ਕਾਲਦਣ੍ਡਾਦ੍ਯਮੋ ਦਣ੍ਡਂ ਮਾਸ਼ਂ ਚਾਮ੍ਬੁਪਤਿਰ੍ਦਦੌ । ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਂ ਦਦੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਯਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਫੰਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਮੰਡਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਸ੍ਤਰੋਮਕੂਪੇषੁ ਨਿਜਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਕਾਲਖ੍ਚ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਖਡ੍ਗਂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਮ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਿਰਣਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ। ਕਾਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼੍ਚਾਮਲਂ ਹਾਰਮਜਰੇ ਚ ਤਥਾਮ੍ਬਰੇ । ਚੂਡਾਮਣਿਂ ਤਥਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਕਟਕਾਨਿ ਚ
ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਮਾਲਾ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ, ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਦਾ ਗਹਣਾ, ਕੰਨ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਲਈ ਗਹਣੇ ਮਿਲੇ।
ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਥਾ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਕੇਯੂਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਬਾਹੁषੁ । ਨੂਪੁਰੌ ਵਿਮਲੌ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਗ੍ਰੈਵੇਯਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਙ੍ਗੁਲੀਯਕਰਤ੍ਨਾਨਿ ਸਮਸ੍ਤਾਸ੍ਵਙ੍ਗੁਲੀषੁ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾ ਅਰਧ ਚੰਦ, ਸਾਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲਈ ਕੰਗਣ, ਸਾਫ਼ ਘੁੰਘਰੂ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਗਲ੍ਹਾ ਦਾ ਹਾਰ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਉਂਗਲੀ ਲਈ ਰਤਨ ਵਾਲੀ ਅੰਗੂਠੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਪਰਸ਼ੁਞ੍ਚਾਤਿਨਿਰ੍ਮਲਮ੍ । ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਰੂਪਾਣਿ ਤਥਾਭੇਦ੍ਯਂ ਚ ਦਂਸ਼ਨਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ਼ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਟੁੱਟਣ ਨਾ ਵਾਲੀ ਢਾਲ ਦਿੱਤੀ।
ਅਮ੍ਲਾਨਪਙ੍ਕਜਾਂ ਮਾਲਾਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੁਰਸਿ ਚਾਪਰਾਮ੍ । ਅਦਦਜ੍ਜਲਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਪਙ੍ਕਜਂ ਚਾਤਿਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਮਲ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਛਾਤੀ ਲਈ ਹੋਰ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਮਵਾਨ੍ ਵਾਹਨਂ ਸਿਂਹਂ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਦਦਾਵਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਸੁਰਯਾ ਪਾਨਪਾਤ੍ਰਂ ਧਨਾਧਿਪਃ
ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਜੋਂ ਸਵਾਰੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ। ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਿਆ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਨਾਗੇਸ਼ੋ ਮਹਾਮਣਿਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਨਾਗਹਾਰਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਧਤ੍ਤੇ ਯਃ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ੇਸ਼, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਦਾ ਹਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਯੈਰਪਿ ਸੁਰੈਰ੍ਦੇਵੀ ਭੂषਣੈਰਾਯੁਧੈਸ੍ਤਥਾ । ਸਂਮਾਨਿਤਾ ਨਨਾਦੋਚ੍ਚੈਃ ਸਾਟ੍ਟਹਾਸਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉੱਚੀ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀ ਰਹੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਨਾਦੇਨ ਘੋਰੇਣ ਕृਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਮਾਪੂਰਿਤਂ ਨਭਃ । ਅਮਾਯਤਾਤਿਮਹਤਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੱਡੀ ਤੇ ਬੇਕਾਬੂ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।
ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੁਃ ਸਕਲਾ ਲੋਕਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ । ਚਚਾਲ ਵਸੁਧਾ ਚੇਲੁਃ ਸਕਲਾਸ਼੍ਚ ਮਹੀਧਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਿਲ ਗਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ। ਧਰਤੀ ਹਿਲੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਜਯੇਤਿ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਦਾ ਤਾਮੂਚੁਃ ਸਿਂਹਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮੁਨਯਸ਼੍ਚੈਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਮੂਰ੍ਤਯਃ
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਤੇ ਸਵਾਰ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ 'ਜੈ!' ਕਹਿ ਉਚਾਰਨ ਲੱਗੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਸ੍ਤਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਮਰਾਰਯਃ । ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਖਿਲਸੈਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰੁਦਾਯੁਧਾਃ
ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਆਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਕ੍ਰੋਧਾਦਾਭਾष੍ਯ ਮਹਿषਾਸੁਰਃ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮਸ਼ੇषੈਰਸੁਰੈਰ੍ਵृਤਃ
ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਤੇ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤੋ ਦੇਵੀਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਲੋਕਤ੍ਰਯਾਂ ਤ੍ਵਿषਾ । ਪਾਦਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਤਭੁਵਂ ਕਿਰੀਟੋਲ੍ਲਿਖਿਤਾਮ੍ਬਰਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਝੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੋਹਰੂ ਕਿਰੀਟ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਾਸ਼ੇषਪਾਤਾਲਾਂ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਨਿਃ ਸ੍ਵਨੇਨ ਤਾਮ੍ । ਦਿਸ਼ੋ ਭੁਜਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੀਵਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਤਾਲ ਹਿਲ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਕੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਧਾ ਮੁਕ੍ਤੈਰਾਦੀਪਿਤਦਿਗਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਏ ਗਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ।
ਮਹਿषਾਸੁਰਸੇਨਾਨੀਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਯੁਯੁਧੇ ਚਾਮਰਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚਤੁਰਙ੍ਗਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਚਿਕਸ਼ੁਰ, ਚਾਮਰ ਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਾਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਲੜਿਆ।
ਰਥਾਨਾਮਯੁਤੈਃ षਡ੍ਭਿਰੁਦਗ੍ਰਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਅਯੁਧ੍ਯਤਾਯੁਤਾਨਾਞ੍ਚ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਮਹਾਹਨੁਃ
ਉਦਾਗ੍ਰਾ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਹਨੁ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਯੁਤੈਰਸਿਲੋਮਾ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਅਯੁਤਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਃ षਡ੍ਭਿਰ੍ਵਾष੍ਕਲੋ ਯੁਯੁਧੇ ਰਣੇ
ਅਸੀਲੋਮਾ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਤੇ ਵਾਸ਼ਕਲਾ ਨੇ ਛੇ ਲੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਗਜਵਾਜਿਸਹਸ੍ਰੌਘੈਰਨੇਕੈਰੁਗ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਵृਤੋ ਰਥਾਨਾਂ ਕੋਟ੍ਯਾ ਚ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਯੁਧ੍ਯਤ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਬਿਡਾਲਾਕ੍ਸ਼ੋ ऽਯੁਤਾਨਾਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਭਿਰਥਾਯੁਤੈਃ । ਯੁਯੁਧੇ ਸਂਯੁਗੇ ਤਤ੍ਰ ਰਥਾਨਾਂ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਬਿਡਾਲਾਖਸ਼ ਪਚਾਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪਚਾਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵृਤਃ ਕਾਲੋ ਰਥਾਨਾਞ੍ਚ ਰਣੇ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤਾਯੁਤੈਃ । ਯੁਯੁਧੇ ਸਂਯੁਗੇ ਤਤ੍ਰ ਤਾਵਦ੍ਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਕਾਲ ਪਚਾਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰਾਯੁਤਸ਼ੋ ਰਥਨਾਗਹਯੈਰ੍ਵृਤਾਃ । ਯੁਯੁਧੁਃ ਸਂਯੁਗੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਹੋਰ ਮਹਾਂਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਕੋਟਿਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਰਥਾਨਾਂ ਦਨ੍ਤਿਨਾਂ ਤਥਾ । ਹਯਾਨਾਞ੍ਚ ਵृਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਤ੍ਰਾਭੂਨ੍ਮਹਿषਾਸੁਰਃ
ਉਥੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਕਰੋੜਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੋਮਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਰ੍ਮੁਸਲੈਸ੍ਤਥਾ । ਯੁਯੁਧੁਃ ਸਂਯੁਗੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਖਡ੍ਗੈਃ ਪਰਸ਼ੁਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਭਾਲਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਜਵਲਿਨਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਪੱਟੀਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਸ਼ਕ੍ਤੀਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਪਾਸ਼ਾਂਸ੍ਤਥਾਪਰੇ । ਦੇਵੀਂ ਖਡ੍ਗਪ੍ਰਹਾਰੈਸ੍ਤੁ ਤੇ ਤਾਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਰਛੇ ਸੁੱਟੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਫੰਦੇ ਪਾਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸਾਪਿ ਦੇਵੀ ਤਤਸ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਣ੍ਡਿਕਾ । ਲੀਲਯੈਵ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਜਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਿਣੀ
ਪਰ ਚੰਡਿਕਾ ਮਾਤਾ ਨੇ, ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਾਯਸ੍ਤਾਨਨਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਸੁਰਰ੍षਿਭਿਃ । ਮੁਮੋਚਾਸੁਰਦੇਹੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਮਾਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਥੱਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਰਹੀ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤੀਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੋ ऽਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧੁਤਸਟੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਾਹਨਕੇਸ਼ਰੀ । ਚਚਾਰਾਸੁਰਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਵਨੇष੍ਵਿਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਮਾਤਾ ਦਾ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਉਸਦਾ ਵਾਹਨ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜੂੜ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਿਆ।