ਮਾਂ ਚੰਡਿਕਾ ਆਪ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਹੋਮ ਆਦਿ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰ ਸਮਰਪਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਜਾਂ ਸਾਲਾਨਾ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀਆਂ ਸੁਭਾਅਸ਼ੀਸ਼ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਰੀਤ, ਭਿਆਨਕ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਗ੍ਰਹਿ-ਕਲੇਸ਼ ਠੰਢਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਸੁਪਨੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮੰਦ ਬਲ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਗੜ ਜਾਂ ਵਿਵਾਦ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਸਾਂਝ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੰਦਕਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਇਸ ਕਥਾ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਆਦਿਕ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰ, ਫੁੱਲ, ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧ, ਚੰਗੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਤਸੱਲੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਭੋਗ ਜਾਂ ਦਾਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਿਹਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਨ-ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੋ ਭਜਨ ਤੁਸੀਂ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਭ ਮਾਰਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਲੁੱਟੇਰਿਆਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੰਗਲੀ ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਹਾਥੀ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੌਤ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਹਾਜ਼ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਵਰ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋਣ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਿੰਘ-ਜਾਨਵਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ, ਲੁੱਟੇਰੇ—all ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੇ ਉਹ ਮਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂ। ਇਹ ਸਭ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਤੀ ਚੰਡਿਕਾ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਮਾਂ ਦੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਪਣੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ—ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਨਿਸੁੰਭ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ ਦੈਤ ਲੋਕ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਾਂ ਸਦੀਵੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਮਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹੈ। ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮਹਾਕਾਲੀ ਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਮਹਾਵਿਨਾਸਕ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪ ਹੀ ਅਜਨਮੀ ਹੋ ਕੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸਦੀਵੀ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਦ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਬਣ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦ ਮਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਬਣ ਕੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸੁਭ ਮਾਰਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਇਹ ਮਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਤੇਰੀ ਅੱਗੇ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੀ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਤੂੰ, ਇਹ ਵਣਿਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ! ਉਸ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ, ਸੁਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ ਨੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਦੇ ਗੁਆਚ ਜਾਣ ਅਤੇ ਅਤਿ ਮੋਹ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਣਿਕ ਸਮੇਤ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਮਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰਹੇ। ਵਣਿਕ ਨੇ ਉੱਚਤ ਮਹਾ-ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਿਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਅਰਪਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ, ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰੱਖਦੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਰਕਤ-ਪੂਜਾ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਤ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਆਖਰ ਮਾਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਹੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਣਿਕ! ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ-ਰਹਿਤ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਰਾਜ ਮਿਲੇ। ਵਣਿਕ, ਜੋ ਮਨੋਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਕੋਲੋਂ ਉਹ ਗਿਆਨ ਮੰਗਿਆ ਜੋ ਮੋਹ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇਵੇ, 'ਮੇਰਾ' ਤੇ 'ਮੈਂ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ।