ਯੁਧਾਯਮਾਨੋ ਤਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਮਹੀਂ ਗਤੌ । ਯੁਯੁਧਾਤੇ ऽਤਿਸਂਰਬ੍ਧੌ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰਤਿਦਾਰੁਣੈਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਵੇਗਾਤ੍ਖਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਨਿਪਤ੍ਯ ਚ ਮृਗਾਰਿਣਾ । ਕਰਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਾਮਰਸ੍ਯ ਪृਥਕ੍ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪੰਜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਚਾਮਰਾ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਦਗ੍ਰਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ਿਲਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਦਿਭਿਰ੍ਹਤਃ । ਦਨ੍ਤਮੁष੍ਟਿਤਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰਾਲਸ਼੍ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਉਦਗਰਾ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪੱਥਰਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਕਰਾਲਾ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ, ਮੁੱਠੀਆਂ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਗਦਾਪਾਤੈਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਚੋਦ੍ਧਤਮ੍ । ਵਾष੍ਕਲਂ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੇਨ ਬਾਣੈਸ੍ਤਾਮ੍ਰਂ ਤਥਾਨ੍ਧਕਮ੍
ਮਾਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਧਤਾ ਨੂੰ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ; ਵਾਸਕਲਾ ਨੂੰ ਕਲ੍ਹਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਾਮਰਾ ਤੇ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਗ੍ਰਾਸ੍ਯਮੁਗ੍ਰਵੀਰ੍ਯਞ੍ਚ ਤਥੈਵ ਚ ਮਹਾਹਨੁਮ੍ । ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾ ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਜਘਾਨ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਉਗਰਾਸਿਆ, ਉਗਰਵੀਰਿਆ ਤੇ ਮਹਾਹਨੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਿਡਾਲਸ੍ਯਾਸਿਨਾ ਕਾਯਾਤ੍ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵੈ ਸ਼ਿਰਃ । ਦੁਰ੍ਧਰਂ ਦੁਰ੍ਮੁਖਂ ਚੋਭੌ ਸ਼ਰੈਰ੍ਨਿਨ੍ਯੇ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਕਾਲਂ ਚ ਕਾਲਦਣ੍ਡੇਨ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਰਪਾਤਯਤ੍
ਮਾਤਾ ਨੇ ਬਿਡਾਲਾ ਦਾ ਸਿਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੁਰਧਰਾ ਤੇ ਦੁਰਮੁਖਾ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਨੇ ਕਾਲ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਗ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਃ ਖਡ੍ਗਪਾਤੈਰਤਾਡਯਤ੍ । ਅਸਿਨੈਵਾਸਿਲੋਮਾਨਮਚ੍ਛਿਦਤ੍ ਸਾ ਰਣੋਤ੍ਸਵੇ । ਗਣੈਃ ਸਿਂਹੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾ ਚ ਜਯਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਾਕृਤੋਤ੍ਸਵੈਃ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਅਗਰਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਅਸਿਲੋਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਮਾਤਾ ਦੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਤੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣੇ ਤੁ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਃ । ਮਾਹਿषੇਣ ਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਤ੍ਰਾਸਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ ਗਣਾਨ੍
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਹਿਸਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੁਣ੍ਡਪ੍ਰਿਹਾਰੇਣ ਖੁਰਕ੍ਸ਼ੇਪੈਸ੍ਤਥਾਪਰਾਨ੍ । ਲਾਙ੍ਗੂਲਤਾਡਿਤਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਞ੍ਚ ਵਿਦਾਰਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੋਚ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਪਿੱਟਿਆ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵੇਗੇਨ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦਪਰਾਨ੍ ਨਾਦੇਨ ਭ੍ਰਮਣੇਨ ਚ । ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਪਵਨੇਨਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਪ੍ਰਮਥਾਨੀਕਮਭ੍ਯਧਾਵਤ ਸੋ ऽਸੁਰਃ । ਸਿਂਹਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕੋਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤੋ ऽਮ੍ਬਿਕਾ
ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਦੌੜਿਆ। ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸੋ ऽਪਿ ਕੋਪਾਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਖੁਰਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਮਹੀਤਲਃ । ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਵਤਾਨੁਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਉਹ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੁੱਟਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਚੇ ਸੁੱਟਦਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ।
ਵੇਗਭ੍ਰਮਣਵਿਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਾ ਮਹੀ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ । ਲਾਙ੍ਗੂਲੇਨਾਹਤਸ਼੍ਚਾਬ੍ਧਿਃ ਪ੍ਲਾਵਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਘੁੰਮਣ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਗ ਗਿਆ।
ਧੁਤਸ਼ृਙ੍ਗਵਿਭਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਖਣ੍ਡਂ ਖਣ੍ਡਂ ਯਯੁਰ੍ਘਨਾ । ਸ਼੍ਵਾਸਾਨਿਲਾਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਨਭਸੋ ऽਚਲਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕੇ ਵਖਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਪਹਾੜ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਇਤਿ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਧ੍ਮਾਤਮਾਪਤਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਸੁਰਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਕੋਪਂ ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਤਦਾਕਰੋਤ੍
ਜਦੋਂ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਈ।
ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਪਾਸ਼ਂ ਤਂ ਬਬਨ੍ਧ ਮਹਾਸੁਰਮ੍ । ਤਤ੍ਯਾਜ ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਂ ਸੋ ऽਪਿ ਬਦ੍ਧੋ ਮਹਾਮृਧੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫੰਦਾ ਸੁੱਟ ਕੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਹਿਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਿਂਹੋ ऽਭਵਤ੍ ਸਦ੍ਯੋ ਯਾਵਤ੍ਤਸ੍ਯਾਮ੍ਬਿਕਾ ਸ਼ਿਰਃ । ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਤਾਵਤ੍ਪੁਰੁषਃ ਖਡ੍ਗਪਾਣਿਰਦृਸ਼੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਬਣ ਗਿਆ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ, ਉਥੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ ਏਵਾਸ਼ੁ ਪੁਰੁषਂ ਦੇਵੀ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਾਯਕੈਃ । ਤਂ ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਤਃ ਸੋ ऽਭੂਨ੍ਮਹਾਗਜਃ
ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਸਮੇਤ, ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕਰੇਣ ਚ ਮਹਾਸਿਂਹਂ ਤਂ ਚਕਰ੍ष ਜਗਰ੍ਜ ਚ । ਕਰ੍षਤਸ੍ਤੁ ਕਰਂ ਦੇਵੀ ਖਡ੍ਗੇਨ ਨਿਰਕृਨ੍ਤਤ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਢ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਗੱਜਿਆ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਢ ਵੱਢ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਮਹਾਸੁਰੋ ਭੂਯੋ ਮਾਹਿषਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਥੈਵ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਮੁੜ ਮਾਹਿਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਪਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪਪੌ ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਜਹਾਸਾਰੁਣਲੋਚਨਾ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀਤੀ ਤੇ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਨਨਰ੍ਦ ਚਾਸੁਰਃ ਸੋ ऽਪਿ ਬਲਵੀਰ੍ਯਮਦੋਦ੍ਧਤਃ । ਵਿषਾਣਾਬ੍ਯਾਞ੍ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭੂਧਰਾਨ੍
ਉਹ ਅਸੁਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਗੱਜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੀੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚੰਡਿਕਾ ਵੱਲ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟੇ।
ਸਾ ਚ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਿਤਾਂਸ੍ਤੇਨ ਚੂਰ੍ਣਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ਰੋਤ੍ਕਰੈਃ । ਉਵਾਚ ਤਂ ਮਦੋਦ੍ਧੂਤਮੁਖਰਾਗਾਕੁਲਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਪਹਾੜ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀਆਂ ਕਹੀਆਂ।
ਗਰ੍ਜ ਗਰ੍ਜ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੂਢ ਮਧੁ ਯਾਵਤ੍ਪਿਬਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਮਯਾ ਤ੍ਵਯਿ ਹਤੇ ऽਤ੍ਰੈਵ ਗਰ੍ਜਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਦੇਵਤਾਃ
ਗੱਜ, ਗੱਜ ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਮੂਰਖ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਜਲਦੀ ਗੱਜਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸਾਰੂਢਾ ਤਂ ਮਹਾਸੁਰਮ੍ । ਪਾਦੇਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਣ੍ਠੇ ਚ ਸ਼ੂਲੇਨੈਨਮਤਾਡਯਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਡਿਕਾ ਉਸ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤਃ ਸੋ ऽਪਿ ਪਦਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਨਿਜਮੁਖਾਤ੍ਤਤਃ । ਅਰ੍ਧਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤ ਏਵਾਸੀਦ੍ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸਂਵृਤਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ।
ਅਰ੍ਧਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤ ਏਵਾਸੌ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਤਯਾ ਮਹਾਸਿਨਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਅਜੇ ਅੱਧਾ ਹੀ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਸ ਮਹਿषੋ ਨਾਮ ਸਸੈਨ੍ਯਃ ਸਸੁਹृਦ੍ਗਣਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਮਕ ਅਸੁਰ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਥੈਸ੍ਤਦਾ ਭੂਤੈਰ੍ਮਹਿषੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਜਯੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨਵੈਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ 'ਜਿੱਤ ਹੋਈ!' ਚੀਕ ਪਏ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਂ ਨਨਾਸ਼ ਤਤ੍ । ਪ੍ਰਹਰ੍षਞ੍ਚ ਪਰਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਕਲਾ ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।