ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਪ੍ਰਮਥਾਨੀਕਮਭ੍ਯਧਾਵਤ ਸੋ ऽਸੁਰਃ । ਸਿਂਹਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕੋਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤੋ ऽਮ੍ਬਿਕਾ
ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਦੌੜਿਆ। ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸੋ ऽਪਿ ਕੋਪਾਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਖੁਰਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਮਹੀਤਲਃ । ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਵਤਾਨੁਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਉਹ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੁੱਟਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਚੇ ਸੁੱਟਦਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ।
ਵੇਗਭ੍ਰਮਣਵਿਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਾ ਮਹੀ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ । ਲਾਙ੍ਗੂਲੇਨਾਹਤਸ਼੍ਚਾਬ੍ਧਿਃ ਪ੍ਲਾਵਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਘੁੰਮਣ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਗ ਗਿਆ।
ਧੁਤਸ਼ृਙ੍ਗਵਿਭਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਖਣ੍ਡਂ ਖਣ੍ਡਂ ਯਯੁਰ੍ਘਨਾ । ਸ਼੍ਵਾਸਾਨਿਲਾਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਨਭਸੋ ऽਚਲਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕੇ ਵਖਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਪਹਾੜ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਇਤਿ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਧ੍ਮਾਤਮਾਪਤਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਸੁਰਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਕੋਪਂ ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਤਦਾਕਰੋਤ੍
ਜਦੋਂ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਈ।
ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਪਾਸ਼ਂ ਤਂ ਬਬਨ੍ਧ ਮਹਾਸੁਰਮ੍ । ਤਤ੍ਯਾਜ ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਂ ਸੋ ऽਪਿ ਬਦ੍ਧੋ ਮਹਾਮृਧੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫੰਦਾ ਸੁੱਟ ਕੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਹਿਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਿਂਹੋ ऽਭਵਤ੍ ਸਦ੍ਯੋ ਯਾਵਤ੍ਤਸ੍ਯਾਮ੍ਬਿਕਾ ਸ਼ਿਰਃ । ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਤਾਵਤ੍ਪੁਰੁषਃ ਖਡ੍ਗਪਾਣਿਰਦृਸ਼੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਬਣ ਗਿਆ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ, ਉਥੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ ਏਵਾਸ਼ੁ ਪੁਰੁषਂ ਦੇਵੀ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਾਯਕੈਃ । ਤਂ ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਤਃ ਸੋ ऽਭੂਨ੍ਮਹਾਗਜਃ
ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਸਮੇਤ, ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕਰੇਣ ਚ ਮਹਾਸਿਂਹਂ ਤਂ ਚਕਰ੍ष ਜਗਰ੍ਜ ਚ । ਕਰ੍षਤਸ੍ਤੁ ਕਰਂ ਦੇਵੀ ਖਡ੍ਗੇਨ ਨਿਰਕृਨ੍ਤਤ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਢ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਗੱਜਿਆ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਢ ਵੱਢ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਮਹਾਸੁਰੋ ਭੂਯੋ ਮਾਹਿषਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਥੈਵ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਮੁੜ ਮਾਹਿਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਪਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪਪੌ ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਜਹਾਸਾਰੁਣਲੋਚਨਾ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀਤੀ ਤੇ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਨਨਰ੍ਦ ਚਾਸੁਰਃ ਸੋ ऽਪਿ ਬਲਵੀਰ੍ਯਮਦੋਦ੍ਧਤਃ । ਵਿषਾਣਾਬ੍ਯਾਞ੍ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭੂਧਰਾਨ੍
ਉਹ ਅਸੁਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਗੱਜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੀੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚੰਡਿਕਾ ਵੱਲ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟੇ।
ਸਾ ਚ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਿਤਾਂਸ੍ਤੇਨ ਚੂਰ੍ਣਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ਰੋਤ੍ਕਰੈਃ । ਉਵਾਚ ਤਂ ਮਦੋਦ੍ਧੂਤਮੁਖਰਾਗਾਕੁਲਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਪਹਾੜ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀਆਂ ਕਹੀਆਂ।
ਗਰ੍ਜ ਗਰ੍ਜ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੂਢ ਮਧੁ ਯਾਵਤ੍ਪਿਬਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਮਯਾ ਤ੍ਵਯਿ ਹਤੇ ऽਤ੍ਰੈਵ ਗਰ੍ਜਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਦੇਵਤਾਃ
ਗੱਜ, ਗੱਜ ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਮੂਰਖ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਜਲਦੀ ਗੱਜਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸਾਰੂਢਾ ਤਂ ਮਹਾਸੁਰਮ੍ । ਪਾਦੇਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਣ੍ਠੇ ਚ ਸ਼ੂਲੇਨੈਨਮਤਾਡਯਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਡਿਕਾ ਉਸ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤਃ ਸੋ ऽਪਿ ਪਦਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਨਿਜਮੁਖਾਤ੍ਤਤਃ । ਅਰ੍ਧਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤ ਏਵਾਸੀਦ੍ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸਂਵृਤਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ।
ਅਰ੍ਧਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤ ਏਵਾਸੌ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਤਯਾ ਮਹਾਸਿਨਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਅਜੇ ਅੱਧਾ ਹੀ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਸ ਮਹਿषੋ ਨਾਮ ਸਸੈਨ੍ਯਃ ਸਸੁਹृਦ੍ਗਣਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਮਕ ਅਸੁਰ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਥੈਸ੍ਤਦਾ ਭੂਤੈਰ੍ਮਹਿषੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਜਯੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨਵੈਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ 'ਜਿੱਤ ਹੋਈ!' ਚੀਕ ਪਏ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਂ ਨਨਾਸ਼ ਤਤ੍ । ਪ੍ਰਹਰ੍षਞ੍ਚ ਪਰਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਕਲਾ ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਾਂ ਸੁਰਾ ਦੇਵੀਂ ਸਹ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ । ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਤਯੋ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਹਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਸ੍ਤੁਤਿਮਾਰੇਭਿਰੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨਿਹਤੇ ਮਹਿषਾਸੁਰੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯਃ ਸੁਰਗਣਾ ਨਿਹਤੇ ऽਤਿਵੀਰ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਿ ਸੁਰਾਰਿਬਲੇ ਚ ਦੇਵ੍ਯਾ । ਤਾਂ ਤੁष੍ਟੁਬੁਃ ਪ੍ਰਣਤਿਨਮ੍ਰਸ਼ਿਰੋਧਰਾਂਸਾ ਵਾਗ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਪੁਲਕੋਦ੍ਗਮਚਾਰੁਦੇਹਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਮੰਦਬੁਧੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਯਯਾ ਤਤਮਿਦਂ ਜਗਦਾਤ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਃ ਸ਼ੇषਦੇਵਗਣਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮੂਹਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾ । ਤਾਮਮ੍ਬਿਕਾਮਖਿਲਦੇਵਮਰ੍षਿਪੂਜ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਤਾਃ ਸ੍ਮ ਵਿਦਧਾਤੁ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਸਾ ਨਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰੇ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਮਤੁਲਂ ਭਗਵਾਨਨਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਰਸ਼੍ਚ ਨਹਿ ਵਕ੍ਤੁਮਲਂ ਬਲਂ ਚ । ਸਾ ਚਣ੍ਡਿਕਾਖਿਲਜਗਤ੍ਪਰਿਪਾਲਨਾਯ ਨਾਸ਼ਾਯ ਚਾਸ਼ੁਭਯਸ੍ਯ ਮਤਿਂ ਕਰੋਤੁ
ਜਿਸ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਬਿਆਨ ਨਾ ਅੰਤਹੀਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਸ਼ਿਵ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਚੰਡਿਕਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੰਦ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਮੱਤ ਨੂੰ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇਵੇ।
ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸੁਕृਤਿਨਾਂ ਭਵਨੇष੍ਵਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪਾਪਾਤ੍ਮਨਾਂ ਕृਤਧਿਯਾਂ ਹृਦਯੇषੁ ਬੁਦ੍ਧਿਃ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਸਤਾਂ ਕੁਲਜਨਪ੍ਰਭਵਸ੍ਯ ਲਜ੍ਜਾ ਤਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਤਾਃ ਸ੍ਮ ਪਰਿਪਾਲਯ ਦੇਵਿ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍
ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੈ, ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਕਿਸਮਤੀ, ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਬੁਧੀ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ, ਤੇ ਉੱਚ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਜ ਹੈ—ਮਾਂ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਕਿਂ ਵਰ੍ਣਯਾਮ ਤਵ ਰੂਪਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮੇਤਤ੍ ਕਿਂ ਚਾਤਿਵੀਰ੍ਯਮਸੁਰਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਿ ਭੂਰਿ । ਕਿਂ ਚਾਹਵੇषੁ ਚਰਿਤਾਨਿ ਤਵਾਦ੍ਭੁਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦੇਵ੍ਯਸੁਰਦੇਵਗਣਾਦਿਕੇषੁ
ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਵਰਨਣ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਦੱਸੀਏ? ਤੇਰੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਬਿਆਨ ਕਰੀਏ?
ਹੇਤੁਃ ਸਮਸ੍ਤਜਗਤਾਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਪਿ ਦੋषੈਰ੍ ਨ ਜ੍ਞਾਯਸੇ ਹਰਿਹਰਾਦਿਭਿਰਪ੍ਯਪਾਰਾ । ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਾਖਿਲਮਿਦਂ ਜਗਦਂਸ਼ਭੂਤਮ੍ ਅਵ੍ਯਾਕृਤਾ ਹਿ ਪਰਮਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮਾਦ੍ਯਾ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਕਾਰਨ ਹੈਂ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਅਸੀਮ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰਾ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਅਸਲੀ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਆਦਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈਂ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸਮਸ੍ਤਸੁਰਤਾ ਸਮੁਦੀਰਣੇਨ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਿਯਾਤਿ ਸਕਲੇषੁ ਮਖੇषੁ ਦੇਵਿ । ਸ੍ਵਾਹਾਸਿ ਵੈ ਪਿਤृਗਣਸ੍ਯ ਚ ਤृਪ੍ਤਿਹੇਤੁਰ੍ ਉਚ੍ਚਾਰ੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਮਤ ਏਵ ਜਨੈਃ ਸ੍ਵਧਾ ਚ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਸਦੀ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ 'ਸਵਾਹਾ' ਹੋ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ 'ਸਵਧਾ' ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਯਾ ਮੁਕ੍ਤਿਹੇਤੁਰਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਹਾਵ੍ਰਤਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਭ੍ਯਸ੍ਯਸੇ ਸੁਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਤਤ੍ਤ੍ਵਸਾਰੈਃ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਿਭਿਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰਸ੍ਤਸਮਸ੍ਤਦੋषੈਰ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਸਿ ਸਾ ਭਗਵਤੀ ਪਰਮਾ ਹਿ ਦੇਵਿ
ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੋ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਗੋਚਰ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਵਿਦਿਆ ਹੋ, ਹੇ ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ।