ਅਸਿਨਾ ਨਿਹਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਤ੍ਖਟ੍ਵਾਙ੍ਗਤਾਡਿਤਾਃ । ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਮਸੁਰਾ ਦਨ੍ਤਾਗ੍ਰਾਭਿਹਤਾ ਰਣੇ
ਕੁਝ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤਨ੍ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਮਸੁਰਾਣਾਂ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਣ੍ਡੋ ऽਭਿਮੈਰ੍ਭੋਮਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਤਾਂ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾ-ਅਸੁਰ ਚੰਡਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰ੍ਮਹਾਭੀਮੈਰ੍ਭੋਮਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਤਾਂ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਚਕ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਣ੍ਡਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਮੁੰਡਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਕਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਇ ਕੇ, ਧਰਤੀ-ਅੱਖ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਾਨਿ ਚਕ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਵਿਸ਼ਮਾਨਾਨਿ ਤਨ੍ਮੁਖਮ੍ । ਬਭੁਰ੍ਯਥਾਰ੍ਕਬਿਮ੍ਬਾਨਿ ਸੁਬਹੂਨਿ ਘਨੋਦਰਮ੍
ਉਹ ਘੁੰਮਦੇ ਚਕਰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਸੁਆਏ ਗਏ ਸਨ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਦੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਜਹਾਸਾਤਿਰੁषਾ ਭੀਮਂ ਭੈਰਵਨਾਦਿਨੀ । ਕਾਲੀ ਕਰਾਲਵਕ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰ੍ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਦਸ਼ਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਫਿਰ ਕਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਖੋਲ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸ ਪਈ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਚ ਮਹਾਸਿਂਹਂ ਦੇਵੀ ਚਣ੍ਡਮਧਾਵਤ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਾਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ੇषੁ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤੇਨਾਸਿਨਾਚ੍ਛਿਨਤ੍
ਉਠ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਚੰਡ ਵੱਲ ਦੌੜੀ; ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਨਾਦਂ ਸੁਭੈਰਵਮ੍ । ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਤ੍ਰਾਸਿਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਸਿਰ ਵੱਢਣ 'ਤੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਕ ਮਾਰੀ; ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਜਗਤ ਡਰ ਗਏ।
ਅਥ ਮੁਣ੍ਡੋ ऽਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਣ੍ਡਂ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍ । ਤਮਪ੍ਯਪਾਤਯਦ੍ ਭੂਮੌ ਸਾ ਖਡ੍ਗਾਭਿਹਤਂ ਰੁषਾ
ਫਿਰ ਮੁੰਡਾ, ਚੰਡ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਸ਼ੇषਂ ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਣ੍ਡਂ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍ । ਮੁਣ੍ਡਂ ਚ ਸੁਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਦਿਸ਼ੋ ਭੇਜੇ ਭਯਾਤੁਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਬਚੀ ਕੁਚੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਚੰਡਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੁੰਡਾ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰਞ੍ਚਣ੍ਡਸ੍ਯ ਕਾਲੀ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮੁਣ੍ਡਮੇਵ ਚ । ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਾਟ੍ਟਹਾਸਮਿਸ਼੍ਰਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਚਣ੍ਡਿਕਾਮ੍
ਕਾਲੀ ਨੇ ਚੰਡਾ ਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਮੁੰਡਾ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਮਯਾ ਤਵਾਤ੍ਰੋਪਹृਤੌ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਮਹਾਪਸ਼ੂ । ਯੁਦ੍ਧਯਜ੍ਞੇ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਚ ਹਨਿष੍ਯਸਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਡਾ ਤੇ ਮੁੰਡਾ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲੀ ਜੰਤੂ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਲਿਆਈ ਹਨ; ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗੀ।
ਤਾਵਾਨੀਤੌ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਣਾਡਮੁਣ੍ਡੌ ਮਹਾਸੁਰੌ । ਉਵਾਚ ਕਾਲੀਂ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਲਲਿਤਂ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਵਚਃ
ਜਦੋਂ ਚੰਡਾ ਤੇ ਮੁੰਡਾ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਚੰਡਿਕਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲੀ।
ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚਣ੍ਡਂ ਚ ਮੁਣ੍ਡਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਾ । ਚਾਮੁਣ੍ਡੇਤਿ ਤਤੋ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤਾ ਦੇਵਿ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਚੰਡਾ ਤੇ ਮੁੰਡਾ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ 'ਚਾਮੁੰਡਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਚਣ੍ਡੇ ਚ ਨਿਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਮੁਣ੍ਡੇ ਚ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਬਹੁਲੇषੁ ਚ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਯਿਤੇष੍ਵਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਚੰਡਾ ਦੈਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਮੁੰਡਾ ਵੀ ਢੇਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, ਤਦ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—
