यदा देवताः महाशक्तेः आविर्भावं ददृशुः, तदा यमः तस्यै दण्डं दण्डनाय प्रदत्तवान्, वरुणः पाशं दत्तवान्, प्रजापतिः अक्षमालां, ब्रह्मा च कमण्डलुं तस्यै समर्पितवान्। सूर्यः स्वकान् रश्मीन् तस्याः सर्वेषु रोमकूपेषु न्यवेशयत्; कालः निर्मलम् असिं निर्मलञ्च कवचं तस्यै दत्तवान्। क्षीरसागरात् सा निर्मलहारं, अक्षयवस्त्राणि, दिव्यं मुकुटमणिं, कुण्डले, कङ्कणानि च प्राप्तवती। शुद्धश्शशाङ्कः, सर्वभुजेषु कङ्कणानि, निर्मलनूपुरौ, अतुल्यं हारं, रत्नमुद्रिकाः सर्वाङ्गुलीषु च तस्यै दत्ताः। विश्वकर्मा तस्यै निर्मलमपरशुं, नानायुधानि, अचिन्त्यं कवचं च दत्तवान्। आपां पतिः अक्षयपद्ममालां शिरसि च वक्षसि च, सुन्दरं च पद्मं तस्यै समर्पितवान्। हिमवान् सिंहं वाहनं रत्नानि च विविधानि दत्तवान्; धनाधिपः अमृतपूर्णं पानपात्रं तस्यै अर्पितवान्। शेषः, सर्वनागाधिपः, रत्नमणिविभूषितं नागहारं तस्यै दत्तवान्। अन्ये देवाः अपि तस्यै भूषणानि आयुधानि च समर्प्य, तां नमस्कृत्य, सा पुनः पुनः हसितवती, गर्जितस्वरेण देवांश्च उपहसन्ती। तस्याः भीषणरवेन सर्वं नभः पूर्णमभवत्; तस्याः अपरिमितस्य निर्बन्धस्य शब्दस्य प्रतिध्वनिः महान् अभवत्। सर्वलोकाः कम्पिताः, समुद्राः च कम्पिताः, पृथिवी च चचाल, पर्वताः अपि सञ्चलिताः। तदा देवाः हर्षेण सिंहवाहिन्यै "जय!" इति उच्चैः शुश्रुवुः; ऋषयः अपि भक्त्या नम्ररूपाः तां स्तुतवन्तः। त्रैलोक्यस्य सम्पूर्णं कम्पनं दृष्ट्वा, सुरशत्रवः सम्पूर्णशस्त्रसंयुक्ताः, सेनाभिः सहिताः, उत्थिताः। महिषासुरः कोपेन "किं एतत्?" इति उक्त्वा, सर्वैः असुरैः परिवृतः तस्य शब्दस्य दिशि ससार। तदा स देवीम् अपश्यत्, या स्वतेजसा त्रैलोक्यं व्याप्य तिष्ठति, या पृथिवीमधः पादेन नमयन्ती, शिरसा चाकाशं स्पृशन्ती बभौ। तस्याः धनुषः घोषेण पातालानि कम्पितानि; सा सहस्रभुजा सर्वदिक् व्याप्य तस्थौ। तदा देव्या सुरशत्रुभिः सह युद्धं प्रवृत्तम्, अनेकेषु शस्त्रास्त्रेषु प्रक्षिप्यमाणेषु दिशः प्रकाशन्ते स्म। तत्र महाबलवान् चिक्षुरः, महिषासुरस्य सेनापतिः, चामरादिभिः सह चतुर्दलसेनया युयुधे। उदग्रः षष्टिसहस्ररथैः समायुक्तः युद्धाय प्रवर्तितः, महाहनुः दशसहस्रसैनिकसहस्रैः युयुधे। असिलोमः पञ्चकोटिसैनिकैः युयुधे, वाष्कलः षट्शतसहस्रदशसहस्रैः समायुक्तः युद्धभूमौ स्थितः। सः सहस्रैः गजाश्वैः, भीषणरूपैः, कोट्याः रथैः परिवृतः समरे युयुधे। विडालाक्षः पञ्चाशत्सहस्ररथैः, पञ्चाशत्सहस्रसैनिकैः च परिवृतः समरे स्थितः। कालः अपि पञ्चाशत्सहस्ररथैः परिवृतः युद्धे युयुधे। अन्ये च महाबलिनः असुराः दशसहस्ररथगजाश्वैः परिवृताः, देव्या सह युद्धं कृतवन्तः। तत्र महिषासुरः कोट्यः कोट्यः रथैः, गजैः, अश्वैः च परिवृतः युद्धे स्थितः। ते शूलैः, गदाभिः, तोमरैः, खड्गैः, परशुभिः, पट्टिशैः च देव्या सह युद्धं कृतवन्तः। केचित् शूलान् प्रक्षिप्य, अन्ये पाशान् क्षिपन्तः, अन्ये च खड्गप्रहारेण देवीं जिघांसन्तः आक्रमणम् अकुर्वन्। किन्तु सा देवी चण्डिका, सहजं लीलया तेषां शस्त्रास्त्राणि छित्त्वा, स्वेभ्यः उत्तमान् भुजांश्च वर्षयन्ती प्रत्युत्तरं दत्तवती। अविरतं, प्रसन्नवदना सा देवी, देवर्षिभिः स्तूयमाना, तेषां असुराणां देहेषु स्वानि शस्त्रास्त्राणि प्रक्षिप्य युयुधे। कोपेन सिंहः, या देव्या वाहनम्, केशरं कम्पयन्, असुरसेनासु वह्निवत् परिभ्रमन् दग्ध्वा जगाम। अम्बिकायाः श्वासेभ्यः, युध्यन्त्याः, सहस्रशः गणाः तत्रैव समुत्पन्नाः। ते परशुभिः, गदाभिः, खड्गैः, शूलैः च सज्जिताः, देव्या शक्त्याऽनुगृहीताः, असुरगणान् संहरन्ति स्म। गणाः मृदङ्गान् वादयन्तः, अन्ये शङ्खान् नादयन्तः, अन्ये च मृदङ्गान् वादयन्तः, तस्मिन्महायुद्धोत्सवे शब्दं कुर्वन्ति स्म। तदा देवी त्रिशूलेन, गदया, शूलवृष्ट्या, शतशस्त्रैः च महाबलिनः असुरान् निपातितवती। अन्यान् घण्टानिनादेन मोहितान् पतितवती, केचित् पाशेन बद्ध्वा भूमौ अपातयत्। केचित् तीक्ष्णखड्गप्रहारेण द्विधा कृताः, अन्ये गदया ताडिताः भूमौ पतिताः। केचित् मुसलप्रहारेण रक्तं वमन्तः, अन्ये त्रिशूलवेगेन वक्षः विदारिताः, भूमौ भग्नाः अपतन्। केचित् शरवृष्ट्या सम्यगाच्छादिताः शैलसमाः, प्राणान् मुमुचुः, ते देवद्रुहः। केचित् भुजच्छेदिताः, अन्ये ग्रीवच्छेदिताः, केचित् शिरच्छिन्नाः, अन्ये मध्ये विदारिताः। अन्ये महाबलिनः असुराः चरणच्छिन्नाः भूमौ अपतन्; केचित् एका बाहुना, वक्षसा, पादेन वा शेषाः, देवी द्विधा कृतवती। एवं सा महादेवी, देवैः पूजिता, असुरगणान् संहरन्ती, त्रैलोक्यस्य कल्याणाय समरे स्थितवती।