दास्यसि, महादेवि, तदा स्मरणे स्मरणे सर्वसंकटात् रक्षस्व। यः मृत्योः त्वां एतैः स्तोत्रैः स्तौति, अमलमुखि, सदा तं धनसमृद्धिं, संपत्तिं, पत्न्यः, सर्वसौभाग्यं ददासि, मातः, त्वं प्रसन्ना। एवं सुरैः जगत्सुरक्षायै स्वस्य च पूजिता, भद्रकाली "तथास्तु" इत्युक्त्वा, राजा, अन्तर्धिता। एवं, राजन्, कथितम्—यथा देवी पुरा देवानां शरीरात् उत्पन्ना, त्रीणां लोकानां हितकाम्या। पुनः गौर्याः शरीरात् उत्पन्ना, दुष्टदानवानां, शुम्भनिशुम्भयोः च विनाशाय। लोकरक्षणाय, देवहिताय, यथावत् कथयामि। पुरा, मम बलप्रभावेन, शुम्भनिशुम्भौ त्रीणि लोकानि, यज्ञभागं च शचीपतेः इन्द्रस्य अपहृत्य, सूर्यचन्द्रकुबेरयमवरुणस्थानानि स्वीकृतवन्तौ। वायुसागरस्य, अग्नेः च कार्याणि स्वयमेव कृतवन्तौ; अन्येषां स्थानानि अपि स्वयम् धृतवन्तौ। तदा देवाः राज्यहीनाः, पराजिताः, निक्षिप्ताः। सर्वे देवाः, ताभ्यां अधिकारहीनाः, अजय्या देवीं स्मृतवन्तः। तया दत्तः वरः—"आपदि स्मृत्या अहं तव परमसंकटं क्षणेन नाशयिष्यामि।" एवं निश्चित्य, देवाः हिमवतः, पर्वतानां नाथं, गत्वा विष्णुशक्तिं देवीं स्तुतवन्तः। "नमः देव्यै, महादेव्यै, शिवपत्नीं नमः; प्रकृत्यै, शुभायै, भक्त्या नमः।" "नमः उग्रायै, नित्यायै, शुभायै, धात्र्यै; पुनः पुनः नमः। जगदाधारायै, देव्यै, कर्त्र्यै, पुनः पुनः नमः।" "नमः सदा उज्ज्वलायै, चन्द्ररूपायै, मुदायै; शुभायै, नम्रवर्धनायै, साधिकायै, पुनः पुनः नमः।" "नमः नैरृत्यै, भूमिपालानां श्रीये, शर्वण्यै; दुर्गायै, दुर्गतीर्त्र्यै, सारायै, कर्त्र्यै; ख्यात्यै, कृष्णायै, धूम्रायै, सदा नमः।" "अत्यन्तसौम्यायै, अत्यन्तक्रूरायै, प्रणम्यायै, पुनः पुनः नमः; चित्तायै, जगदाधारायै, देव्यै, कर्त्र्यै, पुनः पुनः नमः।" इति, राजन्, देवीकथा प्रवृत्ता, स्तुत्यैः, पूजायैः, सुरैः, जगद्व्याप्तायै, जगद्रक्षायै, दुष्टनाशाय, देवी स्मृता, स्तूता, च।