ਤਤਃ ਕੋਪਪਰਾਧੀਨਚੇਤਾਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਉਦ੍ਯੋਗਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਾਦਿਦੇਸ਼ ਹ
ਫਿਰ, ਸ਼ੁੰਭ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਨਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਬਲੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਃ षਡਸ਼ੀਤਿਰੁਦਾਯੁਧਾਃ । ਕਮ੍ਬੂਨਾਂ ਚਤੁਰਸ਼ੀਤਿਰ੍ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਸ੍ਵਬਲੈਰ੍ਵृਤਾਃ
ਅੱਜ ਛਿਆਸੀ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਦੈਤ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਚੁਰਾਸੀ ਕੰਬੂ ਮੁਖੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਣ।
ਕੋਟਿਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਸੁਰਾਣਾਂ ਕੁਲਾਨਿ ਵੈ । ਸ਼ਤਂ ਕੁਲਾਨਿ ਧੌਮ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਪੰਜਾਹ ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਕੁਲ ਅਤੇ ਸੌ ਧੌਮਰਾਂ ਦੇ ਕੁਲ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਣ।
ਕਾਲਕਾ ਦੌਰ੍ਹृਦਾ ਮੌਰ੍ਯਾਃ ਕਾਲਕੇਯਾਸ੍ਤਥਾਸੁਰਾਃ । ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਜ੍ਜਾ ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਆਜ੍ਞਯਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਮਮ
ਕਾਲਕਾ, ਦੌਰਹ੍ਰਿਦ, ਮੌਰਿਆ ਅਤੇ ਕਾਲਕੇ — ਇਹ ਦੈਤ — ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲਣ।
ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯਾਸੁਰਪਤਿਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਭੈਰਵਸ਼ਾਸਨਃ । ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਸਹਸ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੈਰਵ-ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ।
ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਮਤਿਭਿषਣਮ੍ । ਜ੍ਯਾਸ੍ਵਨੈਃ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਧਰਣੀਗਗਨਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੀਰ-ਤਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਥਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਚ ਸਿਂਹੋ ਮਹਾਨਾਦਮਤੀਵ ਕृਤਵਾਨ੍ ਨृਪ । ਘਣ੍ਟਾਸ੍ਵਨੇਨ ਤਨ੍ਨਾਦਮਮ੍ਬਿਕਾ ਚਾਪ੍ਯਬृਂਹਯਤ੍
ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਬੜਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗਰਜ ਮਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘੰਟੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਗਰਜ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਸਿਂਹਘਣ੍ਟਾਨਾਂ ਨਾਦਾਪੂਰਿਤਦਿਙ੍ਮੁਖਾ । ਨਿਨਾਦੈਰ੍ਭੋषਣੈਃ ਕਾਲੀ ਜਿਗ੍ਯੇ ਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤਾਨਨਾ
ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਗਰਜ ਤੇ ਘੰਟੀ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚੌਕੜੇ ਗੂੰਜ ਉਠੇ। ਕਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ।
ਤਂ ਨਿਨਾਦਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ਮ੍ । ਦੇਵੀ ਸਿਂਹਸ੍ਤਥਾ ਕਾਲੀ ਸਰੋषੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦੇਵੀ, ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਭੂਪ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍ । ਭਵਾਯਾਮਰਸਿਂਹਾਨਾਮਤਿਵੀਰ੍ਯਬਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਅਮਰ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਗੁਹਵਿष੍ਣੂਨਾਂ ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ । ਸ਼ਰੀਰੇਭ੍ਯੋ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਦ੍ਰੂਪੈਸ਼੍ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਯਯੁਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਗੁਹਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਚੰਡਿਕਾ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ।
ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਯਥਾਭੂषਣਵਾਹਨਮ੍ । ਤਦ੍ਵਦੇਵ ਹਿ ਤਚ੍ਛਕ੍ਤਿਰਸੁਰਾਨ੍ ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਯਯੌ
ਹਰ ਇੱਕ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਜਿਹੜੀ ਰੂਪ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਆਈ।
ਹਂਸਯੁਕ੍ਤਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਸੂਤ੍ਰਕਮਣ੍ਡਲੁਃ । ਆਯਾਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀ ਸਾਭਿਧੀਯਤੇ
ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੀ ਉੱਡਦੀ ਰਥ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਵृषਾਰੂਢਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਵਰਧੀਰਿਣੀ । ਮਹਾਹਿਵਲਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੇਖਾਵਿਭੂषਣਾ
ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਵੱਛੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੀ, ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਝਲ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਈ।
ਕੌਮਾਰੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਹਸ੍ਤਾ ਚ ਮਯੂਰਵਰਵਾਹਨਾ । ਯੋਦ੍ਧੁਮਭ੍ਯਾਯਯੌ ਦੈਤ੍ਯਾਨਮ੍ਬਿਕਾ ਗੁਹਰੂਪਿਣੀ
ਕੌਮਾਰੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਗੁਹਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆਈ।
ਤਥੈਵ ਵੈष੍ਣਾਵੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਗਰੁਡੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਖਡ੍ਗਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯੁਪਾਯਯੌ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਆਈ।