ਛਿਨ੍ਨੇ ऽਪਿ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪਤਿਤਾਃ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤਾਃ । ਕਬਨ੍ਧਾ ਯੁਯੁਧੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਗृਹੀਤਪਰਮਾਯੁਧਾਃ
ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਉੱਠ ਗਏ। ਉਹ ਸਿਰ-ਰਹਿਤ ਧੜ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪਰੇ ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤੂਰ੍ਯਲਯਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਕਬਨ੍ਧਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਖਿਰਸਃ ਖਡ੍ਗ-ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਪਾਣਯਃ
ਉਸ ਜੰਗ 'ਚ ਹੋਰ ਅਸੁਰ ਤੂਰੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ 'ਤੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਿਰ-ਰਹਿਤ ਧੜ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਫੜ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਪਾਤਿਤੈ ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵੈਰਸੁਰੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ । ਅਗਮ੍ਯਾ ਸਾਭਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਭੂਤ੍ ਸ ਮਹਾਰਣਃ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਾ ਮਹਾਨਦ੍ਯਃ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਸੁਸ੍ਤ੍ਰੁਵੁਃ । ਮਧ੍ਯੇ ਚਾਸੁਰਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਰਣਾਸੁਰਵਾਜਿਨਾਮ੍
ਉਥੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਲਹੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਹੇ ਬਣ ਗਏ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਵਹਿ ਪਏ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤਨ੍ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਮਸੁਰਾਣਾਂ ਤਥਾਮ੍ਬਿਕਾ । ਨਿਨ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਸ੍ਤृਣਦਾਰੁਮਹਾਚਯਮ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ ਚ ਸਿਂਹੋ ਮਹਾਨਾਦਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍ ਧੁਤਕੇਸਰਃ । ਸ਼ਰੀਰੇਭ੍ਯੋ ऽਮਰਾਰੀਣਾਮਸੂਨਿਵ ਵਿਚਿਨ੍ਵਤਿ
ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੂੜ ਹਿਲਾ ਕੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗਰਜ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਗਣੈਸ਼੍ਚ ਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕृਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਥਾਸੁਰੈਃ । ਯਥੈषਾਂ ਤੁਤੁषੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਮੁਚੋ ਦਿਵਿ
ਉਥੇ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਨਿਹਨ੍ਯਮਾਨਂ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਮਵਲਾਕ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਸੇਨਾਨੀਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਃ ਕੋਪਾਦ੍ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਮਥਾਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਚਿਕਸ਼ੁਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੰਬਿਕਾ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਦੇਵੀਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਵਵਰ੍ष ਸਮਰੇ ऽਸੁਰਃ । ਯਥਾ ਮੇਰੁਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਤੋਯਵਰ੍षੇਣ ਤੋਯਦਃ
ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਲੀਲਯੈਵ ਸ਼ਰੋਤ੍ਕਰਾਨ੍ । ਜਘਾਨ ਤੁਰਗਾਨ੍ ਬਾਣੈਰ੍ਯਨ੍ਤਾਰਂ ਚੈਵ ਵਾਜਿਨਾਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਧਨੁਃ ਸਦ੍ਯੋ ਧ੍ਵਜਂ ਚਾਤਿਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚੈਵ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾਨਮਾਸ਼ੁਗੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਟੁੱਟ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤੇ।
ਸ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਵਿਰਥੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਹਤਸਾਰਥਿਃ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਖਡ੍ਗ-ਚਰ੍ਮਧਰੋ ऽਸੁਰਃ
ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਕ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤ ਪੈਦਲ ਹੋ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਡਾਲੀ ਲੈ ਕੇ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਸਿਂਹਮਾਹਤ੍ਯ ਖਡ੍ਗੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੇਣ ਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਆਜਘਾਨ ਭੁਜੇ ਸਵ੍ਯੇ ਦੇਵੀਮਪ੍ਯਤਿਵੇਗਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਵੀ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਖਡ੍ਗੋ ਭੁਜਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਫਾਲ ਨृਪਨਨ੍ਦਨ । ਤਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ੂਲਂ ਸ ਕੋਪਾਦਰੁਣਲੋਚਨਃ
ਮਾਤਾ ਦੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਆ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਫਿਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਬੜਾ ਬਰਛਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਾਂ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਂ ਤੇਜੋਭੀ ਰਵਿਬਿਮ੍ਬਮਿਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਤੀਬਰ ਬਰਛਾ ਭਦਰਕਾਲੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਕਤੀ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾਪਤਚ੍ਛੂਲਂ ਦੇਵੀ ਸ਼ੂਲਮਮੁਞ੍ਚਤ । ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਸ਼ਤਧਾ ਤੇਨ ਨੀਤਂ ਸ ਚ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਬਰਛੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਬਰਛਾ ਸੁੱਟਿਆ; ਮਾਤਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਬਰਛਾ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੇ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਚਮੂਪਤੌ । ਆਜਗਾਮ ਗਜਾਰੂਢਸ਼੍ਚਾਮਰਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਦਨਃ
