ਖਡਿਗਨੀ ਸ਼ੂਲਿਨੀ ਘੋਰਾ ਗਦਿਨੀ ਚਕ੍ਰਿਣੀ ਤਥਾ । ਸ਼ਙ੍ਖਿਨੀ ਚਾਪਿਨੀ ਬਾਣ-ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੀ ਪਰਿਘਾਯੁਧਾ
ਤੂੰ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਭਾਲਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੰਖ ਫੜਨ ਵਾਲੀ, ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਤੀਰਾਂ, ਗੋਲੀ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗੱਡੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ।
ਸੌਮ੍ਯਾ ਸੌਮ੍ਯਤਰਾਸ਼ੇष-ਸੌਮ੍ਯੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਤਿਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਪਰਾਪਰਾਣਾਂ ਪਰਮਾ ਤ੍ਵਮੇਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਤੂੰ ਮਿੱਠੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਮਿੱਠੀ, ਬੇਹੱਦ ਸੁੰਦਰ; ਉੱਚੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਸਭ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਹੇ ਪਰਮ ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਯਚ੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਸਦਸਦ੍ਵਾਖਿਲਾਤ੍ਮਿਕੇ । ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਯਾ ਸ਼ਿਕ੍ਤਿਃ ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਸ੍ਤੂਯਤੇ ਤਦਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਦੇ ਕਿਤੇ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੱਚਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਝੂਠਾ, ਹੇ ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਉਸ ਸਭ ਦੀ ਜੋ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ; ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਯਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਜਗਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰष੍ਟਾ ਜਗਤ੍ਪਾਤ੍ਯਤ੍ਤਿ ਯੋ ਜਗਤ੍ । ਸੋ ऽਪਿ ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਂ ਨੀਤਃ ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋਤੁਮਿਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਤਾ?
ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਰੀਰਗ੍ਰਹਣਮਹਾਮੀਸ਼ਾਨ ਏਵ ਚ । ਕਾਰਿਤਾਸ੍ਤੇ ਯਤੋ ऽਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਕਃ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਈਸ਼ਾਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਕਿਸ ਵਿਚ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸਾ ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਥਂ ਪ੍ਰਭਾਵੈਃ ਸ੍ਵੈਰੁਦਾਰੈਰ੍ਦੇਵਿ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ । ਮੋਹਯੈਤੌ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾਵਸੁਰੋ ਮਧੁਕੈਟਭੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਅਜਿਹੇ ਦੈਤ ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਬੋਧਞ੍ਚ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਨੀਯਤਾਮਚ੍ਯੁਤੋ ਲਘੁ । ਬੋਧਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਸ੍ਯ ਹਨ੍ਤੁਮੇਤੌ ਮਹਾਸੁਰੌ
ਸਾਰਿਆਂ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਤਾਮਸੀ ਤਤ੍ਰ ਵੇਧਸਾ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਬੋਧਨਾਰ੍ਥਾਯ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਮਧੁਕੈਟਭੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਧ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ, ਤਾਂ ਤਾਮਸੀ ਦੇਵੀ ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ, ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਈ ਸੀ।
ਨੇਤ੍ਰਾਸ੍ਯਨਾਸਿਕਾ-ਬਾਹੁ-ਹृਦਯੇਭ੍ਯਸ੍ਤਥੋਰਸਃ । ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਤਸ੍ਥੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਜਨਮ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮੂੰਹ, ਨੱਕ, ਬਾਂਹਾਂ, ਦਿਲ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥਸ੍ਤਯਾ ਮੁਕ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ऽਹਿਸ਼ਯਨਾਤ੍ਤਤਃ ਸ ਦਦृਸ਼ੇ ਚ ਤੌ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਇਕੱਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੱਪ ਦੇ ਸੇਜ ਤੋਂ ਉਠੇ, ਤੇ ਉਹ ਦੋ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਮਧੁਕੈਟਭੌ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਾਵਤਿਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੌ । ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਵਤ੍ਤੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਜਨਿਤੋਦ੍ਯਮੌ
ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ, ਮੰਦ-ਮੱਤ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਯੁਯੁਧੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ । ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਾਹੁਪ੍ਰਹਰਣੋ ਵਿਭੁਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਉਠ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਤਾਵਪ੍ਯਤਿਬਲੋਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਮਹਾਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤੌ । ਉਕ੍ਤਵਨ੍ਤੌ ਵਰੋ ऽਸ੍ਮਤ੍ਤੋ ਵ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋਏ, ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਸਾਨੂੰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ.'
