ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਭਿਆਨਕ ਵੈਪ੍ਰਚਿੱਤਾ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਦੰਦ ਅਨਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਤਿਹਾਸ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ 'ਰਕਤਦੰਤਿਕਾ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਸੁੱਕਾ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜਣਮ ਲਵਾਂਗੀ—ਪਰ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਸੋ ਅੱਖਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਾਂਗੀ। ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ 'ਸ਼ਤਾਖਸ਼ੀ'—ਸੌ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ—ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸੱਦਣਗੇ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ ਸਬਜੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜੀਵਨ-ਦਾਇਕ ਭੋਜਨ ਦਿਆਂਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੁੱਕਾ ਦੌਰਾਨ ਸਭ ਜੀਵ ਰਹਿ ਸਕਣ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਮ 'ਸ਼ਾਕੰਭਰੀ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ, ਮੈਂ 'ਦੁਰਗਮਾ' ਨਾਮਕ ਮਹਾਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੀ। ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਨਾਮ 'ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹਿਮਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਾਂਗੀ, ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਤਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਮ 'ਭੀਮਾ ਦੇਵੀ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ 'ਅਰੁਣਾ' ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਮਹਾ ਦਾਨਵ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਣਗਿਣਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਂਦੀ ਹਾਂ; ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ 'ਭ੍ਰਮਰੀ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ-ਕਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਪੀੜ੍ਹਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਕੋਈ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੀ ਇਸ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭਾ ਦੇ ਨਾਸ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ-ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਹੈ—ਜੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਿਨਾਂ (ਅਸ਼ਟਮੀ, ਚੌਦਸ, ਨੌਮੀ) 'ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਪਾਪ, ਕੋਈ ਅਸੁਭ ਦੁਰਘਟਨਾ, ਕੋਈ ਗਰੀਬੀ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਚੋਰ, ਰਾਜਾ, ਹਥਿਆਰ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਜਾਪ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਮਹਾਂ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਕਥਾ ਮੇਰੇ ਮੰਦਰ 'ਚ ਰੋਜ਼ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ—ਮੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਉਥੇ ਸਥਾਪਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹਵਨ, ਪੂਜਾ, ਅੱਗ-ਕਰਮ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹੀ ਤੇ ਸੁਣੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਹਵਨ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ 'ਚ, ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਸਾਲਾਨਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਭਗਤ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਕਥਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਪਰਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਲੜਾਈਆਂ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੁਭ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ, ਭਿਆਨਕ ਸੁਪਨਿਆਂ, ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਈਆਂ ਪੀੜ੍ਹਾਵਾਂ 'ਚ, ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੀੜ੍ਹਾਵਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਤਕਲੀਫਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਸੁਪਨੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ 'ਤੇ ਮੰਦ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਸਬੰਧਾਂ 'ਚ, ਇਹ ਉੱਚੀ ਸਾਂਝ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਸਿਰਫ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਦਾਨਵ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤ, ਤੇ ਚੁੜੈਲਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਸ਼ੂ, ਫੁੱਲ, ਕੀਮਤੀ ਵਸਤੂਆਂ, ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਦੀਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਛਿੜਕਾਓ ਦੇ ਕਰਮ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ-ਪ੍ਰਸਾਦ, ਜੋ ਹਰ ਸਾਲ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਿਹਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਇਹ ਸਭ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਲੜਾਈਆਂ ਤੇ ਪਾਪੀ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਭਜਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਭਜਨ, ਸੁਭ ਮਾਰਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੜੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਬਾਘ, ਜੰਗਲੀ ਹੱਥੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਮਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ, ਜੇਲ੍ਹ 'ਚ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡੇ, ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਜਹਾਜ਼ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ 'ਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ—ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ 'ਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਕਥਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੇਰ, ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਪਸ਼ੂ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਚੋਰ, ਮੇਰੀ ਕਥਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਤੀ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।