ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੀ ਸ਼ਙ੍ਘਮਵਾਦਯਤ੍ । ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚਾਪਿ ਧਨੁषਸ਼੍ਚਕਾਰਾਤੀਵ ਦੁਃ ਸਹਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘੰਟੀ ਵਜਾਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੜੀ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀ ਹੋ ਗਈ।
ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਕਕੁਭੋ ਨਿਜਘਣ੍ਟਾਸ੍ਵਨੇਨ ਚ । ਸਮਸ੍ਤਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਤੇਜੋਵਧਵਿਧਾਯਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘੰਟੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘਟ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸਿਂਹੋ ਮਹਾਨਾਦੈਸ੍ਤ੍ਯਾਜਿਤੇਭਮਹਾਮਦੈਃ । ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਗਗਨਂ ਗਾਂ ਤਥੈਵ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਫਿਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗਰਜਾਂ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਦੱਸੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਾਲੀ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਗਗਨਂ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਮਤਾਡਯਤ੍ । ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤਨ੍ਨਿਨਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ੍ਵਨਾਸ੍ਤੇ ਤਿਰੋਹਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਕਾਲੀ ਉੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਠੰਡੀ ਪੈ ਗਈਆਂ।
ਅਟ੍ਟਾਟ੍ਟਹਾਸਮਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਚਕਾਰ ਹ । ਤੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦੈਰਸੁਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਸੁਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਕੋਪਂ ਪਰਂ ਯਯੌ
ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਾਸੀ ਹੰਕਾਰ ਕੇ ਮਾਰੀ; ਉਹ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਅਸੁਰ ਕੰਬ ਗਏ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭਾ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਦੁਰਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰਾਮ੍ਬਿਕਾ ਯਦਾ । ਤਦਾ ਜਯੇਤ੍ਯਭਿਹਿਤਂ ਦੇਵੈਰਾਕਾਸ਼ਸਂਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਜਦੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਓ ਮੰਦੇ, ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!', ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਦੇਵਤੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਚੀਕ ਪਏ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭੇਨਾਗਤ੍ਯ ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਜ੍ਵਾਲਾਤਿਭੀषਣਾ । ਆਯਾਨ੍ਤੀ ਵਹ੍ਨਿਕੂਟਾਭਾ ਸਾ ਨਿਰਸ੍ਤਾ ਮਹੋਲ੍ਕਯਾ
ਸ਼ੁੰਭਾ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭੜਕਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਆਈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਪਤੰਗਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਸਿਂਹਨਾਦੇਨ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਲੋਕਤ੍ਰਯਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਘਾਤਨਿਃ ਸ੍ਵਨੋ ਘੋਰੋ ਜਿਤਵਾਨਵਨੀਪਤੇ
ਸ਼ੁੰਭਾ ਦੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸੇ ਗੂੰਜ ਉਠੇ; ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਜਿੱਤ ਗਈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਮੁਕ੍ਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ਦੇਵੀ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਿਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ੍ਵਸ਼ਰੈਰੁਗ੍ਰੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਾ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਸ਼ੂਲੇਨਾਭਿਜਘਾਨ ਤਮ੍ । ਸ ਤਦਾਭਿਹਤੋ ਭੂਮੌ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੰਡਿਕਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬਰਛੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਆ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚੇਤਨਾਮਾਤ੍ਤਕਾਰ੍ਮੁਕਃ । ਆਜਘਾਨ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦੇਵੀਂ ਕਾਲੀਂ ਕੇਸਰਿਣਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵੀ, ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਾਹੂਨਾਮਯੁਤਂ ਦਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਚਕ੍ਰਾਯੁਧੇਨ ਦਿਤਿਜਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਚਣ੍ਡਿਕਾਮ੍
ਦੁਬਾਰਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਵਧਾ ਲਿਆ ਤੇ ਚਕਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਚੰਡਿਕਾ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਭਗਵਤੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦੁਰ੍ਗਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਾਨਿ ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਸ਼ਰੈਃ ਸਾਯਕਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਤੀ ਦੁਰਗਾ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਚਕਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਵੇਗੇਨ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਚਣ੍ਡਿਕਾਮ੍ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਵੈ ਹਨ੍ਤੁਂ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾਸਮਾਵृਤਃ
ਫਿਰ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਪਤਤ ਏਵਾਸ਼ੁ ਗਦਾਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਣ੍ਡਿਕਾ । ਖਡ੍ਗੇਨ ਸ਼ਿਤਧਾਰੇਣ ਸ ਚ ਸ਼ੂਲਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਉਹ ਜਦੋਂ ਮੋਟਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਮਮਰਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਹृਦਿ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸ਼ੂਲੇਨ ਵੇਗਾਵਿਦ੍ਧੇਨ ਚਣ੍ਡਿਕਾ
ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਦਿੱਤਾ।
ਭਿਨ੍ਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲੇਨ ਹृਦਯਾਨ੍ਨਿਃ ਸृਤੋ ऽਪਰਃ । ਮਹਾਬਲੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਪੁਰੁषੋ ਵਦਨ੍
ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦੇਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਪੁਰਖ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਰੁਕੋ!'
ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਤੋ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸ੍ਵਨਵਤ੍ਤਤਃ । ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਖਡ੍ਗੇਨ ਤਤੋ ऽਸਾਵਪਤਦ੍ ਭੁਵਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਿਂਹਸ਼੍ਚਖਾਦੋਗ੍ਰਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਸ਼ਿਰੋਧਰਾਨ੍ । ਅਸੁਰਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਕਾਲੀ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਤਥਾਪਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਗਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੌਮਾਰੀਸ਼ਕ੍ਤਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨੇਸ਼ੁਰ੍ਮਹਾਸੁਰਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਤੇਨ ਤੋਯੇਨਾਨ੍ਯੇ ਨਿਰਾਕृਤਾਃ
ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਕੌਮਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵੱਧ ਕੇ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਨੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਭਿਨ੍ਨਾਃ ਪੇਤੁਸ੍ਤਥਾਪਰੇ । ਵਾਰਾਹੀਤੁਣ੍ਡਘਾਤੇਨ ਕੇਚਿਚ੍ਚੂਰ੍ਣੋਕृਤਾ ਭੁਵਿ
ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਵਾਰਾਹੀ ਦੇ ਸੂਂਹ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਖਣ੍ਡਂ ਖਣ੍ਡਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇਣ ਵੈष੍ਣਵ੍ਯਾ ਦਾਨਵਾਃ ਕृਤਾਃ । ਵਜ੍ਰੇਣ ਚੈਨ੍ਦ੍ਰੀਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰਵਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਤਥਾਪਰੇ
ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਦੈਤ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਇੰਦਰਾਣੀ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਸੁੱਟੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਨੇਸ਼ੁਰਸੁਰਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨष੍ਟਾ ਮਹਾਹਵਾਤ੍ । ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਰੇ ਕਾਲੀਸ਼ਿਵਦੂਤੀਮृਗਾਧਿਪੈਃ
ਕੁਝ ਅਸੁਰ ਭੱਜ ਗਏ, ਕੁਝ ਮਹਾਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਾਲੀ, ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਨਿਗਲ ਲਏ ਗਏ।
ऋषਿਰੁਵਾਚ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪ੍ਰਾਣਸਂਮਿਤਮ੍ । ਹਨ੍ਯਮਾਨਂ ਬਲਂ ਚੈਵ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:
ਬਲਾਵਲੇਪਾਦ੍ ਦੁष੍ਟੇ ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਦੁਰ੍ਗੇ ਗਰ੍ਵਮਾਵਹ । ਅਨ੍ਯਾਸਾਂ ਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਸੇ ਯਾਤਿਮਾਨਿਨੀ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਦੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈਂ, ਦੁਰਗਾ, ਗਰਵ ਨਾ ਕਰ। ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਲੜ ਰਹੀ ਹੈਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ।
ਏਕੈਵਾਹਂ ਜਗਤ੍ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਕਾ ਮਮਾਪਰਾ । ਪਸ਼੍ਯੈਤਾ ਦੁष੍ਟ ਮਯ੍ਯੇਵ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮਦ੍ਵਿਭੂਤਯਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਵੇਖ, ਦੁਸ਼ਟ, ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਾਸ੍ਤਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀਪ੍ਰਮੁਖਾ ਲਯਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਨੌ ਜਗ੍ਮੁਰੇਕਾਵਾਸੀਤ੍ਤਦਾਮ੍ਬਿਕਾ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਓਥੇ ਕੇਵਲ ਅੰਬਿਕਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ।
ਅਹਂ ਵਿਭੂਤ੍ਯਾ ਬਹੁਭਿਰਿਹ ਰੂਪੈਰ੍ਯਦਾਸ੍ਥਿਤਾ । ਸਤ੍ਸਂਹृਤਂ ਮਯੈਕੈਵ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯਾਜੌ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ
ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਕੇਵਲ ਮੈਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ।
ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਥਾ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ । ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ ਭੂਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਙ੍ਕਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰਾਂ ਵਰਤੇ ਗਏ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੇ ਸਨ।