ਨਿਸ਼੍ਵਸਾਨ੍ਮੁਮੁਚੇ ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਰਣੇ ऽਮ੍ਬਿਕਾ । ਤ ਏਵ ਸਦ੍ਯਃ ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਗਣਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਮਾਤਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ ਜਨਮ ਲੈ ਲਏ।
ਯੁਯੁਧੁਸ੍ਤੇ ਪਰਸ਼ੁਭਿਰ੍ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲਾਸਿਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ । ਨਾਸ਼ਯਨ੍ਤੋ ऽਸੁਰਗਣਾਨ੍ ਦੇਵੀਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੁਪਬृਂਹਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਹਾਇਕ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਵਾਦਯਨ੍ਤ ਪਟਹਾਨ੍ ਗਣਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਂਸ੍ਤਥਾਪਰੇ । ਮृਦਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯੁਦ੍ਧਮਹੋਤ੍ਸਵੇ
ਸੈਨਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਡੋਲ ਵੱਜਾਏ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸਿੰਗ ਵੱਜਾਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵੱਜਾਏ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ।
ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਗਦਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਵृष੍ਟਿਭਿਃ । ਸ਼ਡ੍ਗਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨਿਜਘਾਨ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ, ਬਰਸਾਤੀ ਬਰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚੈਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਘਣ੍ਟਾਸ੍ਵਨਵਿਮੋਹਿਤਾਨ੍ । ਅਸੁਰਾਨ੍ ਭੁਵਿ ਪਾਸ਼ੇਨ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਯਾਨਕਰ੍षਯਤ੍
ਉਹਨੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਘੰਟੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਾਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਘਸੀਟਿਆ।
ਕੇਚਿਦ੍ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਖਡ੍ਗਪਾਤੈਸ੍ਤਥਾਪਰੇ । ਵਿਪੋਥਿਤਾ ਨਿਪਾਤੇਨ ਗਦਯਾ ਭੁਵਿ ਸ਼ੇਰਤੇ
ਕੁਝ ਅਸੁਰ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡੀ ਗਏ, ਹੋਰ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵੇਮੁਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਦ੍ਰੁਧਿਰਂ ਮੁਸਲੇ ਭृਸ਼ਂ ਹਤਾਃ । ਕੇਚਿਨ੍ਨਪਾਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਭਿਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ੂਲੇਨ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਕੁਝ ਅਸੁਰ ਮਸਲੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੂਨ ਉਲਟੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵੱਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਨਿਰਨ੍ਤਰਾਃ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਕृਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਰਣਾਜਿਰੇ । ਸ਼ੈਲਾਨੁਕਾਰਿਣਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਮੁਮੁਚੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਦਨਾਃ
ਕੁਝ ਅਸੁਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਛਿੜ ਗਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਗਏ।
ਕੇषਾਞ੍ਚਿਦ੍ਵਾਹਵਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਗ੍ਰੀਵਾਸ੍ਤਥਾਪਰੇ । ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਪੇਤੁਰਨ੍ਯੇषਾਮਨ੍ਯੇ ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਦਾਰਿਤਾਃ
ਕਈਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੇ ਗਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਡ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਜਙ੍ਘਾਸ੍ਤ੍ਵਪਰੇ ਪੇਤੁਰੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਮਹਾਸੁਰਾਃ । ਏਕਬਾਹ੍ਵਕ੍ਸ਼ਿਚਰਣਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਾਃ
ਕਈ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਇਕੋ ਹੱਥ, ਛਾਤੀ ਜਾਂ ਲੱਤ ਰਹਿ ਗਈ, ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ऽਪਿ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪਤਿਤਾਃ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤਾਃ । ਕਬਨ੍ਧਾ ਯੁਯੁਧੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਗृਹੀਤਪਰਮਾਯੁਧਾਃ
ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਉੱਠ ਗਏ। ਉਹ ਸਿਰ-ਰਹਿਤ ਧੜ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪਰੇ ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤੂਰ੍ਯਲਯਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਕਬਨ੍ਧਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਖਿਰਸਃ ਖਡ੍ਗ-ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਪਾਣਯਃ
ਉਸ ਜੰਗ 'ਚ ਹੋਰ ਅਸੁਰ ਤੂਰੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ 'ਤੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਿਰ-ਰਹਿਤ ਧੜ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਫੜ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਪਾਤਿਤੈ ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵੈਰਸੁਰੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ । ਅਗਮ੍ਯਾ ਸਾਭਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਭੂਤ੍ ਸ ਮਹਾਰਣਃ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਾ ਮਹਾਨਦ੍ਯਃ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਸੁਸ੍ਤ੍ਰੁਵੁਃ । ਮਧ੍ਯੇ ਚਾਸੁਰਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਰਣਾਸੁਰਵਾਜਿਨਾਮ੍
ਉਥੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਲਹੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਹੇ ਬਣ ਗਏ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਵਹਿ ਪਏ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤਨ੍ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਮਸੁਰਾਣਾਂ ਤਥਾਮ੍ਬਿਕਾ । ਨਿਨ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਸ੍ਤृਣਦਾਰੁਮਹਾਚਯਮ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ ਚ ਸਿਂਹੋ ਮਹਾਨਾਦਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍ ਧੁਤਕੇਸਰਃ । ਸ਼ਰੀਰੇਭ੍ਯੋ ऽਮਰਾਰੀਣਾਮਸੂਨਿਵ ਵਿਚਿਨ੍ਵਤਿ
ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੂੜ ਹਿਲਾ ਕੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗਰਜ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਗਣੈਸ਼੍ਚ ਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕृਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਥਾਸੁਰੈਃ । ਯਥੈषਾਂ ਤੁਤੁषੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਮੁਚੋ ਦਿਵਿ
ਉਥੇ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਨਿਹਨ੍ਯਮਾਨਂ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਮਵਲਾਕ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਸੇਨਾਨੀਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਃ ਕੋਪਾਦ੍ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਮਥਾਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਚਿਕਸ਼ੁਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੰਬਿਕਾ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਦੇਵੀਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਵਵਰ੍ष ਸਮਰੇ ऽਸੁਰਃ । ਯਥਾ ਮੇਰੁਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਤੋਯਵਰ੍षੇਣ ਤੋਯਦਃ
ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਲੀਲਯੈਵ ਸ਼ਰੋਤ੍ਕਰਾਨ੍ । ਜਘਾਨ ਤੁਰਗਾਨ੍ ਬਾਣੈਰ੍ਯਨ੍ਤਾਰਂ ਚੈਵ ਵਾਜਿਨਾਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਧਨੁਃ ਸਦ੍ਯੋ ਧ੍ਵਜਂ ਚਾਤਿਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚੈਵ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾਨਮਾਸ਼ੁਗੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਟੁੱਟ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤੇ।
ਸ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਵਿਰਥੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਹਤਸਾਰਥਿਃ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਖਡ੍ਗ-ਚਰ੍ਮਧਰੋ ऽਸੁਰਃ
ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਕ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤ ਪੈਦਲ ਹੋ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਡਾਲੀ ਲੈ ਕੇ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਸਿਂਹਮਾਹਤ੍ਯ ਖਡ੍ਗੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੇਣ ਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਆਜਘਾਨ ਭੁਜੇ ਸਵ੍ਯੇ ਦੇਵੀਮਪ੍ਯਤਿਵੇਗਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਵੀ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਖਡ੍ਗੋ ਭੁਜਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਫਾਲ ਨृਪਨਨ੍ਦਨ । ਤਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ੂਲਂ ਸ ਕੋਪਾਦਰੁਣਲੋਚਨਃ
ਮਾਤਾ ਦੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਆ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਫਿਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਬੜਾ ਬਰਛਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਾਂ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਂ ਤੇਜੋਭੀ ਰਵਿਬਿਮ੍ਬਮਿਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਤੀਬਰ ਬਰਛਾ ਭਦਰਕਾਲੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਕਤੀ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾਪਤਚ੍ਛੂਲਂ ਦੇਵੀ ਸ਼ੂਲਮਮੁਞ੍ਚਤ । ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਸ਼ਤਧਾ ਤੇਨ ਨੀਤਂ ਸ ਚ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਬਰਛੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਬਰਛਾ ਸੁੱਟਿਆ; ਮਾਤਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਬਰਛਾ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੇ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਚਮੂਪਤੌ । ਆਜਗਾਮ ਗਜਾਰੂਢਸ਼੍ਚਾਮਰਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਦਨਃ
ਮਹੀਸ਼ ਦੇ ਫੌਜ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਚਾਮਰਾ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸੋ ऽਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮੁਮੋਚਾਥ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਾਮਮ੍ਬਿਕਾ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਹੁਙ੍ਕਾਰਾਭਿਹਤਾਂ ਭੂਮੌ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਭਾਲੀ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ 'ਹੁੰਕਾਰ' ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਭਾਲੀ ਨੂੰ ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗ੍ਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਨਿਪਤਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚਾਮਰਃ ਸ਼ੂਲਂ ਬਾਣੈਸ੍ਤਦਪਿ ਸਾਚ੍ਛਿਨਤ੍
ਭਾਲੀ ਟੁੱਟ ਕੇ ਥੱਲੇ ਪਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਾਮਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਿਂਹਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਗਜਕੁਮ੍ਭਾਨ੍ਤਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਯੁਯੁਧੇ ਤੇਨੋਚ੍ਚੈਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰਿਣਾ
ਫਿਰ ਸਿੰਘ ਉੱਡ ਕੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਵਿਚ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।