ਖਡ੍ਗਪ੍ਰਭਾਨਿਕਰਵਿਸ੍ਫੁਰਣੈਸ੍ਤਥੋਗ੍ਰੈਃ ਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰਕਾਨ੍ਤਿਨਿਵਹੇਨ ਦृਸ਼ੋ ऽਸੁਰਾਣਾਮ੍ । ਯਨ੍ਨਾਗਤਾ ਵਿਲਯਮਂਸ਼ੁਮਦਿਨ੍ਦੁਖਣ੍ਡ- ਯੋਗ੍ਯਾਨਨਂ ਤਵ ਵਿਲੋਕਯਤਾਂ ਤਦੇਤਤ੍
ਤੇਰੀ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਭਾਲੇ ਦੀ ਤੀਖੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਚੰਦ-ਸੋਭਾ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ ਤੇ ਮਿਟ ਗਈਆਂ।
ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਵृਤ੍ਤਸ਼ਮਨਂ ਤਵ ਦੇਵਿ ਸ਼ੀਲਂ ਰੂਪਂ ਤਥੈਤਦਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਤੁਲ੍ਯਮਨ੍ਯੈਃ । ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਹਨ੍ਤृ ਹृਤਦੇਵਪਰਾਕ੍ਰਮਾਣਾਂ ਵੈਰਿष੍ਵਪਿ ਪ੍ਰਕਟਿਤੈਵ ਦਯਾ ਤ੍ਵਯੇਤ੍ਥਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੀ ਖਾਸੀਅਤ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੰਦ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦੀ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਅਨੋਖਾ ਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਰੱਵਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਕੇਨੋਪਮਾ ਭਵਤੁ ਤੇ ऽਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਯਕਾਰ੍ਯਤਿਹਾਰਿ ਕੁਤ੍ਰ । ਚਿਤ੍ਤੇ ਕृਪਾ ਸਮਰਨਿष੍ਠੁਰਤਾ ਚ ਦृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵ ਦੇਵਿ ਵਰਦੇ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ ऽਪਿ
ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਤੇਰਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਹੋਰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿਲ ਦੀ ਦਇਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਤੀਖੀਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੇਤਦਖਿਲਂ ਰਿਪੁਨਾਸ਼ਨੇਨ ਤ੍ਰਾਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਮਰਮੂਰ੍ਧਨਿ ਤੇ ऽਪਿ ਹਤ੍ਵਾ । ਨੀਤਾ ਦਿਵਂ ਰਿਪੁਗਣਾ ਭਯਮਪ੍ਯਪਾਸ੍ਤਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਮੁਨ੍ਮਦਸੁਰਾਰਿਭਵਂ ਨਮਸ੍ਤੇ
ਤੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰੀ-ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਬਚਾਇਆ ਹੈ। ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਹਠ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸਾਡਾ ਡਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ੂਲੇਨ ਪਾਹਿ ਨੋ ਦੇਵਿ ਪਾਹਿ ਖਡ੍ਗੇਨ ਚਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਘਣ੍ਟਾਸ੍ਵਨੇਨ ਨਃ ਪਾਹਿ ਚਾਪਜ੍ਯਾਨਿਃ ਸ੍ਵਨੇਨ ਚ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਘੰਟੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੀਕੜੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵੀ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਂ ਚ ਚਣ੍ਡਿਕੇ ਰਕ੍ਸ਼ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ । ਭ੍ਰਾਮਣੇਨਾਤ੍ਮਸ਼ੂਲਸ੍ਯ ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਯਾਂ ਤਥੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਹੇ ਚੰਡਿਕਾ, ਪੂਰਬ ਤੇ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਹੇ ਇਸ਼ਵਰੀ, ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਦੀ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸੌਮ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਰੂਪਾਣਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਵਿਚਰਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਯਾਨਿ ਚਾਤ੍ਯਰ੍ਥਘੋਰਾਣਿ ਤੈ ਰਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤਥਾ ਭੁਵਮ੍
ਤੇਰੇ ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ।
ਖਡ੍ਗਸ਼ੂਲਗਦਾਦੀਨਿ ਯਾਨਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤੇ ऽਮ੍ਬਿਕੇ । ਕਰਪਲ੍ਲਵਸਙ੍ਗੀਨਿ ਤੈਰਸ੍ਮਾਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਹਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤਲਵਾਰ, ਬਰਛੀ, ਗਦਾ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਾ ਸੁਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਕੁਸੁਮੈਰ੍ਨਨ੍ਦਨੋਦ੍ਭਵੈਃ । ਅਰ੍ਚਿਤਾ ਜਗਤਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀ ਤਥਾ ਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਸੁਗੰਧੀ ਲੇਪ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਸ੍ਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਧੂਪੈਸ੍ਤੁ ਧੂਪਿਤਾ । ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੀ ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਣਤਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍
ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਧੂਪ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਦਸ੍ਮਤ੍ਤੋ ऽਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਦਦਾਮ੍ਯਹਮਤਿਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤਵੈਰੇਭਿਃ ਸੁਪੂਜਿਤਾ
ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੱਸਣ। ਮੈਂ, ਤੇਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤਿ-ਪਾਠਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਪਰਂ ਯਚ੍ਚ ਦੁष੍ਕਰਂ ਤਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਮਹੇ । ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯੇ ਵਚੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤੇ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਔਖਾ ਕੰਮ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਦੇਵਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਯਦਯਂ ਨਿਹਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹਿषਾਸੁਰਃ
ਭਗਵਤੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਕੁਝ ਵੀ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਮਹਿਸਾਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਦਿ ਚਾਪਿ ਵਰੋ ਦੇਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਸਂਸ੍ਮृਤਾ ਸਂਸ੍ਮृਤਾ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਹਿਂਸੇਥਾਃ ਪਰਮਾਪਦਃ
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਵੇ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਕਰੀਏ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।
ਯਸ਼੍ਚ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ੍ਤਵੈਰੇਭਿਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋष੍ਯਤ੍ਯਮਲਾਨਨੇ । ਤਸ੍ਯ ਵਿਤ੍ਤਰ੍ਧਿਵਿਭਵੈਰ੍ਧਨਦਾਰਾਦਿਸਮ੍ਪਦਾਮ੍ । ਵृਦ੍ਧਯੇ ऽਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵੇਥਾਃ ਸਰ੍ਵਦਾਮ੍ਬਿਕੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਧਨ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਨੇਮਤਾਂ ਵਧਾਏ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਾ ਦੇਵੈਰ੍ਜਗਤੋਰ੍ऽਥੇ ਤਥਾऽਤ੍ਮਨਃ । ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਬਭੂਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾ ਨृਪ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਗਤ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੇ 'ਤਾਂ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਭੂਪ ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਸਾ ਯਥਾ ਪੁਰਾ । ਦੇਵੀ ਦੇਵਸ਼ਰੀਰੇਭ੍ਯੋ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਹਿਤੈषਿਣੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਦੇਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਈ ਉਪਜੀ ਸੀ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਗੌਰੀਦੇਹਾਤ੍ ਸਾ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਯਥਾਭਵਤ੍ । ਵਧਾਯ ਦੁष੍ਟਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਤਥਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਯੋਃ
ਫਿਰ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ-ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਪਜੀ ਸੀ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਚ ਲੋਕਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮੁਪਕਾਰਿਣੀ । ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮਯਾऽਖ੍ਯਾਤਂ ਯਥਾਵਤ੍ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਠੀਕ ਠੀਕ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਰਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਾਭ੍ਯਾਮਸੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਸ਼੍ਚ ਹृਤਾ ਮਦਬਲਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ — ਜੋ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ — ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਛੀਨ ਲਏ ਸਨ।
