तस्मिन् महायुद्धे, शिरःच्छिन्नानि अपि पतितानि केचन शिरोहीनानि देहानि पुनः उत्थाय, तानि कटकवत् रूपाणि स्वानि श्रेष्ठानि आयुधानि गृहीत्वा देवीं प्रति समरं प्रचक्रुः। अन्ये अपि तत्र युद्धभूमौ रणमृदङ्गनिनादानुगतं नृत्यं अकुर्वन्; शिरोहीनाः ते खड्गशूलशक्त्यादीनि धारयन्तः विचरन्ति स्म। तत्र यत्र सा महायुद्धभूमिः आसीत्, पृथिवी पतितरथगजाश्वासुरैः आवृता अपारगम्या जाताऽभवत्। तत्र असुरसेनायाम्, गजेन्द्राश्वासुरवीरमध्येषु, रुधिरप्रवाहाः महतीः नद्यः इव क्षणेन प्रवहन्त्यः अभवन्। क्षणमात्रेणैव अम्बिका तां महतीं असुरसेनां दग्धवन्त्याः शुष्ककाष्ठचयस्य वह्निरिव विनाशयामास। तस्याः सिंहः केशरमुत्क्षिप्य घोरं निनादं कृत्वा, शत्रूणां देहेषु विचरन् तेषां प्राणान् अन्वेषयत्। तत्र देवी स्वसैन्यैः सह असुरैः सह युद्धं कुर्वन्ती, सुराः हृष्टाः दिवः पुष्पवृष्टिं चक्रुः। यदा तस्याः सेनायाः नाशं पश्यन् महाऽसुरसेनापतिः चिक्षुरः क्रोधाविष्टः अम्बिकां युद्धाय समुपेत्य अभ्यधावत्। सः असुरः युद्धे तां देवीं बाणवर्षेण आकाशमिव वर्षधारया मेरुशिखरे वारिधरः समावर्षत्। तस्य बाणवर्षं सा देवी सहजेनैव छित्त्वा, स्वबाणैः तस्य अश्वान् च सारथिं च निपात्य, तत्क्षणमेव तस्य धनुः ध्वजं च छित्त्वा, तस्य अङ्गेषु तीक्ष्णैः बाणैः प्रहारं कृत्वा, आयुधं च भग्नं चकार। धनुः रथं अश्वान् सारथिं च हृत्वा, स असुरः पदातिः खड्गचर्मधरः देवीं प्रति सञ्जगाम। ततः सः सिंहस्य शिरसि तीक्ष्णखड्गेन प्रहारं कृत्वा, क्रोधात् देवीमपि वामभुजे प्राहिणोत्। सा देवी तस्य खड्गप्रहारं स्वभुजेन प्रतिगृह्य, तत्रैव तं खड्गं भग्नं चकार; तदा सः रोषारुणनेत्रः शूलं जग्राह। स महाऽसुरः तदाऽग्निमिव दीप्तं शूलं भद्रकालीं प्रति प्राहिणोत्। तं शूलं समागच्छन्तं दृष्ट्वा, देवी अपि स्वशूलं प्रक्षिप्य, तस्य शूलं शतधा चूर्णयित्वा, तं महाऽसुरं निनाश। तस्मिन् महाबले महावीर्ये चिक्षुरे निहते, महिषासुरसेनायाः सेनान्यः चामरः सुरभीतः गजे समारूढः समुपेत्य देवीं प्रति युद्धाय समुत्पतत्। स अपि शूलं देवीं प्रति प्रक्षिप्य, अम्बिका तं शूलं हुंकारेण भूमौ पतितं कृत्वा शक्तिहीनं चकार। तस्य भग्नं शूलं भूमौ पतितं दृष्ट्वा, चामरः कोपात् त्रिशूलं प्रक्षिप्य, देवी तं बाणैः छित्त्वा नाशयामास। ततः सिंहः गजेन्द्रकर्णयोरन्तरे उपविष्टः, तेन महाशत्रुणा सह हस्तयुद्धं घोरं चकार। तयोः युद्धे, उभौ गजाद् भूमौ पतित्वा, क्रोधाविष्टौ अतिभीषणैः प्रहारैः अन्योन्यं समारोपयेताम्। ततः सिंहः आकाशे उत्पत्य शीघ्रं पतित्वा, तलेन चामरस्य शिरः छित्त्वा व्यपोहत्। उदग्रः युद्धे देवीना शिलवृक्षादिभिः निपातितः, करालः दन्तपाणितालप्रहारेण हतः। देवी कोपात् गदया उद्धतम् अपि निपात्य, वस्कलम् मुसलेन भग्नं चकार, ताम्रं च अन्धकं च बाणैः निपातयामास। सा पराशक्तिः उग्रास्यं, उग्रवीर्यं, महाहनुं च निहत्य, त्रिशूलेन त्रिनेत्रं त्रिनेत्रिण्याः हन्यमानं चकार। विदालस्य शिरः खड्गेन छित्त्वा, दुर्धरं च दुर्मुखं च बाणैः यमालयं प्रापितवती; कालरात्रिः कालं मृत्युदण्डेन निपातयामास। सा अति भीषणैः खड्गप्रहारेण अग्रदर्शनं निपात्य, असिलोमां च युद्धोत्सवे खड्गेन छित्त्वा, देव्या: गणाः सिंहश्च विजयोत्सवे प्रमोदं प्राप्नुवन्। एवं स्वसेनायाः विनाशं दृष्ट्वा, महिषासुरः महिषरूपधारी भयङ्करं विक्रम्य, ताः सेनाः सन्तप्तुम् आरब्धवान्। केचन तेन वक्त्रेण ताडिताः, अन्ये तु खुरप्रहारेण, केचन पुच्छेन निपातिताः, अपरे शृङ्गाभ्यां विदारिताः। वेगेन केचन निपातिताः, अन्ये निनादभ्रमणेन पतिताः, अपरे श्वासवेगेन भूमौ क्षिप्ताः। प्रमथगणान् विक्षिप्य, स राक्षसः महादेव्याः सिंहं हन्तुमभ्यधावत्; तदा अम्बिका कोपमाविशत्। स अपि रोषेण भूमिं खुरैः पदातिप्रहारैः कम्पयन्, शृङ्गाभ्यां पर्वतान् आकाशे प्रक्षिप्य, घोरं निनादं चकार। तस्य वेगेन भूमिः कम्पिता, पुच्छप्रहारेण समुद्रः सर्वतो व्यप्लुतः। तस्य शृङ्गचालनात् मेघाः विदारिताः, शतशः पर्वतान् श्वासवेगेन आकाशात् भूमौ निपातिताः। तं महाऽसुरं क्रोधात् समाक्रान्तं दृष्ट्वा, चण्डिका तस्य विनाशाय कोपमाविशत्। सा तं महाऽसुरं पाशेन बध्नात्, तस्मिन् बद्धे महायुद्धे, सः महिषरूपं परित्यज्य, क्षणेन सिंहः अभवत्; अम्बिकया शिरश्छेदने कृते, तत्र खड्गधारी पुरुषः उत्पन्नः। तं पुरुषं देवी बाणैः निपात्य, सः खड्गचर्मणा सह महागजः अभवत्। स गजः सुँडया सिंहं गृह्य निनादं चकार; तं आकर्षन्तं दृष्ट्वा, देवी खड्गेन तस्य सुँडां छित्त्वा निपातयामास। पुनः सः महाऽसुरः महिषरूपं गृहीत्वा, तेनैव प्रकारेण चराचराणां सहितं त्रिलोकीं कम्पयामास।