ਮਯਾ ਤਵਾਤ੍ਰੋਪਹृਤੌ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਮਹਾਪਸ਼ੂ । ਯੁਦ੍ਧਯਜ੍ਞੇ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਚ ਹਨਿष੍ਯਸਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਡਾ ਤੇ ਮੁੰਡਾ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲੀ ਜੰਤੂ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਲਿਆਈ ਹਨ; ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗੀ।
ਤਾਵਾਨੀਤੌ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਣਾਡਮੁਣ੍ਡੌ ਮਹਾਸੁਰੌ । ਉਵਾਚ ਕਾਲੀਂ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਲਲਿਤਂ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਵਚਃ
ਜਦੋਂ ਚੰਡਾ ਤੇ ਮੁੰਡਾ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਚੰਡਿਕਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲੀ।
ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚਣ੍ਡਂ ਚ ਮੁਣ੍ਡਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਾ । ਚਾਮੁਣ੍ਡੇਤਿ ਤਤੋ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤਾ ਦੇਵਿ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਚੰਡਾ ਤੇ ਮੁੰਡਾ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ 'ਚਾਮੁੰਡਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਚਣ੍ਡੇ ਚ ਨਿਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਮੁਣ੍ਡੇ ਚ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਬਹੁਲੇषੁ ਚ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਯਿਤੇष੍ਵਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਚੰਡਾ ਦੈਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਮੁੰਡਾ ਵੀ ਢੇਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, ਤਦ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—
ਤਤਃ ਕੋਪਪਰਾਧੀਨਚੇਤਾਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਉਦ੍ਯੋਗਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਾਦਿਦੇਸ਼ ਹ
ਫਿਰ, ਸ਼ੁੰਭ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਨਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਬਲੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਃ षਡਸ਼ੀਤਿਰੁਦਾਯੁਧਾਃ । ਕਮ੍ਬੂਨਾਂ ਚਤੁਰਸ਼ੀਤਿਰ੍ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਸ੍ਵਬਲੈਰ੍ਵृਤਾਃ
ਅੱਜ ਛਿਆਸੀ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਦੈਤ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਚੁਰਾਸੀ ਕੰਬੂ ਮੁਖੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਣ।
ਕੋਟਿਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਸੁਰਾਣਾਂ ਕੁਲਾਨਿ ਵੈ । ਸ਼ਤਂ ਕੁਲਾਨਿ ਧੌਮ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਪੰਜਾਹ ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਕੁਲ ਅਤੇ ਸੌ ਧੌਮਰਾਂ ਦੇ ਕੁਲ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਣ।
ਕਾਲਕਾ ਦੌਰ੍ਹृਦਾ ਮੌਰ੍ਯਾਃ ਕਾਲਕੇਯਾਸ੍ਤਥਾਸੁਰਾਃ । ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਜ੍ਜਾ ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਆਜ੍ਞਯਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਮਮ
ਕਾਲਕਾ, ਦੌਰਹ੍ਰਿਦ, ਮੌਰਿਆ ਅਤੇ ਕਾਲਕੇ — ਇਹ ਦੈਤ — ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲਣ।
ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯਾਸੁਰਪਤਿਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਭੈਰਵਸ਼ਾਸਨਃ । ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਸਹਸ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੈਰਵ-ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ।
ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਮਤਿਭਿषਣਮ੍ । ਜ੍ਯਾਸ੍ਵਨੈਃ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਧਰਣੀਗਗਨਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੀਰ-ਤਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਥਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਚ ਸਿਂਹੋ ਮਹਾਨਾਦਮਤੀਵ ਕृਤਵਾਨ੍ ਨृਪ । ਘਣ੍ਟਾਸ੍ਵਨੇਨ ਤਨ੍ਨਾਦਮਮ੍ਬਿਕਾ ਚਾਪ੍ਯਬृਂਹਯਤ੍
ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਬੜਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗਰਜ ਮਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘੰਟੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਗਰਜ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਸਿਂਹਘਣ੍ਟਾਨਾਂ ਨਾਦਾਪੂਰਿਤਦਿਙ੍ਮੁਖਾ । ਨਿਨਾਦੈਰ੍ਭੋषਣੈਃ ਕਾਲੀ ਜਿਗ੍ਯੇ ਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤਾਨਨਾ
ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਗਰਜ ਤੇ ਘੰਟੀ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚੌਕੜੇ ਗੂੰਜ ਉਠੇ। ਕਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ।
ਤਂ ਨਿਨਾਦਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ਮ੍ । ਦੇਵੀ ਸਿਂਹਸ੍ਤਥਾ ਕਾਲੀ ਸਰੋषੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦੇਵੀ, ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਭੂਪ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍ । ਭਵਾਯਾਮਰਸਿਂਹਾਨਾਮਤਿਵੀਰ੍ਯਬਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਅਮਰ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਗੁਹਵਿष੍ਣੂਨਾਂ ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ । ਸ਼ਰੀਰੇਭ੍ਯੋ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਦ੍ਰੂਪੈਸ਼੍ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਯਯੁਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਗੁਹਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਚੰਡਿਕਾ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ।
ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਯਥਾਭੂषਣਵਾਹਨਮ੍ । ਤਦ੍ਵਦੇਵ ਹਿ ਤਚ੍ਛਕ੍ਤਿਰਸੁਰਾਨ੍ ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਯਯੌ
ਹਰ ਇੱਕ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਜਿਹੜੀ ਰੂਪ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਆਈ।
ਹਂਸਯੁਕ੍ਤਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਸੂਤ੍ਰਕਮਣ੍ਡਲੁਃ । ਆਯਾਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀ ਸਾਭਿਧੀਯਤੇ
ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੀ ਉੱਡਦੀ ਰਥ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਵृषਾਰੂਢਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਵਰਧੀਰਿਣੀ । ਮਹਾਹਿਵਲਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੇਖਾਵਿਭੂषਣਾ
ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਵੱਛੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੀ, ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਝਲ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਈ।
ਕੌਮਾਰੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਹਸ੍ਤਾ ਚ ਮਯੂਰਵਰਵਾਹਨਾ । ਯੋਦ੍ਧੁਮਭ੍ਯਾਯਯੌ ਦੈਤ੍ਯਾਨਮ੍ਬਿਕਾ ਗੁਹਰੂਪਿਣੀ
ਕੌਮਾਰੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਗੁਹਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆਈ।
ਤਥੈਵ ਵੈष੍ਣਾਵੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਗਰੁਡੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਖਡ੍ਗਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯੁਪਾਯਯੌ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਆਈ।
ਜਜ੍ਞੇ ਵਾਰਾਹਮਤੁਲਂ ਰੂਪਂ ਯਾ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਹਰੇਃ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਾਪ੍ਯਾਯੌ ਤਤ੍ਰ ਵਾਰਾਹੀਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਤਨੁਮ੍
ਵਾਰਾਹ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੂਪ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ ਸੀ; ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਆਈ, ਵਾਰਾਹੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ।
ਨਾਰਸਿਂਹੀ ਨृਸਿਂਹਸ੍ਯ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਸਦृਸ਼ਂ ਵਪੁਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤਤ੍ਰ ਸਟਾਕ੍ਸ਼ੇਪਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਂਹਤਿਃ
ਨਾਰਸਿੰਹੀ, ਨਰਸਿੰਹਾ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਆਈ, ਉਸ ਦੀ ਜੂੜ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰੇ ਹਟਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਾ ਤਥੈਵੈਨ੍ਦ੍ਰੀ ਗਜਰਾਜੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਹਸ੍ਰਨਯਨਾ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਸਾ
ਇੰਦਰਾਣੀ, ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਰਿਵृਤਸ੍ਤਾਭਿਰੀਸ਼ਾਨੋ ਦੇਵਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ । ਹਨ੍ਯਨ੍ਤਾਮਸੁਰਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਮ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾऽਹ ਚਣ੍ਡਿਕਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵੀ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰੋ।'
ਤਤੋ ਦੇਵੋਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਤੁ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਤਿਭੀषਣਾ । ਚਣ੍ਡਿਕਾਸ਼ਕ੍ਤਿਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰਾ ਸ਼ਿਵਾਸ਼ਤਨਿਨਾਦਿਨੀ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਚੰਡਿਕਾ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਸੌ ਵਜਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗਰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਾ ਚਾਹ ਧੂਮ੍ਰਜਟਿਲਮੀਸ਼ਾਨਮਪਰਾਜਿਤਾ । ਦੂਤ ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਭਗਵਨ੍ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਯੋਃ
ਉਹ ਅਜੈਯਾ ਦੇਵੀ, ਧੂੰਮਰ ਜਟਾ ਵਾਲੀ, ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੂਤ, ਤੂੰ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾ, ਭਗਵਨ।'
ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਚ ਦਾਨਵਾਵਤਿਗਰ੍ਵਿਤੌ । ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਦਾਨਵ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਦਾਨਵ ਲੜਾਈ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਲਭਤਾਂ ਦੇਵਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਹਵਿਰ੍ਭੁਜਃ । ਯੂਯਂ ਪ੍ਰਯਾਤ ਪਾਤਾਲਂ ਯਦਿ ਜੀਵਿਤੁਮਿਚ੍ਛਥ
ਇੰਦਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤੇ ਹਵਿਸ਼ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬਣਨ, ਤੁਸੀਂ ਜੇ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਬਲਾਵਲੇਪਾਦਥ ਚੇਦ੍ਭਵਨ੍ਤੋ ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਤਦਾਗਚ੍ਛਤ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤੁ ਮਚ੍ਛਿਵਾਃ ਪਿਸ਼ਿਤੇਨ ਵਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਘਮੰਡ ਵਿਚ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆ ਜਾਓ—ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣਗੇ।
ਯਤੋ ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਦੌਤ੍ਯੇਨ ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸ਼ਿਵਦੂਤੀਤਿ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਂਮਸ੍ਤਤਃ ਸਾ ਖ੍ਯਾਤਿਮਾਗਤਾ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ 'ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।