ਤੇ ऽਪਿ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਿਰਾਤਙ੍ਕਾ ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਾਨ੍ ਯਥਾ ਪੁਰਾ । ਯਜ੍ਞਭਾਗਭੁਜਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਨਿਹਤਾਰਯਃ
ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁਕੇ ਸਨ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਿਹਤੇ ਸ਼ੁਮ੍ਭੇ ਦੇਵਰਿਪੌ ਯੁਧਿ । ਜਗਦ੍ਵਿਧ੍ਵਂਸਕੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹੋਗ੍ਰੇ ऽਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮੇ । ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੇ ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੇ ਸ਼ੇषਾਃ ਪਾਤਾਲਮਾਯਯੁਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਦੇ ਦੈਤ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਵਂ ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ ਸਾ ਨਿਤ੍ਯਾਪਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸਮ੍ਭੂਯ ਕੁਰੁਤੇ ਭੂਪ ਜਗਤਃ ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਯੈਤਨ੍ਮੋਹ੍ਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਸੂਯਤੇ । ਸਾ ਯਾਚਿਤਾ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਤੁष੍ਟਾ ऋਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਉਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਧਾ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਯੈਤਤ੍ਸਕਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਮਹਾਕਾਲ੍ਯਾ ਮਹਾਕਾਲੇ ਮਹਾਕਾਰੀਸ੍ਵਰੂਪਯਾ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਮਹਾਕਾਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਕਾਲੀ, ਮਹਾਕਾਲ ਅਤੇ ਮਹਾਕਾਰੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸੈਵ ਕਾਲੇ ਮਹਾਮਾਰੀ ਸੈਵ ਸृष੍ਟਿਰ੍ਭਵਤ੍ਯਜਾ । ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਕਰੋਤਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸੈਵ ਕਾਲੇ ਸਨਾਤਨੀ
ਉਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾ ਮਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਅਜਨਮਾ ਹੋ ਕੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਭਵਕਾਲੇ ਨृਣਾਂ ਸੈਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਵृਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾ ਗृਹੇ । ਸੈਵਾਭਾਵੇ ਤਥਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਯੋਪਜਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਬਣ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਬਣ ਕੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤਾ ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਾ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧੂਪਗਨ੍ਧਾਦਿਬਿਸ੍ਤਥਾ । ਦਦਾਤਿ ਵਿਤ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮਤਿਂ ਧਰ੍ਮੇ ਗਤਿਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੌਲਤ, ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭੂਪ ਦੇਵੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਏਵਂਪ੍ਰਭਾਵਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਯਯੇਦਂ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍
ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਉਹੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਜਗਤ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾ ਤਥੈਵ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਭਗਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਮੇष ਵੈਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੇ ਵਿਵੇਕਿਨਃ । ਮੋਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੋਹਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮੋਹਮੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ
ਵਿਦਿਆ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ, ਇਹ ਵਪਾਰੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਵੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਸ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਫਸਣਗੇ।
ਤਾਮੁਪੈਹਿ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਰਣਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਆਰਾਧਿਤਾ ਸੈਵ ਨृਣਾਂ ਭੋਗਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਦਾ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਰਥਃ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗਂ ਤਮृषਿਂ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਰਥਾ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣੋ ऽਤਿਮਮਤ੍ਵੇਨ ਰਾਜ੍ਯਾਪਹਰਣੇਨ ਚ । ਜਗਮ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਪਸੇ ਸ ਚ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਰਾਜ ਦੀ ਹਾਨੀ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਲਗਾਵ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਰੰਤ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਮਮ੍ਬਾਯਾ ਨਦੀਪੁਲਿਨਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ ਚ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਦੇਵੀਸੂਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਜਪਨ੍
ਮਾਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹੇ; ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਤਾ ਦਾ ਉੱਚਾ ਭਜਨ ਜਪਿਆ।
ਤੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਿਲਿਨੇ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਤਿ ਮਹੀਮਯੀਮ੍ । ਅਰ੍ਹਣਾਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁष੍ਪਧੂਪਾਗ੍ਨਿਤਰ੍ਪਣੈਃ
ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਨਿਰਾਹਾਰੌ ਯਤਾਤ੍ਮਾਨੌ ਤਨ੍ਮਨਸ੍ਕੌ ਸਮਾਹਿਤੌ । ਦਦਤੁਸ੍ਤੌ ਬਲਿਂ ਚੈਵ ਨਿਜਗਾਤ੍ਰਾਸृਗੁਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ; ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਲਈ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ।
ਏਵਂ ਸਮਾਰਾਧਯਤੋਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਰ੍षੈਰ੍ਯਤਾਤ੍ਮਨੋਃ । ਪਰਿਤੁष੍ਟਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਹ ਚਣ੍ਡਿਕਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਜਗਤ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਮਾਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਭੂਪ ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਕੁਲਨਨ੍ਦਨ । ਮਤ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾ ਦਦਾਮਿ ਤਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋ — ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਲੈ ਲੋ; ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਤਤੋ ਵਵ੍ਰੇ ਨृਪੋ ਰਾਜ੍ਯਮਵਿਭ੍ਰਂਸ਼੍ਯਨ੍ਯਜਨ੍ਮਨਿ । ਅਤ੍ਰੈਵ ਚ ਨਿਜਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਹਤਸ਼ਤ੍ਰੁਬਲਂ ਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਕੇ; ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਸਦਾ ਟਿਕਾ ਰਹੇ।
ਸੋ ऽਪਿ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਵ੍ਰੇ ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਮਾਨਸਃ । ਮਮੇਤ੍ਯਹਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਙ੍ਗਵਿਚ੍ਯੁਤਿਕਾਰਕਮ੍
ਵਪਾਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇ ਜੋ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਵੇ, ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਅਤੇ 'ਮੈਂ' ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪੈਰਹੋਭਿਰ੍ਨृਪਤੇ ਸ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍ । ਹਤ੍ਵਾ ਰਿਪੂਨਸ੍ਖਲਿਤਂ ਤਵ ਤਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਮृਤਸ਼੍ਚ ਭੂਯਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਦੇਵਾਦ੍ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ । ਸਾਵਰ੍ਣਿਕੋ ਨਾਮ ਮਨੁਰ੍ਭਵਾਨ੍ ਭੁਵਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਮਰੇਂਗਾ, ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ। ਤੂੰ ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਵਰਨਿ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੂ ਬਣੇਂਗਾ।
ਵੈਸ਼੍ਯਵਰ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਯਸ਼੍ਚ ਵਰੋ ऽਸ੍ਮਤ੍ਤੋ ऽਭਿਵਾਞ੍ਛਤਃ । ਤਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਤਵ ਜ੍ਞਾਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਵਪਾਰੀਓ, ਤੂੰ ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇਗਾ।
ਇਤਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਯੋਰ੍ਦੇਵੀ ਯਥਾਭਿਲषਿਤਂ ਵਰਮ੍ । ਬਭੂਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾ ਸਦ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਾਭ੍ਯਾਮਭਿष੍ਟੁਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਭਰੀ ਸਤਿ-ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਏਵਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸੁਰਥਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ । ਸੂਰ੍ਯਾਜ੍ਜਨ੍ਮ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਾਵਰ੍ਣਿਰ੍ਭਵਿਤਾ ਮਨੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਸੂਰਥਾ ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸਾਵਰਣੀ ਨਾਮ ਦਾ ਮਨੂ ਬਣੇਗਾ।