यदा अम्बिका युद्धे श्वासान् निष्पुणात्, तदा तदनुसारेण तस्याः श्वासैः शतसहस्रशः गणाः तुर्यं समुत्पन्नाः। ते गणाः देवीशक्त्या समन्विताः, परशु-मुषल-खड्ग-शूलादिभिः आयुधैः सुसज्जिताः, असुरसेनान्यः सम्यक् युद्ध्यन्तः नाशयामासुः। तत्र युद्ध-महोत्सवे केचन गणाः मृदङ्गान् वादयन्ति, अन्ये शङ्खान् घोषयन्ति, अन्ये नगाडान् वादयन्ति। देवी त्रिशूलेन, गदया, शूलवर्षेण, शतशः अन्यैः आयुधैः महासुरान् प्रहारयन्ती तान् पतितवती। केचन असुराः तया घंटानिनादेन मोहिताः, अन्ये पाशेन बद्धाः भूमौ तया घसीताः। केचन तीक्ष्णखड्गघातेन द्विधा कृताः, अन्ये गदाघातेन भूमौ पतिताः। केचन मुसलप्रहारात् रक्तं वमन्तः, अन्ये त्रिशूलप्रहारात् वक्षसि विदारिताः भूमौ पतिताः। केचन युद्धभूमौ बाणैः पूर्णाः पर्वतसदृशाः, तैः देवद्रविणः प्राणान् विसृज्यन्ति। केचन बाहुच्छेदिताः, अन्ये ग्रीवच्छेदिताः, केचन शिरोच्छेदिताः, अन्ये मध्यच्छेदिताः। अन्ये महासुराः पादच्छेदिताः भूमौ पतन्ति, केचन एकबाहु-वक्षः-पादशेषाः देवी द्विधा कृतवती। शिरः पतितम् अपि, केचन शिरहीनाङ्गानि पुनः उत्थाय, शस्त्रग्राह्याणि गृह्य, देवीं युद्ध्यन्ति। अन्ये युद्धे नगाडाव rhythm अनुसारं नृत्यन्ति; शिरहीनाङ्गानि खड्ग-शूल-शक्त्यादिभिः युद्धभूमौ विचरन्ति। यत्र तद् महायुद्धं अभवत्, तत्र भूमिः पतितरथ-गज-हय-असुरैः आवृत्या अगम्या अभवत्। तत्र रक्तप्रवाहाः महानदीरूपेण असुरसेनायां, गज-हय-असुरवीराणां मध्ये, तुर्यं प्रवहन्ति। अम्बिका क्षणात् तद् महासुरसेनां विनाशयामास, यथा अग्निः शुष्ककाष्ठ-तृणसमूहं दहति। सिंहः केशान् कम्पयन् गर्जनं कृत्वा, शत्रुदेहेषु विचरन्, तेषां प्राणान् अन्वेषयामास। तत्र देवी गणैः सह असुरैः युद्ध्यन्ती, देवाः हर्षिताः, आकाशात् पुष्पवृष्टिं कृतवन्तः। यदा असुरसेना विनश्यन्ति, तदा महासुरसेनापतिः चिक्षुरः क्रुद्धः अम्बिकां युद्धाय अग्रे गतः। सः युद्धे देवीं बाणवर्षं ववर्ष, यथा मेघः मेरुशिखरे वारिवर्षं करोति। देवी तस्य बाणवृष्टिं सहजं छित्वा, स्वबाणैः तस्य अश्वान् च सारथिं च निहत्य, तस्य धनुः ध्वजं च छित्वा, शीघ्रबाणैः तस्य अङ्गानि प्रहारयित्वा शस्त्रं विदारयामास। धनुः, रथः, अश्वः, सारथिः रहितः असुरः, खड्ग-चर्मग्रहणं कृत्वा, पदातिः देवीं प्रति धावितवान्। सिंहस्य शिरसि तीक्ष्णखड्गेन प्रहारं कृत्वा, देवीं च वामभुजे प्रहारयामास। तस्य खड्गः देवीभुजम् आगत्य भग्नः अभवत्; ततः क्रोधात् तस्य नेत्रे रक्ताभवत्, सः शूलं गृह्य देवीं प्रति प्रक्षिप्तवान्। सः महाअसुरः दीप्तं शूलं भद्रकालीं प्रति सूर्यमण्डलसदृशं प्रक्षिप्तवान्। देवी तं शूलं दृष्ट्वा, स्वशूलं प्रक्षिप्य, तस्य शूलं शतधा विदारयामास, महाअसुरः विनष्टः। यदा तस्य महिषासुरसेनायाः सेनापतिः निहतः, तदा देवद्रविणः भीषणः चामरः गजमारूढः आगतः। सः अपि शूलं देवीं प्रति प्रक्षिप्तवान्, किन्तु अम्बिका हुम्कारं कृत्वा तं भूमौ पतितं शक्तिहीनं कृतवती। तस्य भग्नं शूलं भूमौ दृष्ट्वा, चामरः क्रोधात् त्रिशूलं प्रक्षिप्तवान्, देवी तं बाणैः छित्त्वा नष्टवती। सिंहः गजयोः कपोलयोः मध्ये उत्पत्य, तेन देवद्रविणेन सह हस्तयुद्धं अतीव भीषणं कृतवान्। युद्धे तौ गजात् भूमौ पतित्वा, क्रोधात् परस्परं अतीव घातयामास। ततः सिंहः आकाशे उत्पत्य, शीघ्रं भूमौ पतित्वा, पादाघातेन चामरस्य शिरः छित्त्वा निहतवान्। उदग्रः देवी द्वारा शिलैः, वृक्षैः, आदिभिः निहतः; करालः तया दन्तैः, मुष्टिभिः, ताडनैः पतितः। देवी क्रुद्धा, उद्धातं गदाघातैः विदारयामास; वस्कलः मुसलप्रहारैः भग्नः; ताम्रः, अन्धकः बाणैः निहतौ। परमेश्वरी उग्रास्यं, उग्रवीर्यं, महाहनुं च निहत्य, त्रिशूलेन त्रिनेत्रं त्रिनेत्रिण्या निहतवान्। बिदालस्य शिरः खड्गेन छित्त्वा, दुर्धरः, दुर्मुखः बाणैः यमलोकं प्रापितौ; कालरात्रिः कालं मृत्युदण्डेन निहतवान्। अग्रदर्शनं तीक्ष्णखड्गघातैः प्रहारयामास; असिलोमं अपि खड्गेन युद्धमहोत्सवे छित्त्वा, देवीगणः सिंहः च विजयमहोत्सवे हर्षिताः। यदा असुरसेना एवं विनश्यति, तदा महिषासुरः महिषरूपेण गणान् भीषयामास। केचन तस्य चञ्चुना ताडिताः, अन्ये खुराघातैः, अन्ये पुच्छघातैः, अन्ये शृङ्गभेदेन विदारिताः। केचन वेगेन निपातिताः, अन्ये गर्जन-प्रक्षिप्तैः, अन्ये श्वासवेगेन भूमौ क्षिप्ताः। एवं देवी, सिंहः, गणाः च असुरसेनां विनाश्य, देवाः हर्षिताः आकाशात् पुष्पवृष्टिं कृतवन्तः।