ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਘਾਨ ਕੌਮਾਰੋ ਵਾਰਾਹੀ ਚ ਤਥਾਸਿਨਾ । ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਰਕ੍ਤਬੀਜਂ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਵਾਰਾਹੀ ਨੇ ਵੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ—ਰਕਤਬੀਜ, ਵੱਡਾ ਦੈਤ।
ਸ ਚਾਪਿ ਗਦਯਾ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਏਵਾਹਨਤ੍ ਪृਥਕ੍ । ਮਾਤਃ ਕੋਪਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਰਕ੍ਤਬੀਜੋ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਰਕਤਬੀਜ, ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਰ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਜਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਹਤਸ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ੂਲਾਦਿਭਿਰ੍ਬੁਵਿ । ਪਪਾਤ ਯੋ ਵੈ ਰਕ੍ਤੌਘਸ੍ਤੇਨਾਸਞ੍ਛਤਸ਼ੋ ऽਸੁਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਰਤ ਦੀ ਧਾਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ। ਉਸ ਰਤ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿਚੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਦੈਤ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤੈਸ਼੍ਚਾਸੁਰਾਸृਕ੍ਸਮ੍ਭੂਤੈਰਸੁਰੈਃ ਸਕਲਂ ਜਗਤ੍ । ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਾਸੀਤ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਭਯਮਾਜਗ੍ਮੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਰਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ ਵਿषਣ੍ਣਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਾ । ਉਵਾਚ ਕਾਲੀਂ ਚਾਮੁਣ੍ਡੇ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਵਦਨਂ ਕੁਰੁ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਚਾਮੁੰਡਾ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਕਰ।'
ਮਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਪਾਤਸਮ੍ਭੂਤਾਨ੍ ਰਕ੍ਤਬਿਨ੍ਦੂਨ੍ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍ । ਰਕ੍ਤਬਿਨ੍ਦੋਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਵੇਗਿਨਾ
ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਾਰ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਤ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਰਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੀ ਚਰ ਰਣੇ ਤਦੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਨ੍ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍ । ਏਵਮੇष ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਰਕ੍ਤੋ ਗਮਿष੍ਯਤਿ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚੋਗ੍ਰਾ ਨ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਖਾ ਜਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਰਤ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਹ ਦੈਤ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਖਾਏ ਹੋਏ ਉਗਰੇ ਦੈਤ ਮੁੜ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਸ਼ੂਲੇਨਾਭਿਜਘਾਨ ਤਮ੍ । ਮੁਖੇਨ ਕਾਲੀ ਜਗृਹੇ ਰਕ੍ਤਬੀਜਸ੍ਯ ਸੋਣਿਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ। ਕਾਲੀ ਨੇ ਰਕਤਬੀਜ ਦਾ ਰਤ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ऽਸਾਵਾਜਘਾਨਾਥ ਗਦਯਾ ਤਤ੍ਰ ਚਣ੍ਡਿਕਾਮ੍ । ਨ ਚਾਸ੍ਯਾ ਵੇਦਨਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗਦਾਪਾਤੋ ऽਲ੍ਪਿਕਾਮਪਿ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਗਦੇ ਨਾਲ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵੀ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਤਸ੍ਯਾਹਤਸ੍ਯ ਦੇਹਾਤ੍ਤੁ ਬਹੁ ਸੁਸ੍ਤ੍ਰਾਵ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍ । ਯਤਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਵਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਾਮੁਣ੍ਡਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਵੱਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਰਕਤ ਵਹਿ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਰਕਤ ਡਿੱਗਿਆ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉਹ ਰਕਤ ਲੈ ਲਿਆ।
ਮੁਖੇ ਸਮੁਦ੍ਗਤਾ ਯੇ ऽਸ੍ਯਾ ਰਕ੍ਤਪਾਤਾਨ੍ਮਹਾਸੁਰਾਃ । ਤਾਂਸ਼੍ਚਖਾਦਾਥ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਪਪੌ ਤਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਰਕਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਰਕਤ ਵੀ ਪੀ ਗਈ।
ਦੇਵੀ ਸ਼ੂਲੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਬਾਣੈਰਸਿਭਿਰृष੍ਟਿਭਿਃ । ਜਘਾਨ ਰਕ੍ਤਬੀਜਂ ਤਂ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾਪੀਤਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆ ਰਕਤ ਵਾਲੇ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਲ, ਚਕਰ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਪਪਾਤ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਹਤਿਤੋ ਹਤਃ । ਨੀਰਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਾਲ ਰਕ੍ਤਬੀਜੋ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਰਕਤ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟਿਆ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਰਕਤਬੀਜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਹਰ੍षਮਤੁਲਮਵਾਪੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਨृਪ । ਤੇषਾਂ ਮਾਤृਗਣੋ ਜਾਤੋ ਨਨਰ੍ਤਾਸृਙ੍ਮਦੋਦ੍ਧਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ-ਸਮੂਹ ਰਕਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਿਦਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਭਗਵਨ੍ ਭਵਤਾ ਮਮ । ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਰਕ੍ਤਬੀਜਵਧਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਹੇ ਪੂਜਨਯੋਗ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ ਹੈ—ਮਾਤਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਵਧ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚੇਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਰਕ੍ਤਬੀਜੇ ਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਚਕਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚਾਤਿਕੋਪਨਃ
ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੇ ਕੀ ਕਰਤਬ ਕੀਤੇ।
ਚਕਾਰ ਕੋਪਮਤੁਲਂ ਰਕ੍ਤਬੀਜੇ ਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਸੁਰੋ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਹਤੇष੍ਵਨ੍ਯੇषੁ ਚਾਹਵੇ
ਜਦ ਰਕਤਬੀਜ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਦੈਤ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਹੋਰ ਦੈਤ ਬੇਹੱਦ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਹਨ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਮਰ੍षਮੁਦ੍ਵਹਨ੍ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ऽਥ ਮੁਖ੍ਯਯਾਸੁਰਸੇਨਯਾ
ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਰਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੱਖ ਦੈਤ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਸ੍ਤਥਾ ਪृष੍ਠੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸੁਰਾਃ । ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਪੁਟਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਦੇਵੀਮੁਪਾਯਯੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਦੋਨੋਂ ਪਾਸਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਏ।
ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ऽਪਿ ਸ੍ਵਬਲੈਰ੍ਵृਤਃ । ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਕੋਪਾਤ੍ਕृਤਾਵ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਮਾਤृਭਿਃ
ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਇਆ, ਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਤੀਵਾਸੀਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਯੋਃ । ਸ਼ਰਵਰ੍षਮਤੀਵੋਗ੍ਰਂ ਮੇਘਯੋਰਿਵ ਵਰ੍षਤੋਃ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ-ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਐਸੇ ਹੋਈ ਜਿਵੇਂ ਬਾਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦਾਸ੍ਤਾਞ੍ਛਰਾਂਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਸ੍ਵਸ਼ਰੋਤ੍ਕਰੈਃ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਚਾਙ੍ਗੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੌਘੈਰਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੌ
ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਵੱਜੇ।
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਖਡ੍ਗਂ ਚਰ੍ਮ ਚਾਦਾਯ ਸੁਪ੍ਰਭਮ੍ । ਅਤਾਡਯਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਿਂਹਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਾਹਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵਾਹਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਖਡ੍ਗਂ ਚਰ੍ਮ ਚਾਦਾਯ ਸੁਪ੍ਰਭਮ੍ । ਅਤਾਡਯਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਿਂਹਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਾਹਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵਾਹਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਚਰ੍ਮਣਿ ਖਡ੍ਗੇ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੋ ऽਸੁਰਃ । ਤਾਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰੇਣਾਭਿਮੁਖਾਗਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਅਸੁਰ ਨੇ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ; ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਹ ਭਾਲਾ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਕੋਪਾਧ੍ਮਾਤੋ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ऽਥ ਸ਼ੂਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਾਨਵਃ । ਆਯਾਤਂ ਮੁष੍ਟਿਪਾਤੇਨ ਦੇਵੀ ਤਚ੍ਚਾਪ੍ਯਚੂਰ੍ਣਯਤ੍
ਫਿਰ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ; ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਟੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਦਾਯ ਗਦਾਂ ਸੋ ऽਪਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸਾਪਿ ਦੇਵ੍ਯਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਭਿਨ੍ਨਾ ਭਸ੍ਮਤ੍ਵਮਾਗਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੰਡਿਕਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸ ਗਦਾ ਨੂੰ ਟੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪਰਸ਼ੁਹਸ੍ਤਂ ਤਮਾਯਾਨ੍ਤ ਦੈਤ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਮ੍ । ਆਹਤ੍ਯ ਦੇਵੀ ਬਾਣੌਘੈਰਪਾਤਯਤ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵਣੀ, ਕੁਰਾਲ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਭੂਮੌ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੇ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮੇ । ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਯਤੀਵ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਹਨ੍ਤੁਮਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਨਿਸ਼ੰਭ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਸ ਰਥਸ੍ਥਸ੍ਤਥਾਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਗृਹੀਤਪਰਮਾਯੁਧੈਃ । ਭੁਜੈਰष੍ਟਾਭਿਰਤੁਲੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਾਸ਼ੇषਂ ਬਭੌ ਨਭਃ
ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਠ ਬੇਮਿਸਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।