ਤਾਵੇਵ ਸੂਰ੍ਯਤਾਂ ਤਦ੍ਵਦਧਿਕਾਰਂ ਤਥੈਨ੍ਦਵਮ੍ । ਕੌਬੇਰਮਥ ਯਾਮ੍ਯਂ ਚ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪ ਹੀ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਅਹੁਦੇ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਾਵੇਵ ਪਵਨਰ੍ਧਿ ਚ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵਹ੍ਨਿਕਰ੍ਮ ਚ । ਅਨ੍ਯੇषਾਞ੍ਚਾਧਿਕਾਰਾਨ੍ ਸ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਧਿਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਿਨਿਰ੍ਧੂਤਾ ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯਾਃ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਵਨ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਮ, ਅੱਗ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਏ। ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਅਹੁਦੇ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤਖਤੋਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਰਾਜ ਗਵਾ ਬੈਠੇ ਅਤੇ ਹਾਰ ਗਏ।
ਹृਤਾਧਿਕਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰਾਕृਤਾਃ । ਮਹਾਸੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਤ੍ਯਪਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾ-ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਖੋਹ ਲਈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਜੈਅ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਯਾਸ੍ਮਾਕਂ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਯਥਾऽਪਤ੍ਸੁ ਸ੍ਮृਤਾਖਿਲਾਃ । ਭਵਤਾਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਪਰਮਾਪਦਃ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: 'ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋਗੇ, ਮੈਂ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ।'
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਦੇਵਾ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਨਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤੋ ਦੇਵੀਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤੁष੍ਟੁਵੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਥੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਇਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਨਮੋ ਦੇਵ੍ਯੈ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯੈ ਸ਼ਿਵਾਯੈ ਸਤਤਂ ਨਮਃ । ਨਮਃ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈ ਭਦ੍ਰਾਯੈ ਨਿਯਤਾਃ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸ੍ਮ ਤਾਮ੍
ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਮਹਾਂ ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸਹਾਇਕ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ, ਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਰੌਦ੍ਰਾਯੈ ਨਮੋ ਨਿਤ੍ਯਾਯੌ ਗੌਰ੍ਯੈ ਧਾਤ੍ਰ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਨਮੋ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯੈ ਦੇਵ੍ਯੈ ਕृਤ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਰੁੱਦਰ ਰੂਪ ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਗੋਰੀ ਨੂੰ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨੀਵ ਬਣਨ ਵਾਲੀ, ਮਾਤਾ, ਕਰਤਾਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਦ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਾਯੈ ਚੇਨ੍ਦੁਰੂਪਿਣ੍ਯੈ ਸੁਖਾਯੈ ਸਤਤਂ ਨਮਃ । ਕਲ੍ਯਾਣ੍ਯੈ ਪ੍ਰਣਤਾਂ ਵृਦ੍ਧ੍ਯੈ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਕੁਰ੍ਮੋ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਚਮਕਦਾਰ, ਚੰਦਮਾ ਰੂਪ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ। ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧਕ, ਸਫਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨੈਰृਤ੍ਯੈ ਭੂਭृਤਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੈ ਸ਼ਰ੍ਵਾਣ੍ਯੈ ਤੇ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਦੁਰ੍ਗਾਯੈ ਦੁਰ੍ਗਪਾਰਾਯੈ ਸਾਰਾਯੈ ਸਰ੍ਵਕਾਰਿਣ੍ਯੈ । ਖ੍ਯਾਤ੍ਯੈ ਤਥੈਵ ਕृष੍ਣਾਯੈ ਧੂਮ੍ਰਾਯੈ ਸਤਤਂ ਨਮਃ
ਨੈਰਿਤੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸ਼ਰਵਾਣੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੁਰਗਾ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਰੂਪ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲੀ; ਖਿਆਤੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਧੂਮਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਤਿਸੌਮ੍ਯਾਤਿਰੌਦ੍ਰਾਯੈ ਨਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਮਨੋ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯੈ ਦੇਵ੍ਯੈ ਕृਤ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੁੱਦਰ ਰੂਪ ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨੀਵ, ਮਾਤਾ, ਕਰਤਾਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।