तयोः समररतयोः, उभयोरपि गजात् भूमौ पतितयोः, कोपसंरक्तयोः, अतिभयानकैः प्रहारैः अन्योन्यं समरमकरोताम्। ततः सिंहः सहसा व्योम्नि उत्पत्य शीघ्रं पतितः, पादप्रहारेण चामरस्य शिरः छित्त्वा व्यतिष्ठत्। उदग्रः भगवत्या शिलापादपादिभिः समरे निपातितः, करालोऽपि तस्याः दन्तपाणितालप्रहारैः पतितः। देवी कोपसंरक्ताऽभूद्, गदाप्रहारैः उद्धतं निपात्य, वास्कलमपि मुषलेन विदार्य, ताम्रं च अन्धकं च शरैः निपातयामास। परात्परया भगवत्या उग्रास्यः उग्रवीर्यः महाहनुश्च निपातिताः; त्रिशूलेन त्रीनेत्रोऽपि त्रिनेत्रया हतः। सैव विदालस्य शिरः खड्गेन छित्त्वा, दुर्धरं दुर्मुखं च शरैः यमालयं प्रेषयामास; कालरात्रिः कालं मृत्युदण्डेन निपातयामास। सा देवी अति भयानकैः खड्गप्रहारैः अग्रदर्शनं व्यशोषयत्; असिलोमां च युद्धमहोत्सवे खड्गेन छित्त्वा, भगवत्याः गणाः सिंहश्च विजयमहोत्सवे हृष्टाः। एवं स्वस्यानिकं विनश्यन्तं दृष्ट्वा, महिषासुरो महिषरूपधारी, तान्यन्यानि सैन्यानि भीषयन् स्थितवान्। केचन सः चञ्चुना ताडयामास, अन्यान् खुरप्रहारैः, केचन पुच्छेन ताडिताः, अन्ये शृङ्गाभ्यां विदारिताः। केचन वेगेन पतिताः, अन्ये नादेन भ्रमणेन च, अपरे श्वासवेगेन भूमौ पतिताः। प्रमथगणान् प्रधाव्य, स दानवो महादेव्याः सिंहं हन्तुं समभ्यधावत्; तदा अम्बिका कोपसंरक्ताऽभूत्। स अपि क्रोधात् बलसमन्वितः, खुरैः क्षितिं नर्दन्, शृङ्गाभ्यां पर्वतान् उच्चैः क्षिपन्, निनादमकरोत्। तस्य तीव्रगमनवेगेन भूमिः क्षुब्धा, पुच्छप्रहारेण समुद्रः सर्वतो व्यप्लाव्यत। शृङ्गप्रहारैः मेघाः विदीर्णाः, तेषां खण्डशः पतिताः; श्वासवेगेन शतशः पर्वतानि नभसः पतितानि। एवं कोपसंरक्तं महादानवं समभ्यधावन्तं दृष्ट्वा, चण्डिका तस्य वधाय कोपमुपागमत्। सा तस्योपरि पाशं प्रक्षिप्य, तं महादानवं बबन्ध; स बध्यमानः समरे महिषरूपं परित्यज्य, तत्क्षणाद् सिंहत्वं गृहीत्वा, अम्बिकया शिरश्छेदने कृतमात्रे, खड्गधारी पुरुषः तत्राभवत्। तं पुरुषं देवी शरैः क्षिप्रं छित्त्वा, स खड्गचर्मणा सहितः महागजत्वं प्रपेदे। स गजेन्द्रः स्यन्दनं सिंहं सूनासया गृहीत्वा निनादमकरोत्; तस्य आक्रमणकाले, देवी खड्गेन तस्य सूनासां छित्त्वा। पुनः स दानवः महिषरूपं गृहीत्वा, त्रिलोकीं चराचरसंयुक्तां कम्पयामास। तदा ब्रह्माण्डजननी चण्डिका कोपसंरक्ता पुनः पुनः सुराम् पिबन्ती, रक्तलोचना हसन्ती स्थिताभूत्। स दानवोऽपि बलविक्रममदमत्तः निनादन्, शृङ्गाभ्यां