ਮਹੀਸ਼ ਦੇ ਫੌਜ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਚਾਮਰਾ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸੋ ऽਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮੁਮੋਚਾਥ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਾਮਮ੍ਬਿਕਾ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਹੁਙ੍ਕਾਰਾਭਿਹਤਾਂ ਭੂਮੌ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਭਾਲੀ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ 'ਹੁੰਕਾਰ' ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਭਾਲੀ ਨੂੰ ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗ੍ਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਨਿਪਤਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚਾਮਰਃ ਸ਼ੂਲਂ ਬਾਣੈਸ੍ਤਦਪਿ ਸਾਚ੍ਛਿਨਤ੍
ਭਾਲੀ ਟੁੱਟ ਕੇ ਥੱਲੇ ਪਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਾਮਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਿਂਹਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਗਜਕੁਮ੍ਭਾਨ੍ਤਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਯੁਯੁਧੇ ਤੇਨੋਚ੍ਚੈਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰਿਣਾ
ਫਿਰ ਸਿੰਘ ਉੱਡ ਕੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਵਿਚ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਯੁਧਾਯਮਾਨੋ ਤਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਮਹੀਂ ਗਤੌ । ਯੁਯੁਧਾਤੇ ऽਤਿਸਂਰਬ੍ਧੌ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰਤਿਦਾਰੁਣੈਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਵੇਗਾਤ੍ਖਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਨਿਪਤ੍ਯ ਚ ਮृਗਾਰਿਣਾ । ਕਰਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਾਮਰਸ੍ਯ ਪृਥਕ੍ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪੰਜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਚਾਮਰਾ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਦਗ੍ਰਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ਿਲਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਦਿਭਿਰ੍ਹਤਃ । ਦਨ੍ਤਮੁष੍ਟਿਤਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰਾਲਸ਼੍ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਉਦਗਰਾ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪੱਥਰਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਕਰਾਲਾ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ, ਮੁੱਠੀਆਂ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਗਦਾਪਾਤੈਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਚੋਦ੍ਧਤਮ੍ । ਵਾष੍ਕਲਂ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੇਨ ਬਾਣੈਸ੍ਤਾਮ੍ਰਂ ਤਥਾਨ੍ਧਕਮ੍
ਮਾਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਧਤਾ ਨੂੰ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ; ਵਾਸਕਲਾ ਨੂੰ ਕਲ੍ਹਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਾਮਰਾ ਤੇ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਗ੍ਰਾਸ੍ਯਮੁਗ੍ਰਵੀਰ੍ਯਞ੍ਚ ਤਥੈਵ ਚ ਮਹਾਹਨੁਮ੍ । ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾ ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਜਘਾਨ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਉਗਰਾਸਿਆ, ਉਗਰਵੀਰਿਆ ਤੇ ਮਹਾਹਨੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਿਡਾਲਸ੍ਯਾਸਿਨਾ ਕਾਯਾਤ੍ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵੈ ਸ਼ਿਰਃ । ਦੁਰ੍ਧਰਂ ਦੁਰ੍ਮੁਖਂ ਚੋਭੌ ਸ਼ਰੈਰ੍ਨਿਨ੍ਯੇ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਕਾਲਂ ਚ ਕਾਲਦਣ੍ਡੇਨ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਰਪਾਤਯਤ੍
ਮਾਤਾ ਨੇ ਬਿਡਾਲਾ ਦਾ ਸਿਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੁਰਧਰਾ ਤੇ ਦੁਰਮੁਖਾ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਨੇ ਕਾਲ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਗ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਃ ਖਡ੍ਗਪਾਤੈਰਤਾਡਯਤ੍ । ਅਸਿਨੈਵਾਸਿਲੋਮਾਨਮਚ੍ਛਿਦਤ੍ ਸਾ ਰਣੋਤ੍ਸਵੇ । ਗਣੈਃ ਸਿਂਹੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾ ਚ ਜਯਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਾਕृਤੋਤ੍ਸਵੈਃ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਅਗਰਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਅਸਿਲੋਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਮਾਤਾ ਦੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਤੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣੇ ਤੁ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇ ਮਹਿषਾਸੁਰਃ । ਮਾਹਿषੇਣ ਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਤ੍ਰਾਸਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ ਗਣਾਨ੍
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਹਿਸਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੁਣ੍ਡਪ੍ਰਿਹਾਰੇਣ ਖੁਰਕ੍ਸ਼ੇਪੈਸ੍ਤਥਾਪਰਾਨ੍ । ਲਾਙ੍ਗੂਲਤਾਡਿਤਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਞ੍ਚ ਵਿਦਾਰਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੋਚ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਪਿੱਟਿਆ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵੇਗੇਨ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦਪਰਾਨ੍ ਨਾਦੇਨ ਭ੍ਰਮਣੇਨ ਚ । ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਪਵਨੇਨਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।