ਜਦੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਲਟ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜਣ ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛੱਡੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਮਾਤਾ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਤਾ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਹ ਭਾਲਾ ਵੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਸੌਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਢਾਲ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥ ਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਹੁਣ ਦੈਤ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਥ ਤੇ ਰਥੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਦੌੜਿਆ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਹੱਥ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਗਿਆ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵੱਜਾ ਮਾਰੀ। ਮਾਤਾ ਦੀ ਥੱਪੜ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਪਰ ਉੱਥੇ ਵੀ, ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਦੀ ਰਹੀ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਦੈਤ ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕੱਲਾ-ਇਕੱਲਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅੰਬਿਕਾ ਨਾਲ ਹੱਥਾਪਾਈ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਮਾਤਾ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗੀ, ਦੈਤ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮੁੱਕਾ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਨਾਲ ਚੰਡਿਕਾ ਉੱਤੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਾਲਾ ਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਨਿਰਜੀਵ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ, ਟਾਪੂ ਤੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਛਾ ਗਈ। ਆਕਾਸ਼ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਤੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਮਿਟ ਗਈਆਂ। ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵਿਕ ਰਸਤੇ ਵਾਪਸ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਰ ਉੱਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਏ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮਧੁਰ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵਾਜੇ ਵਜਾਏ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸ਼ੁਭ ਹਵਾ ਵਹਿਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਮਹਾਨ ਤਜਜੀ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਮਾਤਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਗਨੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ— "ਹੇ ਮਾਤਾ! ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ! ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਤੂੰ ਆਪ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਵਜੋਂ ਤੂੰ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਜਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੁਲ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ, ਅਨੰਤ ਬਲ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਪਰਮ ਮਾਇਆ ਹੈਂ, ਜਗਤ ਦਾ ਬੀਜ। ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇਰਾ ਮੋਹ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇਂ, ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਦੀ ਹੈਂ। ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਤਾ! ਜਗਤ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਰਦੀ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੀਏ? ਸਾਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਤੇਰਾ ਪਰੋਕਸ਼ ਵਰਣਨ ਹੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁৰ্গ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਨਾਰਾਇਣੀ! ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਸੁৰ্গ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਾਇਣੀ! ਜੋ ਸਮੇਂ, ਪਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਦਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਾਇਣੀ! ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ, ਹੇ ਸ਼ਿਵਾ, ਸਾਰੇ ਲਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਦੁਖੀਆਂ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰੀ, ਗੌਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਾਇਣੀ! ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਨ ਤੇ ਲਯ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੀਂਹ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ ਤੇ ਗੁਣਮਈ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਾਇਣੀ! ਜੋ ਦੁਖੀ, ਪੀੜਤ ਤੇ ਆਸਰੇ ਲਈ ਆਏ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਾਇਣੀ! ਜੋ ਹੰਸ-ਯੁਕਤ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਅਰਧਚੰਦ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੇ ਬੈਲ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੋਰ ਤੇ ਮੁਰਗੇ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਲ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ, ਕੌਮਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼—ਸਾਰੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਸਤਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਭਿਆਨਕ ਚੱਕਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਦੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਠਾਈ ਹੋਈ, ਵਾਰਾਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਉੱਤਪਾਤੀ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ, ਵੱਡਾ ਵਜਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਾਇਣੀ! ਜੋ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਰਜਣ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਾਇਣੀ! ਚਾਮੁੰਡਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਭਿਆਨਕ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੈ, ਕਟੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਜੈਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਆਪ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।