चण्डिकायै पर्वतान् प्रक्षिपन्। सा देवी तैः पर्वतैः प्रक्षिप्तैः शरवर्षैः तान् विदार्य, मदवाक्चपलया तं दानवं प्राह—"गर्ज, गर्ज मूढ, क्षणमेकं यावत् अहं सुराम् पिबामि; यदा त्वां हनिष्यामि, तदा सुराः त्वद्गर्जनं करिष्यन्ति।" एवं उक्त्वा, सा देवी तं महादानवं अभ्यधावत्, तस्योपरि आरुह्य, पादेन ग्रीवां पीड्य, शूलप्रहारं चकार। तस्य पादपीडनेन, स स्वमुखात् निष्क्रान्तुं प्रारब्धवान्; भगवत्या शक्त्या निरुद्धः। स दानवः अर्धनिष्क्रान्तः सन् अपि युद्धमकरोत्; तदा देवी महावज्रखड्गेन तस्य शिरः छित्त्वा, तं भूमौ पतितवती। एवं महिषाख्यः स दानवः स्वसैन्यसखिसंयुक्तः, त्रिलोक्यां मोहं वितन्वन्, भगवत्या निहतः। तदा तस्य वधकाले, त्रिलोक्यां स्थितैः सर्वैः—देवैः, दानवैः, मानवैश्च—"जय" इति घोषः कृतः। ततः समग्रं दानवबलं शोकवेगेन नष्टं, सर्वे देवगणाः परमं हर्षं प्रापुर्युः। देवाः दिव्यर्षिभिः सह भगवतीं स्तुत्वा, गन्धर्वनाथाः गीतानि गायन्ति स्म, अप्सरसां गणाः नृत्यन्ति स्म। ततः सर्वे देवगणाः इन्द्रमुख्याः महिषासुरवधे भगवत्यै स्तोत्राणि अर्चयामासुः। यदा सा परमबलवती देवशत्रुर्निहता, तदा देवगणाः इन्द्रप्रमुखाः प्रणम्य, हर्षकम्पिताङ्गाः, हृष्टवचसः, भगवतीं स्तोतुम् आरब्धाः। "यया स्वशक्त्या सर्वमिदं विश्वं व्याप्यते, या देवतानां संयुक्तशक्तिरूपा, तां सर्वदेवर्षिपूजितां अम्बिकां वयं नमामः; सा नः शुभं ददातु। या तव अनिर्वचनीया शक्तिः, यस्यां अनन्तो न ब्रह्मा न शिवः वर्णयितुं शक्नुवन्ति, सा चण्डिका जगद्रक्षिणी, सर्वमङ्गलनाशिनी, नः चित्तं प्रपद्यताम्। या साधूनां गृहेषु श्रीरूपा, दुष्टेषु विपत्ति, मनीषिणां बुद्धिरूपा, साधुषु श्रद्धा, कुलीनानां लज्जा, तां भगवतीं वयं नमामः; सा विश्वं पातु। कथं तव रूपं वर्णयेम, यत् अतीन्द्रियम्? कथं तव महाशक्तिं, यया दानवा विनाशिताः? कथं तव अद्भुतानि कर्माणि, यानि समरे देवदानवादिषु कृतानि? त्वं सर्वलोककारणं, त्रिगुणात्मिका अपि, विष्णुशिवादिभिरपि अज्ञेया, अनन्ता, त्वमेव सर्वस्य आधारः; इदं विश्वं तवांशः; त्वमेव आद्यया अव्यक्ता परा प्रकृतिः। त्वं भगवति, यस्याः वचनेन देवाः यज्ञेषु तृप्ताः, त्वमेव स्वाहा, पितृगणानां तृप्तिहेतुः, अतः त्वं स्वधा इति अपि लोकैः स्मर्यसे। त्वमेव मोक्षहेतुः, अचिन्त्या महाव्रता, येन्द्रियबुद्धिनियमयुक्तैः साधुभिः साधिता; दोषरहितैः मुनिभिः मोक्षकामिभिः त्वमेव परा विद्या, भगवति, त्वां नमामः।