ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਕਈਆਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਵਾਰਾਹੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਆਂਡ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੋਟ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੇ ਕਈ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰਾਣੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸੁੱਟੇ ਗਏ ਵਜਰ ਨੇ ਵੀ ਅਨੇਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਅਸੁਰ ਭੱਜ ਗਏ, ਕੁਝ ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਾਲੀ, ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਨਿਗਲ ਲਏ ਗਏ। ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਿਸ਼ੰਭ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਹਿਆ, "ਦੁਰਗਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਪਰ ਇਹ ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇਰੀ ਬੁਰਾਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਲੜ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਸماني ਨਹੀਂ। ਵੇਖ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਪ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਕੇਵਲ ਅੰਬਿਕਾ ਉਥੇ ਰਹਿ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਕੇਵਲ ਮੈਂ ਹੀ ਬਚਦੀ ਹਾਂ। ਆ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹ।" ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ—ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੈਬੀਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਗੁੰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾ ਫੜਿਆ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਾਲਾ ਵੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਇੱਕ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੌ ਚੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਢਾਲ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਨਾ ਰਥ ਸੀ, ਨਾ ਧਨੁਸ਼, ਨਾ ਸਾਰਥੀ। ਤਦ ਉਹ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੇਵੀ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਪਰ ਉੱਥੇ ਵੀ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਅੰਬਿਕਾ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਹੱਥਾ-ਪਾਈ ਦਾ ਜੰਗ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਡਿੱਗੀ, ਉਹ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇ ਨੂੰ ਉਚਕਾ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਵੱਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਭਾਲੇ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਜੀਵ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ, ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਹਿੱਲ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਆਕਾਸ਼ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਭਿਆਨਕ ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਟ ਗਈਆਂ। ਦਰਿਆ ਆਪਣੇ ਕੁਦਰਤੀ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲ ਪਏ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਏ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਸੁਰੀਲੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵਾਜੇ ਵਜਾਏ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸ਼ੁਭ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਧੇਰੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ-ਪਤੀ ਉਥੇ ਦੇਵੀ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ! ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ! ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਤੂੰ ਚਲਤ ਅਤੇ ਅਚਲਤ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਟਿਕੀ ਹੋਈ। ਤੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪਰਮ ਮਾਇਆ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈਂ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੀ ਮੋਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਦ ਤੂੰ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈਂ। ਸਾਰੀ ਗਿਆਨ-ਰੂਪ ਤੇਰੀਆਂ ਹੀ ਰੂਪਾਂ ਹਨ; ਜਗਤ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਹਨ। ਕੇਵਲ ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਂ! ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਵੀ ਸਤੁਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਪਰੋਕਸ਼ ਵਰਣਨ ਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ; ਜਦ ਤੈਥੋਂ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਕਿਹੜੇ ਉੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਕਾਫੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਹੇ ਨਾਰਾਇਣੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਨਾਰਾਇਣੀ, ਜੋ ਸਮੇਂ, ਪਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੰਡਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਨਾਰਾਇਣੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ, ਹੇ ਸ਼ਿਵਾ, ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਦੁਖੀਆਂ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੌਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਨਾਰਾਇਣੀ, ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਸਦਾ ਆਧਾਰ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਈ।