ਜਦ ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸਭ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਯੋਗਦਾਨ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਮਾਤਾ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਵੈਰੀ, ਅਤੁੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ—ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਬਲਵਾਨ ਸੀ—ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ ਅਸੁਰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਮਾਂ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਜਗਤ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਂਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਧਾਈ, ਧਨ-ਪੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਉਸ ਮਹਾਕਾਲੀ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਮਹਾਕਾਲੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਸੰਘਾਰਕ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਅਜਨਮੀ ਹੋ ਕੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸਮੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ; ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਬਣ ਕੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਪੁਜਾ ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਧਾਰਮਿਕ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਰਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਮਾਤਾ ਦੀ ਉਹ ਤਾਕਤ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ, ਇਹ ਵਣਿਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਵੀ ਹਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹੋਣਗੇ। ਤੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ; ਜਦ ਉਹ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ, ਸੁਗਤਿ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਤਕ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੀ ਹਾਨੀ ਅਤੇ ਅਤਿ ਮੋਹ ਕਾਰਣ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਣਿਕ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਤਪ ਕਰਣ ਨੂੰ ਤਤਪਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਤਾ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਵਣਿਕ ਉਥੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਾ-ਸ্তুਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੀ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਅੱਗ ਤੇ ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਮਾਤਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਬਲੀ ਦੇ ਕੇ, ਤਿਆਗ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਤ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਗਤ-ਜਨਨੀ ਮਾਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ—“ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੇ ਵਣਿਕ, ਤੇਰੀ ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੀ।” ਤਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਪਣੀ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੀ ਵਾਪਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਰਾਜ ਮੰਗਿਆ। ਵਣਿਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਗਿਆਨ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਜੋ “ਮੇਰਾ” ਅਤੇ “ਮੈਂ” ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਤਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏਂਗਾ; ਅਤੇ ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਦੇਹ ਨੂੰ ਛੱਡੇਂਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਸੂਰਜਦੇਵ ਵਿਵਸਵਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਵਰਨੀ ਨਾਮਕ ਮਨੂ ਬਣੇਂਗਾ। ਹੇ ਵਣਿਕ, ਜੋ ਵਰ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤੇ ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਅੰਤਰਧਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਤਾ ਤੋਂ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਰਥ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸਾਵਰਨੀ ਨਾਮਕ ਮਨੂ ਬਣੇਗਾ।