ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਤੀਵਾਸੀਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਯੋਃ । ਸ਼ਰਵਰ੍षਮਤੀਵੋਗ੍ਰਂ ਮੇਘਯੋਰਿਵ ਵਰ੍षਤੋਃ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ-ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਐਸੇ ਹੋਈ ਜਿਵੇਂ ਬਾਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦਾਸ੍ਤਾਞ੍ਛਰਾਂਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਸ੍ਵਸ਼ਰੋਤ੍ਕਰੈਃ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਚਾਙ੍ਗੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੌਘੈਰਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੌ
ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਵੱਜੇ।
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਖਡ੍ਗਂ ਚਰ੍ਮ ਚਾਦਾਯ ਸੁਪ੍ਰਭਮ੍ । ਅਤਾਡਯਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਿਂਹਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਾਹਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵਾਹਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਖਡ੍ਗਂ ਚਰ੍ਮ ਚਾਦਾਯ ਸੁਪ੍ਰਭਮ੍ । ਅਤਾਡਯਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਿਂਹਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਾਹਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵਾਹਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਚਰ੍ਮਣਿ ਖਡ੍ਗੇ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੋ ऽਸੁਰਃ । ਤਾਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰੇਣਾਭਿਮੁਖਾਗਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਅਸੁਰ ਨੇ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ; ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਹ ਭਾਲਾ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਕੋਪਾਧ੍ਮਾਤੋ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ऽਥ ਸ਼ੂਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਾਨਵਃ । ਆਯਾਤਂ ਮੁष੍ਟਿਪਾਤੇਨ ਦੇਵੀ ਤਚ੍ਚਾਪ੍ਯਚੂਰ੍ਣਯਤ੍
ਫਿਰ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ; ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਟੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਦਾਯ ਗਦਾਂ ਸੋ ऽਪਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸਾਪਿ ਦੇਵ੍ਯਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਭਿਨ੍ਨਾ ਭਸ੍ਮਤ੍ਵਮਾਗਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੰਡਿਕਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸ ਗਦਾ ਨੂੰ ਟੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪਰਸ਼ੁਹਸ੍ਤਂ ਤਮਾਯਾਨ੍ਤ ਦੈਤ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਮ੍ । ਆਹਤ੍ਯ ਦੇਵੀ ਬਾਣੌਘੈਰਪਾਤਯਤ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵਣੀ, ਕੁਰਾਲ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਭੂਮੌ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੇ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮੇ । ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਯਤੀਵ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਹਨ੍ਤੁਮਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਨਿਸ਼ੰਭ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਸ ਰਥਸ੍ਥਸ੍ਤਥਾਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਗृਹੀਤਪਰਮਾਯੁਧੈਃ । ਭੁਜੈਰष੍ਟਾਭਿਰਤੁਲੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਾਸ਼ੇषਂ ਬਭੌ ਨਭਃ
ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਠ ਬੇਮਿਸਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੀ ਸ਼ਙ੍ਘਮਵਾਦਯਤ੍ । ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚਾਪਿ ਧਨੁषਸ਼੍ਚਕਾਰਾਤੀਵ ਦੁਃ ਸਹਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘੰਟੀ ਵਜਾਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੜੀ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀ ਹੋ ਗਈ।
ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਕਕੁਭੋ ਨਿਜਘਣ੍ਟਾਸ੍ਵਨੇਨ ਚ । ਸਮਸ੍ਤਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਤੇਜੋਵਧਵਿਧਾਯਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘੰਟੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘਟ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸਿਂਹੋ ਮਹਾਨਾਦੈਸ੍ਤ੍ਯਾਜਿਤੇਭਮਹਾਮਦੈਃ । ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਗਗਨਂ ਗਾਂ ਤਥੈਵ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਫਿਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗਰਜਾਂ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਦੱਸੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਾਲੀ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਗਗਨਂ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਮਤਾਡਯਤ੍ । ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤਨ੍ਨਿਨਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ੍ਵਨਾਸ੍ਤੇ ਤਿਰੋਹਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਕਾਲੀ ਉੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਠੰਡੀ ਪੈ ਗਈਆਂ।
ਅਟ੍ਟਾਟ੍ਟਹਾਸਮਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਚਕਾਰ ਹ । ਤੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦੈਰਸੁਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਸੁਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਕੋਪਂ ਪਰਂ ਯਯੌ
ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਾਸੀ ਹੰਕਾਰ ਕੇ ਮਾਰੀ; ਉਹ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਅਸੁਰ ਕੰਬ ਗਏ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭਾ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਦੁਰਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰਾਮ੍ਬਿਕਾ ਯਦਾ । ਤਦਾ ਜਯੇਤ੍ਯਭਿਹਿਤਂ ਦੇਵੈਰਾਕਾਸ਼ਸਂਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਜਦੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਓ ਮੰਦੇ, ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!', ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਦੇਵਤੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਚੀਕ ਪਏ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭੇਨਾਗਤ੍ਯ ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਜ੍ਵਾਲਾਤਿਭੀषਣਾ । ਆਯਾਨ੍ਤੀ ਵਹ੍ਨਿਕੂਟਾਭਾ ਸਾ ਨਿਰਸ੍ਤਾ ਮਹੋਲ੍ਕਯਾ
ਸ਼ੁੰਭਾ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭੜਕਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਆਈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਪਤੰਗਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਸਿਂਹਨਾਦੇਨ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਲੋਕਤ੍ਰਯਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਘਾਤਨਿਃ ਸ੍ਵਨੋ ਘੋਰੋ ਜਿਤਵਾਨਵਨੀਪਤੇ
ਸ਼ੁੰਭਾ ਦੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸੇ ਗੂੰਜ ਉਠੇ; ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਜਿੱਤ ਗਈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਮੁਕ੍ਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ਦੇਵੀ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਿਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ੍ਵਸ਼ਰੈਰੁਗ੍ਰੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਾ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਸ਼ੂਲੇਨਾਭਿਜਘਾਨ ਤਮ੍ । ਸ ਤਦਾਭਿਹਤੋ ਭੂਮੌ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੰਡਿਕਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬਰਛੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਆ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚੇਤਨਾਮਾਤ੍ਤਕਾਰ੍ਮੁਕਃ । ਆਜਘਾਨ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦੇਵੀਂ ਕਾਲੀਂ ਕੇਸਰਿਣਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵੀ, ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਾਹੂਨਾਮਯੁਤਂ ਦਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਚਕ੍ਰਾਯੁਧੇਨ ਦਿਤਿਜਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਚਣ੍ਡਿਕਾਮ੍
ਦੁਬਾਰਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਵਧਾ ਲਿਆ ਤੇ ਚਕਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਚੰਡਿਕਾ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਭਗਵਤੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦੁਰ੍ਗਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਾਨਿ ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਸ਼ਰੈਃ ਸਾਯਕਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਤੀ ਦੁਰਗਾ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਚਕਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਵੇਗੇਨ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਚਣ੍ਡਿਕਾਮ੍ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਵੈ ਹਨ੍ਤੁਂ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾਸਮਾਵृਤਃ
ਫਿਰ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਪਤਤ ਏਵਾਸ਼ੁ ਗਦਾਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਣ੍ਡਿਕਾ । ਖਡ੍ਗੇਨ ਸ਼ਿਤਧਾਰੇਣ ਸ ਚ ਸ਼ੂਲਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਉਹ ਜਦੋਂ ਮੋਟਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਮਮਰਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਹृਦਿ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸ਼ੂਲੇਨ ਵੇਗਾਵਿਦ੍ਧੇਨ ਚਣ੍ਡਿਕਾ
ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਦਿੱਤਾ।
ਭਿਨ੍ਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲੇਨ ਹृਦਯਾਨ੍ਨਿਃ ਸृਤੋ ऽਪਰਃ । ਮਹਾਬਲੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਪੁਰੁषੋ ਵਦਨ੍
ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦੇਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਪੁਰਖ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਰੁਕੋ!'
ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਤੋ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸ੍ਵਨਵਤ੍ਤਤਃ । ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਖਡ੍ਗੇਨ ਤਤੋ ऽਸਾਵਪਤਦ੍ ਭੁਵਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਿਂਹਸ਼੍ਚਖਾਦੋਗ੍ਰਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਸ਼ਿਰੋਧਰਾਨ੍ । ਅਸੁਰਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਕਾਲੀ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਤਥਾਪਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਗਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੌਮਾਰੀਸ਼ਕ੍ਤਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨੇਸ਼ੁਰ੍ਮਹਾਸੁਰਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਤੇਨ ਤੋਯੇਨਾਨ੍ਯੇ ਨਿਰਾਕृਤਾਃ
ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਕੌਮਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵੱਧ ਕੇ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਨੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।