ਯਦਭੂਚ੍ਛਾਮ੍ਭਵਂ ਤੇਜਸ੍ਤੇਨਾਜਾਯਤ ਤਨ੍ਮੁਖਮ੍ । ਯਾਮ੍ਯੇਨ ਚਾਭਵਨ੍ ਕੇਸ਼ਾ ਬਹਵੋ ਵਿष੍ਣੁਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਯਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ।
ਸੌਮ੍ਯੇਨ ਸ੍ਤਨਯੋਰ੍ਯੁਗ੍ਮਂ ਮਧ੍ਯਂ ਚੈਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚਾਭਵਤ੍ । ਵਾਰੁਣੇਨ ਚ ਜਙ੍ਘੋਰੂ ਨਿਤਮ੍ਬਸ੍ਤੇਜਸਾ ਭੁਵਃ
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਸਤਨ ਸੋਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਪੇਟ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਤੇ ਕਮਰ ਵਾਰੁਣ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੇਜਸਾ ਪਾਦੌ ਤਦਙ੍ਗੁਲ੍ਯੋਰ੍ऽਕਤੇਜਸਾ । ਵਸੂਨਾਞ੍ਚ ਕਰਾਙ੍ਗੁਲ੍ਯਃ ਕੌਬੇਰੇਣ ਚ ਨਾਸਿਕਾ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਉੰਗਲੀਆਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਸੂਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਨੱਕ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਦਨ੍ਤਾਃ ਸਮ੍ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ । ਨਯਨਤ੍ਰਿਤਯਂ ਜਜ੍ਞੇ ਤਥਾ ਪਾਵਕਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ।
ਭ੍ਰੁਵੌ ਚ ਸਨ੍ਧ੍ਯਯੋਸ੍ਤੇਜਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾਵਨਿਲਸ੍ਯ ਚ । ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਮ੍ਭਵਸ੍ਤੇਜਸਾਂ ਸ਼ਿਵਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਵਾਂ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਕੰਨ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਅੰਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣੇ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਦੇਵਾਨਾਂ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਸਮੁਦ੍ਭਵਾਮ੍ । ਤਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰਮਰਾ ਮਹਿषਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਦਦੁਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ ਚ । ਊਚੁਰ੍ਜਯਜਯੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਜਯਨ੍ਤੀਂ ਤੇ ਜਯੈषਿਣਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੂਲਂ ਸ਼ੂਲਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕृष੍ਯ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ । ਚਕ੍ਰਂ ਚ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਕृष੍ਣਃ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਚਕ੍ਰਤਃ
ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਕੱਢ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਬਣਾਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਙ੍ਖਞ੍ਚ ਵਰੁਣਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਮਾਰੁਤੋ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਂ ਬਾਣਪੂਰ੍ਣੇ ਤਥੇषੁਧੀ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ ਦਿੱਤਾ, ਅੱਗ ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਰੁਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਝੋਲੀ ਦਿੱਤੀ।
ਵਜ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਕੁਲਿਸ਼ਾਦਮਰਾਧਿਪਃ । ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਘਣ੍ਟਾਮੈਰਾਵਤਾਦ੍ ਗਜਾਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਬਣਾਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਤੋਂ ਘੰਟੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਕਾਲਦਣ੍ਡਾਦ੍ਯਮੋ ਦਣ੍ਡਂ ਮਾਸ਼ਂ ਚਾਮ੍ਬੁਪਤਿਰ੍ਦਦੌ । ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਂ ਦਦੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਯਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਫੰਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਮੰਡਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਸ੍ਤਰੋਮਕੂਪੇषੁ ਨਿਜਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਕਾਲਖ੍ਚ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਖਡ੍ਗਂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਮ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਿਰਣਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ। ਕਾਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼੍ਚਾਮਲਂ ਹਾਰਮਜਰੇ ਚ ਤਥਾਮ੍ਬਰੇ । ਚੂਡਾਮਣਿਂ ਤਥਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਕਟਕਾਨਿ ਚ
ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਮਾਲਾ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ, ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਦਾ ਗਹਣਾ, ਕੰਨ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਲਈ ਗਹਣੇ ਮਿਲੇ।
ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਥਾ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਕੇਯੂਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਬਾਹੁषੁ । ਨੂਪੁਰੌ ਵਿਮਲੌ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਗ੍ਰੈਵੇਯਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਙ੍ਗੁਲੀਯਕਰਤ੍ਨਾਨਿ ਸਮਸ੍ਤਾਸ੍ਵਙ੍ਗੁਲੀषੁ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾ ਅਰਧ ਚੰਦ, ਸਾਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲਈ ਕੰਗਣ, ਸਾਫ਼ ਘੁੰਘਰੂ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਗਲ੍ਹਾ ਦਾ ਹਾਰ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਉਂਗਲੀ ਲਈ ਰਤਨ ਵਾਲੀ ਅੰਗੂਠੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਪਰਸ਼ੁਞ੍ਚਾਤਿਨਿਰ੍ਮਲਮ੍ । ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਰੂਪਾਣਿ ਤਥਾਭੇਦ੍ਯਂ ਚ ਦਂਸ਼ਨਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ਼ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਟੁੱਟਣ ਨਾ ਵਾਲੀ ਢਾਲ ਦਿੱਤੀ।
ਅਮ੍ਲਾਨਪਙ੍ਕਜਾਂ ਮਾਲਾਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੁਰਸਿ ਚਾਪਰਾਮ੍ । ਅਦਦਜ੍ਜਲਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਪਙ੍ਕਜਂ ਚਾਤਿਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਮਲ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਛਾਤੀ ਲਈ ਹੋਰ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਮਵਾਨ੍ ਵਾਹਨਂ ਸਿਂਹਂ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਦਦਾਵਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਸੁਰਯਾ ਪਾਨਪਾਤ੍ਰਂ ਧਨਾਧਿਪਃ
ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਜੋਂ ਸਵਾਰੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ। ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਿਆ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਨਾਗੇਸ਼ੋ ਮਹਾਮਣਿਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਨਾਗਹਾਰਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਧਤ੍ਤੇ ਯਃ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ੇਸ਼, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਦਾ ਹਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਯੈਰਪਿ ਸੁਰੈਰ੍ਦੇਵੀ ਭੂषਣੈਰਾਯੁਧੈਸ੍ਤਥਾ । ਸਂਮਾਨਿਤਾ ਨਨਾਦੋਚ੍ਚੈਃ ਸਾਟ੍ਟਹਾਸਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉੱਚੀ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀ ਰਹੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਨਾਦੇਨ ਘੋਰੇਣ ਕृਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਮਾਪੂਰਿਤਂ ਨਭਃ । ਅਮਾਯਤਾਤਿਮਹਤਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੱਡੀ ਤੇ ਬੇਕਾਬੂ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।
ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੁਃ ਸਕਲਾ ਲੋਕਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ । ਚਚਾਲ ਵਸੁਧਾ ਚੇਲੁਃ ਸਕਲਾਸ਼੍ਚ ਮਹੀਧਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਿਲ ਗਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ। ਧਰਤੀ ਹਿਲੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਜਯੇਤਿ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਦਾ ਤਾਮੂਚੁਃ ਸਿਂਹਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮੁਨਯਸ਼੍ਚੈਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਮੂਰ੍ਤਯਃ
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਤੇ ਸਵਾਰ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ 'ਜੈ!' ਕਹਿ ਉਚਾਰਨ ਲੱਗੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਸ੍ਤਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਮਰਾਰਯਃ । ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਖਿਲਸੈਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰੁਦਾਯੁਧਾਃ
ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਆਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਕ੍ਰੋਧਾਦਾਭਾष੍ਯ ਮਹਿषਾਸੁਰਃ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮਸ਼ੇषੈਰਸੁਰੈਰ੍ਵृਤਃ
ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਤੇ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤੋ ਦੇਵੀਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਲੋਕਤ੍ਰਯਾਂ ਤ੍ਵਿषਾ । ਪਾਦਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਤਭੁਵਂ ਕਿਰੀਟੋਲ੍ਲਿਖਿਤਾਮ੍ਬਰਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਝੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੋਹਰੂ ਕਿਰੀਟ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਾਸ਼ੇषਪਾਤਾਲਾਂ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਨਿਃ ਸ੍ਵਨੇਨ ਤਾਮ੍ । ਦਿਸ਼ੋ ਭੁਜਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੀਵਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਤਾਲ ਹਿਲ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਕੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਧਾ ਮੁਕ੍ਤੈਰਾਦੀਪਿਤਦਿਗਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਏ ਗਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ।
ਮਹਿषਾਸੁਰਸੇਨਾਨੀਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਯੁਯੁਧੇ ਚਾਮਰਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚਤੁਰਙ੍ਗਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਚਿਕਸ਼ੁਰ, ਚਾਮਰ ਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਾਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਲੜਿਆ।
ਰਥਾਨਾਮਯੁਤੈਃ षਡ੍ਭਿਰੁਦਗ੍ਰਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਅਯੁਧ੍ਯਤਾਯੁਤਾਨਾਞ੍ਚ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਮਹਾਹਨੁਃ
ਉਦਾਗ੍ਰਾ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਹਨੁ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਯੁਤੈਰਸਿਲੋਮਾ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਅਯੁਤਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਃ षਡ੍ਭਿਰ੍ਵਾष੍ਕਲੋ ਯੁਯੁਧੇ ਰਣੇ
ਅਸੀਲੋਮਾ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਤੇ ਵਾਸ਼ਕਲਾ ਨੇ ਛੇ ਲੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।