ਮਧੁਕੈਟਭੌ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਾਵਤਿਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੌ । ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਵਤ੍ਤੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਜਨਿਤੋਦ੍ਯਮੌ
ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ, ਮੰਦ-ਮੱਤ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਯੁਯੁਧੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ । ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਾਹੁਪ੍ਰਹਰਣੋ ਵਿਭੁਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਉਠ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਤਾਵਪ੍ਯਤਿਬਲੋਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਮਹਾਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤੌ । ਉਕ੍ਤਵਨ੍ਤੌ ਵਰੋ ऽਸ੍ਮਤ੍ਤੋ ਵ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋਏ, ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਸਾਨੂੰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ.'
ਭਵਨੇਤਾਮਦ੍ਯ ਮੇ ਤੁष੍ਟੌ ਮਮ ਵਧ੍ਯਾਵੁਭਾਵਪਿ । ਕਿਮਨ੍ਯੇਨ ਵਰੇਣਾਤ੍ਰ ਏਤਾਵਦ੍ਧਿ ਵृਤਂ ਮਮ
ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣੇ ਹੋ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।
ਵਞ੍ਚਿਤਾਭ੍ਯਾਮਿਤਿ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਮਾਪੋਮਯਂ ਜਗਤ੍ । ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਗਦਿਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਆਵਾਂ ਜਹਿ ਨ ਯਤ੍ਰੋਰ੍ਵੋ ਸਲਿਲੇਨ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ । ਪ੍ਰੀਤੌ ਸ੍ਵਸ੍ਤਵ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮृਤ੍ਯੁਰਾਵਯੋਃ
ਸਾਨੂੰ ਉਥੇ ਮਾਰੋ ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੇ ਯੁੱਧ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹੋਵੇ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤਾ ਸ਼ਙ੍ਖ-ਚਕ੍ਰ-ਗਦਾਭृਤਾ । ਕृਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇਣ ਵੈ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਜਘਨੇ ਸ਼ਿਰਸੀ ਤਯੋਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਹਿੱਪ ਤੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਏਵਮੇषਾ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪ੍ਰਭਾਵਮਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਭੂਯਃ ਸ਼ृਣੁ ਵਦਾਮਿ ਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵਾਸੁਰਮਭੂਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਪੁਰਾ । ਮਹਿषੇ ऽਸੁਰਾਣਾਮਧਿਪੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਪੁਰਨ੍ਦਰੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਜੰਗ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਮਹੀਸ਼ਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਪੱਖ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰਾਸੁਰੈਰ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੈਰ੍ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਂ ਪਰਾਜਿਤਮ੍ । ਜਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਕਲਾਨ੍ ਦੇਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਬੂਨ੍ਮਹਿषਾਸੁਰਃ
ਉਥੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋੜਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪਰਾਜਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ । ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰੇਸ਼-ਗਰੁਡਧ੍ਵਜੌ
ਫਿਰ, ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਗਰੁੜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਤਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਹਿषਾਸੁਰਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੇਵਾਭਿਭਵਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ, ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇਆਂ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਏ, ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸੂਰ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਗ੍ਨ੍ਯਨਿਲੇਨ੍ਦੂਨਾਂ ਯਮਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ । ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚਾਧਿਕਾਰਾਨ੍ ਸ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਧਿਤਿष੍ਠਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਯਮ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਏ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨਿਰਾਕृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਨ ਦੇਵਗਣਾ ਭੁਵਿ । ਵਿਚਰਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਿषੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਮੰਦ-ਕਰਮ ਮਹੀਸ਼ਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਏਤਦ੍ਵਃ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਮਰਾਰਿਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਸ਼ਰਣਂ ਵਃ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ—ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਮਾਰ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ।
ਇਤ੍ਥਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਚਾਂਸਿ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਚਕਾਰ ਕੋਪਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕੁਟਿਲਾਨਨੌ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਭੰਵਾਂ ਵੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਤਤੋ ऽਤਿਕੋਪਪੂਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣੋ ਵਦਨਾਤ੍ਤਤਃ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਮਹਤ੍ਤੇਜੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਚਕਰਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਵੀ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਨਿਕਲ ਪਈ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਞ੍ਚੈਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਸ਼ਰੀਰਤਃ । ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਸੁਮਹਤ੍ਤੇਜਸ੍ਤਚ੍ਚੈਕ੍ਯਂ ਸਮਗਚ੍ਛਤ
ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਨਿਕਲੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੀ ਜੋਤ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਤੀਵ ਤੇਜਸਃ ਕੂਟਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਵਾਲਾਵ੍ਯਾਪ੍ਤਦਿਗਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦਾ ਜੋਤ ਦਾ ਢੇਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।
ਅਤੁਲਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਤੇਜਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਸ਼ਰੀਰਜਮ੍ । ਏਕਸ੍ਥਂ ਤਦਭੂਨ੍ਨਾਰੀ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਤ੍ਵਿषਾ
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਜੋਤ ਇਕ ਥਾਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ।
ਯਦਭੂਚ੍ਛਾਮ੍ਭਵਂ ਤੇਜਸ੍ਤੇਨਾਜਾਯਤ ਤਨ੍ਮੁਖਮ੍ । ਯਾਮ੍ਯੇਨ ਚਾਭਵਨ੍ ਕੇਸ਼ਾ ਬਹਵੋ ਵਿष੍ਣੁਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਯਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ।
ਸੌਮ੍ਯੇਨ ਸ੍ਤਨਯੋਰ੍ਯੁਗ੍ਮਂ ਮਧ੍ਯਂ ਚੈਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚਾਭਵਤ੍ । ਵਾਰੁਣੇਨ ਚ ਜਙ੍ਘੋਰੂ ਨਿਤਮ੍ਬਸ੍ਤੇਜਸਾ ਭੁਵਃ
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਸਤਨ ਸੋਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਪੇਟ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਤੇ ਕਮਰ ਵਾਰੁਣ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੇਜਸਾ ਪਾਦੌ ਤਦਙ੍ਗੁਲ੍ਯੋਰ੍ऽਕਤੇਜਸਾ । ਵਸੂਨਾਞ੍ਚ ਕਰਾਙ੍ਗੁਲ੍ਯਃ ਕੌਬੇਰੇਣ ਚ ਨਾਸਿਕਾ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਉੰਗਲੀਆਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਸੂਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਨੱਕ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਦਨ੍ਤਾਃ ਸਮ੍ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ । ਨਯਨਤ੍ਰਿਤਯਂ ਜਜ੍ਞੇ ਤਥਾ ਪਾਵਕਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ।
ਭ੍ਰੁਵੌ ਚ ਸਨ੍ਧ੍ਯਯੋਸ੍ਤੇਜਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾਵਨਿਲਸ੍ਯ ਚ । ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਮ੍ਭਵਸ੍ਤੇਜਸਾਂ ਸ਼ਿਵਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਵਾਂ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਕੰਨ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਅੰਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣੇ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਦੇਵਾਨਾਂ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਸਮੁਦ੍ਭਵਾਮ੍ । ਤਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰਮਰਾ ਮਹਿषਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਦਦੁਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ ਚ । ਊਚੁਰ੍ਜਯਜਯੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਜਯਨ੍ਤੀਂ ਤੇ ਜਯੈषਿਣਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੂਲਂ ਸ਼ੂਲਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕृष੍ਯ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ । ਚਕ੍ਰਂ ਚ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਕृष੍ਣਃ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਚਕ੍ਰਤਃ
ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਕੱਢ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਬਣਾਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਙ੍ਖਞ੍ਚ ਵਰੁਣਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਮਾਰੁਤੋ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਂ ਬਾਣਪੂਰ੍ਣੇ ਤਥੇषੁਧੀ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ ਦਿੱਤਾ, ਅੱਗ ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਰੁਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਝੋਲੀ ਦਿੱਤੀ।
ਵਜ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਕੁਲਿਸ਼ਾਦਮਰਾਧਿਪਃ । ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਘਣ੍ਟਾਮੈਰਾਵਤਾਦ੍ ਗਜਾਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਬਣਾਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਤੋਂ ਘੰਟੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।