ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਅਕਤੀਗਤਤਾ ਅਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਗਿਆਨ, ਸ਼ਾਸਤਰ, ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ ਦੀਆਂ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਵੀ ਜਿੱਥੇ ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਥੇ ਇਕੋ ਮਾਤਾ ਹੀ ਸਨ ਜੋ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਭਟਕਾਵੇ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਥੇ-ਜਿਥੇ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ, ਦੁਸ਼ਮਣ, ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਧ ਵਿਚ ਵੀ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਆਉਂਦਾ, ਉਥੇ ਮਾਤਾ ਆਪ ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ! ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਾਂਗ ਇਸਨੂੰ ਥਾਮਦੀਆਂ ਹੋ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਦ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਮਾਤਾ ਕੋਲ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਦੇਵੀ! ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਤਕ ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਵਿਪਤੀਆਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਿਵਾਰੋ।” “ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ! ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਜਿਹੜੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਓ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ! ਮੈਂ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਹ ਅਵਸ਼੍ਯ ਦਿਆਂਗੀ।” ਫਿਰ ਸਭ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਣੀ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦੂਰ ਕਰੋ ਤੇ ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰੋ।” ਮਾਤਾ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਜਦ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਠਾਈਵੀਂ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਗੇ। ਮੈਂ ਨੰਦਾ ਗਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਾਂਗੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੈਪ੍ਰਚਿੱਤ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂ ਲਵਾਂਗੀ, ਮੇਰੇ ਦੰਦ ਅਨਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਸਦਾ ‘ਰਕਤਦੰਤਿਕਾ’ ਵਜੋਂ ਸਿਫਤ ਕਰਨਗੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਲੰਬੀ ਸੁੱਕਾ ਪੈ ਜਾਵੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾ ਰਹੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਜਨਮ ਲਏ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵਾਂਗੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੌ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਾਂਗੀ, ਤੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ‘ਸ਼ਤਾਕਸ਼ੀ’ ਕਹਿ ਕੇ ਸਿਫਤ ਕਰਨਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਗੇ ਹੋਏ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ‘ਸ਼ਾਕੰਭਰੀ’ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਵਾਂਗੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਦੁਰਗਮ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੈਤ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਾਂਗੀ। ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ‘ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ’ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਧਰਮਾਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨਗੇ ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ‘ਭੀਮਾ ਦੇਵੀ’ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦ ‘ਅਰੁਣਾ’ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਅਣਗਿਣਤ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਦੈਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗੀ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ‘ਭ੍ਰਮਰੀ’ ਨਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਸਿਫਤ ਹੋਵਾਂਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ-ਜਦ ਦੁਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਾ ਆਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ-ਉਥੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਾਂਗੀ।” ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇਹੜਾ ਭੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਮੇਰੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ ਸਿਫਤ ਕਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੀ। ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ, ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਅੱਠਵੀਂ, ਚੌਦਵੀਂ ਜਾਂ ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਹੋਈ ਵਿਪੱਤੀ, ਗਰੀਬੀ ਜਾਂ ਚਾਹਤਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਚੋਰਾਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਹਥਿਆਰ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂ ਸੁਣੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਕਥਾ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਮਹਾਂ ਮਾਰੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਮੇਰੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨਿੱਤ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਕਦੇ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ—ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਉਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਵੀ ਹਵਨ, ਪੂਜਾ, ਯੱਗ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹੀ ਤੇ ਸੁਣੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਵਿੱਚ ਭੀ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਹਵਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਜਦ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਸਾਲਾਨਾ ਉਤਸਵ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ, ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਕਥਾਵਾਂ ਤੇ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਵਿਜੈ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਗਿਆਈ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਹਰਨੇ, ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਠੰਢੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਸੁਪਨੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਬੱਚੇ ਮਾੜੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਫੁੱਟ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਏਕਤਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਟ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਦੈਤ, ਭੂਤ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਾਨਵਰਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧ, ਚਾਨਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਥਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਛਿੜਕਾਅ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਕਥਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਵਿਪੱਤੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।