ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਭਿਨ੍ਨਾਃ ਪੇਤੁਸ੍ਤਥਾਪਰੇ । ਵਾਰਾਹੀਤੁਣ੍ਡਘਾਤੇਨ ਕੇਚਿਚ੍ਚੂਰ੍ਣੋਕृਤਾ ਭੁਵਿ
ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਵਾਰਾਹੀ ਦੇ ਸੂਂਹ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਖਣ੍ਡਂ ਖਣ੍ਡਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇਣ ਵੈष੍ਣਵ੍ਯਾ ਦਾਨਵਾਃ ਕृਤਾਃ । ਵਜ੍ਰੇਣ ਚੈਨ੍ਦ੍ਰੀਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰਵਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਤਥਾਪਰੇ
ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਦੈਤ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਇੰਦਰਾਣੀ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਸੁੱਟੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਨੇਸ਼ੁਰਸੁਰਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨष੍ਟਾ ਮਹਾਹਵਾਤ੍ । ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਰੇ ਕਾਲੀਸ਼ਿਵਦੂਤੀਮृਗਾਧਿਪੈਃ
ਕੁਝ ਅਸੁਰ ਭੱਜ ਗਏ, ਕੁਝ ਮਹਾਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਾਲੀ, ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਨਿਗਲ ਲਏ ਗਏ।
ऋषਿਰੁਵਾਚ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪ੍ਰਾਣਸਂਮਿਤਮ੍ । ਹਨ੍ਯਮਾਨਂ ਬਲਂ ਚੈਵ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:
ਬਲਾਵਲੇਪਾਦ੍ ਦੁष੍ਟੇ ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਦੁਰ੍ਗੇ ਗਰ੍ਵਮਾਵਹ । ਅਨ੍ਯਾਸਾਂ ਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਸੇ ਯਾਤਿਮਾਨਿਨੀ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਦੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈਂ, ਦੁਰਗਾ, ਗਰਵ ਨਾ ਕਰ। ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਲੜ ਰਹੀ ਹੈਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ।
ਏਕੈਵਾਹਂ ਜਗਤ੍ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਕਾ ਮਮਾਪਰਾ । ਪਸ਼੍ਯੈਤਾ ਦੁष੍ਟ ਮਯ੍ਯੇਵ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮਦ੍ਵਿਭੂਤਯਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਵੇਖ, ਦੁਸ਼ਟ, ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਾਸ੍ਤਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀਪ੍ਰਮੁਖਾ ਲਯਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਨੌ ਜਗ੍ਮੁਰੇਕਾਵਾਸੀਤ੍ਤਦਾਮ੍ਬਿਕਾ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਓਥੇ ਕੇਵਲ ਅੰਬਿਕਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ।
ਅਹਂ ਵਿਭੂਤ੍ਯਾ ਬਹੁਭਿਰਿਹ ਰੂਪੈਰ੍ਯਦਾਸ੍ਥਿਤਾ । ਸਤ੍ਸਂਹृਤਂ ਮਯੈਕੈਵ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯਾਜੌ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ
ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਕੇਵਲ ਮੈਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ।
ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਥਾ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ । ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ ਭੂਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਙ੍ਕਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰਾਂ ਵਰਤੇ ਗਏ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਮੁਮੁਚੇ ਯਾਨ੍ਯਥਾਮ੍ਬਿਕਾ । ਬਭਞ੍ਜ ਤਾਨਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਤੀਘਾਤਕਰ੍ਤृਭਿਃ
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੇਵਤਮ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਤਰ-ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਤੇਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਬਭਞ੍ਜ ਲੀਲਯੈਵੋਗ੍ਰਹੁਙ੍ਕਾਰੋਚ੍ਚਾਰਣਾਦਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਦੇਵਤਮ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਿਰਤਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਰ੍ਦੇਵੀਮਾਚ੍ਛਾਦਯਤ ਸੋ ऽਸੁਰਃ । ਸਾ ਚ ਤਤ੍ਕੁਪਿਤਾ ਦੇਵੀ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚੇषੁਭਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਅਸੁਰ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਪਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਧਨੁषਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਥਾਦਦੇ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦੇਵੀ ਚਕ੍ਰੇਣ ਤਾਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣ ਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਇਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਪਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਖਡ੍ਗਮੁਪਾਦਾਯ ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਭਾਨੁਮਤ੍ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਧਿਪੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਸੌ ਚੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਪਤਤ ਏਵਾਸ਼ੁ ਖਡ੍ਗਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਣ੍ਡਿਕਾ । ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਰ੍ਮ ਚਾਰ੍ਕਕਰਾਮਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਢਾਲ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਅਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਰਥਂ ਸਾਰਥਿਨਾ ਸਹ । ਹਤਾਸ਼੍ਵਃ ਸ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਧਾਨ੍ਵਾ ਵਿਸਾਰਥਿਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਘੋਰਮਮ੍ਬਿਕਾਨਿਧਨੋਦ੍ਯਤਃ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੈਤ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦਾਪਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਤਥਾਪਿ ਸੋ ऽਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਤਾਂ ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ।
ਸ ਮੁष੍ਟਿਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਹृਦਯੇ ਦੈਤ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਚਾਪਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਲੇਨੋਰਸ੍ਯਤਾਡਯਤ੍
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮਾਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦੀ ਹੈ।
ਤਲਪ੍ਰਹਾਰਾਭਿਹਤੋ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ । ਸ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਃ ਸਹਸਾ ਪੁਨਰੇਵ ਤਥੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਮਾਤਾ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੁੜ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯੋਚ੍ਚੈਰ੍ਦੇਵੀਂ ਗਗਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸਾ ਨਿਰਾਧਾਰਾ ਯੁਯੁਧੇ ਤੇਨ ਚਣ੍ਡਿਕਾ
ਉਹ ਦੈਤ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮਾਤਾ ਚੰਡਿਕਾ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਿਯੁਦ੍ਧਂ ਖੇ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸਿਦ੍ਧਮੁਨਿਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍
ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ, ਦੈਤ ਤੇ ਮਾਤਾ ਚੰਡਿਕਾ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੰਗ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਿਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਚਿਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇਨਾਮ੍ਬਿਕਾ ਸਹ । ਉਤ੍ਪਾਤ੍ਯ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਮਾਤਾ ਅੰਬਿਕਾ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਹੱਥੋਂ-ਹੱਥ ਜੰਗ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੈਤ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਧਰਣੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੇਗਿਤਃ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਚਣ੍ਡਿਕਾਨਿਧਨੇਚ੍ਛਯਾ
ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸੁੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੈਤ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਉੱਚੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਜਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਜਗਤ੍ਯਾਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਲੇਨ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਗਤਾਸੁਃ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵੀਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਃ । ਚਾਲਯਨ੍ ਸਕਲਾਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਸਾਬ੍ਧਿਦ੍ਵੀਪਾਂ ਸਪਰ੍ਵਤਾਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਸ਼ੂਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜਾਨ ਤੋਂ ਹੱਥ ਧੋ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਖਿਲਂ ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਿ । ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਸ੍ਥ੍ਯਮਤੀਵਾਪ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਚਾਭਵਨ੍ਨਭਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸੁਖੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ; ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਪਾਤਮੇਘਾਃ ਸੋਲ੍ਕਾ ਯੇ ਪ੍ਰਾਗਾਸਂਸ੍ਤੇ ਸ਼ਮਂ ਯਯੁਃ । ਸਰਿਤੋ ਮਾਰ੍ਗਵਾਹਿਨ੍ਯਸ੍ਤਥਾਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਤਿਤੇ
ਜੋ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਤੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਠੰਢੇ ਹੋ ਗਏ; ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਧਾਰਾ 'ਚ ਵਾਪਸ ਚੱਲ ਪਈਆਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਮਾਨਸਾਃ । ਬਭੂਵੁਰ੍ਨਿਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਲਲਿਤਂ ਜਗੁਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਸੁਰੀਲੇ ਗੀਤ ਗਾਏ।
ਅਵਾਦਯਂਸ੍ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੇ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ । ਵਵੁਃ ਪੁਣ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਵਾਤਾਃ ਸੁਪ੍ਰਭੋ ऽਭੂਦ੍ਦਿਵਾਕਰਃ
ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾਇਆ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚੇ; ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।