ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਮੁਮੁਚੇ ਯਾਨ੍ਯਥਾਮ੍ਬਿਕਾ । ਬਭਞ੍ਜ ਤਾਨਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਤੀਘਾਤਕਰ੍ਤृਭਿਃ
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੇਵਤਮ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਤਰ-ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਤੇਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਬਭਞ੍ਜ ਲੀਲਯੈਵੋਗ੍ਰਹੁਙ੍ਕਾਰੋਚ੍ਚਾਰਣਾਦਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਦੇਵਤਮ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਿਰਤਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਰ੍ਦੇਵੀਮਾਚ੍ਛਾਦਯਤ ਸੋ ऽਸੁਰਃ । ਸਾ ਚ ਤਤ੍ਕੁਪਿਤਾ ਦੇਵੀ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚੇषੁਭਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਅਸੁਰ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਪਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਧਨੁषਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਥਾਦਦੇ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦੇਵੀ ਚਕ੍ਰੇਣ ਤਾਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣ ਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਇਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਪਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਖਡ੍ਗਮੁਪਾਦਾਯ ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਭਾਨੁਮਤ੍ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਧਿਪੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਸੌ ਚੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਪਤਤ ਏਵਾਸ਼ੁ ਖਡ੍ਗਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਣ੍ਡਿਕਾ । ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਰ੍ਮ ਚਾਰ੍ਕਕਰਾਮਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਢਾਲ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਅਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਰਥਂ ਸਾਰਥਿਨਾ ਸਹ । ਹਤਾਸ਼੍ਵਃ ਸ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਧਾਨ੍ਵਾ ਵਿਸਾਰਥਿਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਘੋਰਮਮ੍ਬਿਕਾਨਿਧਨੋਦ੍ਯਤਃ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੈਤ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦਾਪਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਤਥਾਪਿ ਸੋ ऽਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਤਾਂ ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ।
ਸ ਮੁष੍ਟਿਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਹृਦਯੇ ਦੈਤ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਚਾਪਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਲੇਨੋਰਸ੍ਯਤਾਡਯਤ੍
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮਾਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦੀ ਹੈ।
ਤਲਪ੍ਰਹਾਰਾਭਿਹਤੋ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ । ਸ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਃ ਸਹਸਾ ਪੁਨਰੇਵ ਤਥੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਮਾਤਾ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੁੜ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯੋਚ੍ਚੈਰ੍ਦੇਵੀਂ ਗਗਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸਾ ਨਿਰਾਧਾਰਾ ਯੁਯੁਧੇ ਤੇਨ ਚਣ੍ਡਿਕਾ
ਉਹ ਦੈਤ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮਾਤਾ ਚੰਡਿਕਾ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਿਯੁਦ੍ਧਂ ਖੇ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸਿਦ੍ਧਮੁਨਿਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍
ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ, ਦੈਤ ਤੇ ਮਾਤਾ ਚੰਡਿਕਾ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੰਗ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਿਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਚਿਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇਨਾਮ੍ਬਿਕਾ ਸਹ । ਉਤ੍ਪਾਤ੍ਯ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਮਾਤਾ ਅੰਬਿਕਾ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਹੱਥੋਂ-ਹੱਥ ਜੰਗ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੈਤ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਧਰਣੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੇਗਿਤਃ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਚਣ੍ਡਿਕਾਨਿਧਨੇਚ੍ਛਯਾ
ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸੁੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੈਤ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਉੱਚੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਜਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਜਗਤ੍ਯਾਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਲੇਨ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਗਤਾਸੁਃ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵੀਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਃ । ਚਾਲਯਨ੍ ਸਕਲਾਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਸਾਬ੍ਧਿਦ੍ਵੀਪਾਂ ਸਪਰ੍ਵਤਾਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਸ਼ੂਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜਾਨ ਤੋਂ ਹੱਥ ਧੋ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਖਿਲਂ ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਿ । ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਸ੍ਥ੍ਯਮਤੀਵਾਪ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਚਾਭਵਨ੍ਨਭਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸੁਖੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ; ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਪਾਤਮੇਘਾਃ ਸੋਲ੍ਕਾ ਯੇ ਪ੍ਰਾਗਾਸਂਸ੍ਤੇ ਸ਼ਮਂ ਯਯੁਃ । ਸਰਿਤੋ ਮਾਰ੍ਗਵਾਹਿਨ੍ਯਸ੍ਤਥਾਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਤਿਤੇ
ਜੋ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਤੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਠੰਢੇ ਹੋ ਗਏ; ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਧਾਰਾ 'ਚ ਵਾਪਸ ਚੱਲ ਪਈਆਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਮਾਨਸਾਃ । ਬਭੂਵੁਰ੍ਨਿਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਲਲਿਤਂ ਜਗੁਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਸੁਰੀਲੇ ਗੀਤ ਗਾਏ।
ਅਵਾਦਯਂਸ੍ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੇ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ । ਵਵੁਃ ਪੁਣ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਵਾਤਾਃ ਸੁਪ੍ਰਭੋ ऽਭੂਦ੍ਦਿਵਾਕਰਃ
ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾਇਆ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚੇ; ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਹਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸੁਰਾ ਵਹ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਸ੍ਤਾਮ੍ । ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰਿष੍ਟਲਾਭਾਦ੍ ਵਿਕਾਸ਼ਿਵਕ੍ਤ੍ਰਾਬ੍ਜਵਿਕਾਸ਼ਿਤਾਸ਼ਾਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਲੈ ਕੇ, ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਰ੍ਤਿਹਰੇ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮਾਤਰ੍ਜਗਤੋ ऽਖਿਲਸ੍ਯ । ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਿ ਪਾਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਦੇਵਿ ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਆਧਾਰਭੂਤਾ ਜਗਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕਾ ਮਹੀਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਯਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸਿ । ਅਪਾਂ ਸ੍ਵਰੂਪਸ੍ਥਿਤਯਾ ਤ੍ਵਯੈਤਦ੍ ਆਪ੍ਯਾਯ੍ਯਤੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਮਲਙ੍ਘ੍ਯਵੀਰ੍ਯੇ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਨੀਂਹ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈਂ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ।
ਤ੍ਵਂ ਵੈष੍ਣਵੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਨਨ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਬੀਜਂ ਪਰਮਾਸਿ ਮਾਯਾ । ਸਂਮੋਹਿਤਂ ਦੇਵਿ ਸਮਸ੍ਤਮੇਤਤ੍ ਤੇਵਂ ਵੈ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਭੁਵਿ ਮੁਕ੍ਤਿਹੇਤੁਃ
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਬੀਜ। ਹੇ ਮਾਤਾ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੀ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਸ੍ਤਵ ਦੇਵਿ ਭੇਦਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਮਸ੍ਤਾਃ ਸਕਲਾ ਜਗਤ੍ਸੁ । ਤ੍ਵਯੈਕਯਾ ਪੂਰਿਤਮਮ੍ਬਯੈਤਤ੍ ਕਾ ਤੇ ਸ੍ਤੁਤਿਃ ਸ੍ਤਵ੍ਯਪਰਾ ਪਰੋਕ੍ਤਿਃ
ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਤੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਤਾ; ਜਗਤ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਛਾਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਾਂ—ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਪਰੋਖਾ ਹੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾ ਯਦਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ । ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤੁਤਾ ਸ੍ਤੁਤਯੇ ਕਾ ਵਾ ਭਵਨ੍ਤੁ ਪਰਮੋਕ੍ਤਯਃ
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ; ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ?
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਰੂਪੇਣ ਜਨਸ੍ਯ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਦੇ ਦੇਵਿ ਨਾਰਾਯਣਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਨਾਰਾਯਣੀ, ਜੋ ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਕਲਾਕਾष੍ਠਾਦਿਰੂਪੇਣ ਪਰਿਣਾਮਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੋਪਰਤੌ ਸ਼ਕ੍ਤੇ ਨਾਰਾਯਣਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਨਾਰਾਯਣੀ, ਜੋ ਸਮੇਂ, ਪਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੰਡਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਰਿਵਰਤਨ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵੇ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਿਕੇ । ਸ਼ਰਣ੍ਯੇ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇ ਗੌਰਿ ਨਾਰਾਯਣਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਨਾਰਾਯਣੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਿਵਾ, ਜੋ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਣੈਣੀ, ਹੇ ਗੌਰੀ, ਜੋ ਪਨਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਿਵਿਨਾਸ਼ਾਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭੂਤੇ ਸਨਾਤਨਿ । ਗੁਣਾਸ਼੍ਰਯੇ ਗੁਣਮਯੇ ਨਾਰਾਯਣਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਨਾਰਾਯਣੀ, ਜੋ ਰਚਨਾ, ਟਿਕਾਊ ਅਤੇ ਨਾਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਦੀਵੀ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।