ਭਵਨੇਤਾਮਦ੍ਯ ਮੇ ਤੁष੍ਟੌ ਮਮ ਵਧ੍ਯਾਵੁਭਾਵਪਿ । ਕਿਮਨ੍ਯੇਨ ਵਰੇਣਾਤ੍ਰ ਏਤਾਵਦ੍ਧਿ ਵृਤਂ ਮਮ
ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣੇ ਹੋ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।
ਵਞ੍ਚਿਤਾਭ੍ਯਾਮਿਤਿ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਮਾਪੋਮਯਂ ਜਗਤ੍ । ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਗਦਿਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਆਵਾਂ ਜਹਿ ਨ ਯਤ੍ਰੋਰ੍ਵੋ ਸਲਿਲੇਨ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ । ਪ੍ਰੀਤੌ ਸ੍ਵਸ੍ਤਵ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮृਤ੍ਯੁਰਾਵਯੋਃ
ਸਾਨੂੰ ਉਥੇ ਮਾਰੋ ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੇ ਯੁੱਧ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹੋਵੇ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤਾ ਸ਼ਙ੍ਖ-ਚਕ੍ਰ-ਗਦਾਭृਤਾ । ਕृਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇਣ ਵੈ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਜਘਨੇ ਸ਼ਿਰਸੀ ਤਯੋਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਹਿੱਪ ਤੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਏਵਮੇषਾ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪ੍ਰਭਾਵਮਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਭੂਯਃ ਸ਼ृਣੁ ਵਦਾਮਿ ਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵਾਸੁਰਮਭੂਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਪੁਰਾ । ਮਹਿषੇ ऽਸੁਰਾਣਾਮਧਿਪੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਪੁਰਨ੍ਦਰੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਜੰਗ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਮਹੀਸ਼ਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਪੱਖ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰਾਸੁਰੈਰ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੈਰ੍ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਂ ਪਰਾਜਿਤਮ੍ । ਜਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਕਲਾਨ੍ ਦੇਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਬੂਨ੍ਮਹਿषਾਸੁਰਃ
ਉਥੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋੜਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪਰਾਜਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ । ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰੇਸ਼-ਗਰੁਡਧ੍ਵਜੌ
ਫਿਰ, ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਗਰੁੜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਤਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਹਿषਾਸੁਰਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੇਵਾਭਿਭਵਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ, ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇਆਂ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਏ, ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸੂਰ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਗ੍ਨ੍ਯਨਿਲੇਨ੍ਦੂਨਾਂ ਯਮਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ । ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚਾਧਿਕਾਰਾਨ੍ ਸ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਧਿਤਿष੍ਠਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਯਮ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਏ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨਿਰਾਕृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਨ ਦੇਵਗਣਾ ਭੁਵਿ । ਵਿਚਰਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਿषੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਮੰਦ-ਕਰਮ ਮਹੀਸ਼ਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਏਤਦ੍ਵਃ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਮਰਾਰਿਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਸ਼ਰਣਂ ਵਃ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ—ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਮਾਰ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ।
ਇਤ੍ਥਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਚਾਂਸਿ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਚਕਾਰ ਕੋਪਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕੁਟਿਲਾਨਨੌ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਭੰਵਾਂ ਵੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਤਤੋ ऽਤਿਕੋਪਪੂਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣੋ ਵਦਨਾਤ੍ਤਤਃ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਮਹਤ੍ਤੇਜੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਚਕਰਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਵੀ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਨਿਕਲ ਪਈ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਞ੍ਚੈਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਸ਼ਰੀਰਤਃ । ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਸੁਮਹਤ੍ਤੇਜਸ੍ਤਚ੍ਚੈਕ੍ਯਂ ਸਮਗਚ੍ਛਤ
ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਨਿਕਲੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੀ ਜੋਤ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਤੀਵ ਤੇਜਸਃ ਕੂਟਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਵਾਲਾਵ੍ਯਾਪ੍ਤਦਿਗਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦਾ ਜੋਤ ਦਾ ਢੇਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।
ਅਤੁਲਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਤੇਜਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਸ਼ਰੀਰਜਮ੍ । ਏਕਸ੍ਥਂ ਤਦਭੂਨ੍ਨਾਰੀ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਤ੍ਵਿषਾ
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਜੋਤ ਇਕ ਥਾਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ।