देवानां सह दिव्यर्षिभिः देवीं स्तुवतां महात्मनाम्, गन्धर्वाधिपतयः गीतानि जगुः, अप्सरसां गणाः नृत्यं चक्रुः। ततः सर्वे देवगणाः इन्द्रपुरोगमाः महिषासुरवधे सति देवीं स्तोतुं प्रारब्धवन्तः। यदा सा परमबलवती सुरारिपुं महिषासुरं स्वबलात् निहत्य, इन्द्रादयः सुरगणाः सस्मिताः, प्रमुदिताङ्गाः, प्रणतशिरसः, हर्षपूर्णवचनैः तां देवीं प्राशंसन्। या स्वशक्त्या सर्वमिदं विश्वं व्याप्य स्थिताऽस्ति, या सर्वदेवताशक्तिस्वरूपिणी, या सर्वैः सुरर्षिभिः पूजिता, तामम्बिकां भक्त्या नमामः—सा नः शुभानि ददातु। यस्याः असमं बलं न अनन्तः, न ब्रह्मा, न शिवः वर्णयितुं वा ज्ञातुं वा शक्ताः, सा चण्डिका, या सर्वं जगद्रक्षति, सर्वदुष्टनाशिनी, सा नः बुद्धिं नियुनक्तु। या साधूनां गृहेषु लक्ष्मीः, दुष्टानां मध्ये दरिद्रता, या विवेकिनां हृदि बुद्धिः, साधुषु श्रद्धा, कुलीनानां मध्ये लज्जा, तां देवीं नमामः—सा जगत् पातु। या ते रूपं वर्णयितुं न शक्यते, या ते महती शक्तिः दानवान् नाशयति, या ते युद्धकृत्यं देवासुरादिसंघेषु अद्भुतं, तदपि कथयितुं न शक्यते। त्वं सर्वलोककारणं, त्रिगुणात्मिका सती अपि, विष्णुशिवादिभिः न ज्ञायसे, अनन्ता सती, त्वं सर्वस्याधारः, इदं विश्वं तवांशः केवलम्, त्वं आद्यया अव्यक्ता परा प्रकृतिः। या तवोच्चारणेन सर्वे देवाः यज्ञे तृप्ताः सन्ति, तव स्वरूपं स्वाहा, या पितृगणानां सम्पूर्तिकरणी, अतः त्वं स्वधा इति अपि लोके पुज्यसे। त्वं मोक्षहेतुः, अचिन्त्यव्रतानां महानां साधूनां, येन्द्रियबुद्धिसंयताः, दोषरहितैः मुनिभिः मोक्षकामैः त्वं परा विद्या, भगवति। त्वं शब्दात्मिका, शुद्धधारिणी, यजमानानां पूज्यस्थानम्, सामगायिनां प्रीतिः, त्वं त्रयीविद्या, जगदुत्पादिनी, दुःखनाशिनी परा। त्वं सरस्वती, वेदसारस्वरूपा, दुर्गा, संसारसागरार्णवप्लवः, श्रीः, केवलं कैटभघ्नहृदयवर्तिनी, गौरी, शशिशेखरस्थापिता। यदा महिषासुरः तव मुखं अपश्यत्—मन्दस्मितं, निर्मलम्, पूर्णचन्द्रप्रभं, सुवर्णप्रभया दीप्तम्, अद्भुतं, क्रुद्धं च—तदा। त्वद्रुष्ट्वा क्रुद्धं मुखं, भ्रुकुटीभिर्भीषयन्तं, उदितचन्द्रसमप्रभं, विस्मयकारि यत् महिषः न तत्क्षणादेव प्राणान् त्यक्तवान्—कः हि मृत्युमुखस्य कोपितस्य दर्शनं सहते? हे परा देवि, त्वं क्रुद्धा सति जगदर्थं कुलानि नाशयसि, अद्य अस्य महिषासुरस्य महाशक्तिः नष्टा इति सुस्पष्टं ज्ञायते। यत्र यत्र त्वं पूजिता, तत्र तेषां धनं, यशः, धर्ममार्गः च न कदापि भ्रष्टः। धन्याः ते, येषां पुत्राः, सेवकाः, भार्याः सुरक्षिताः, त्वं तुष्टा सती तेषां सर्वदा श्रीं ददासि। सत्पुरुषः, नित्यं त्वां भक्त्या पूजयन्, सर्वाणि पुण्यकर्माणि करोति, तव प्रसादेन स्वर्गं प्राप्नोति, त्वं त्रिषु लोकेषु फलं ददासि। हे दुर्गे, त्वां स्मरन्तः सर्वभूतानां भयम् अपाक्रान्ति, आरोग्ययुक्तैः स्मृता त्वं परमशुभां ददासि। त्वत्तोऽन्यः कः दारिद्र्यदुःखभयनाशकः, सर्वेभ्यः उपकारपरः, अनुकम्पाशीलः अस्ति? त्वया एते हताः, जगत् सुखं प्राप्तम्; अन्ये पापकर्माणः चिरं नरके पतन्तु। एवं चिन्त्य, त्वं दुष्टान् नाशयसि, युद्धे हतान् स्वर्गं प्राप्स्यन्ति। किं त्वं सर्वान् दानवान् दृष्टिमात्रेण न भस्मीकरोषि? यद्यपि, त्वं शस्त्रैः शत्रून् नाशयसि, तेन शस्त्रशुद्धाः अपि ते स्वर्गं यान्ति—एषा ते परमौदार्ययुक्ता भावना। तव खड्गदीप्त्या, शूलाग्रतेजसा, ये असुराः तव चन्द्रकलासुशोभितं मुखं दृष्टवन्तः, तेषां नेत्राणि न सहन्ते, विनष्टानि। हे देवि, तव स्वभावः पापिनः निग्रहणम्, तव रूपं अद्भुतम्, अचिन्त्यम्, अनुपमम्, तव पराक्रमः, येन सुरारिपूणां बलं नष्टम्, अप्रतिमम्, शत्रुषु अपि तव करुणा प्रकाशते। तव पराक्रमस्य किं तुलनं? कुतः तादृशं रूपं, येन शत्रुभयम् अपाक्रियते? त्वयि एव, वरदायिनि, करुणा च, युद्धे च उग्रता दृश्यते, त्रिषु लोकेषु अपि। एतत् त्रैलोक्यं त्वया शत्रुनाशेन रक्षितम्, युद्धमध्ये शत्रवः स्वर्गं प्रापिताः, अस्माकं भयम्—असुरदर्पोत्थम्—अपाकृतम्। त्वां नमामः। शूलेन पातु, अम्बिके, खड्गेन पातु, घोषेण पातु, धनुःशब्देन पातु। पूर्वे पातु, पश्चिमे चण्डिके, दक्षिणे पातु, स्वशूलपरिभ्रमणेन, राज्ञि, उत्तरं पातु। तव सौम्यरूपैः, येषां गमनं त्रिषु लोकेषु, तैः, तव उग्ररूपैः च, अस्मान् पृथिवीं च पातु। हे मातः, तव मृदुलहस्तेषु स्थितैः शस्त्रैः—खड्गशूलगदादिभिः—सर्वतोऽस्मान् पातु। एवं देवैः नन्दनाद् दिव्यपुष्पैः स्तूयमाना, लोकपालैः सुरभिगन्धैः पूजिता, सर्वैः अमरैः भक्त्या दिव्यधूपैः गन्धिताङ्गैः, सा देवी, सुमुखी, प्रणतान् सर्वान् देवान् उवाच। “ये देवा यं यं वरं इच्छन्ति, तं मत्तः वदन्तु; अहं स्तुतिभिरनुगृहीता, तुष्टा सती, तं वरं दास्यामि।” तदा देवाः ऊचुः, “किं कर्तव्यं, किं दुष्करं, न ज्ञायते; तव वचः श्रुत्वा, स्वर्गवासिनः प्रत्युवाचुः। देवीदत्तेन सर्वं कृतम्, किंचित् न अवशिष्टम्, अस्माकं शत्रुः महिषासुरः हतः। यदि त्वं वरं दातुमिच्छसि, तर्हि, यदा स्मरामः, तदा त्वं अस्मान् महाभयात् पालय। ये च मर्त्याः त्वां एभिः स्तोत्रैः स्तुवन्ति, हे विमलानने, तेषां श्रीधनपत्न्यादिसर्वाभिवृद्धिं कुरु।” एवं, देवैः लोकहिताय स्वहिताय च संस्तूयमाना, भद्रकाली “एवं अस्तु” इति प्रत्युक्त्वा, तत्रैव अन्तर्धानं जगाम। एवं, राजन्, देवी कथिता, या पुरा देवतानां शरीरेभ्यः उत्पन्ना, त्रैलोक्यकृते। पुनः, या गौरीदेहात् निष्क्रान्ता, शुम्भनिशुम्भादिदुष्टदानवानां नाशाय। लोकानां रक्षाय, देवहिताय, यथावत् इदानीं शृणु। पुरा, मम बलात्, शुम्भनिशुम्भौ त्रिलोक्यं च, इन्द्रस्य च यज्ञभागांश्च अपाहरताम्।