ਜਦੋਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੇਵੀ, ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਵਧਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਲੈ ਕੇ ਚੰਡਿਕਾ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਮਾਂ ਦੁರ್ಗਾ, ਜੋ ਸਭ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸਦੇ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੰਡਿਕਾ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਚੰਡਿਕਾ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਭਾਲਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਚੰਡਿਕਾ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਚੀਰਣ 'ਤੇ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰੂਪ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 'ਰੁਕੋ!' ਚੀਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਾਂ ਦਾ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਵੀ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਕੌਮਾਰੀ ਦੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਕੁਝ ਅਸੁਰ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਾਰਾਹੀ ਦੇ ਨੱਕ ਨਾਲ ਕੁਝ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਦਰਾਣੀ ਦੇ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਅਸੁਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਤੋਂ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਕਾਲੀ, ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ: ‘ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਦੁਸ਼ਟ ਹੈਂ—ਮਾਂ ਦੁργਾ, ਵਧਾਈ ਨਾ ਕਰ! ਤੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ।’ ‘ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ—ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ। ਵੇਖ, ਦੁਸ਼ਟ, ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਹੀ ਰੂਪਾਂ ਹਨ।’ ਫਿਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਕੇਵਲ ਅੰਬਿਕਾ ਹੀ ਉੱਥੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਆਖਦੀ ਹੈ: ‘ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਲੀਨ ਹੋਣ 'ਤੇ ਕੇਵਲ ਮੈਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ; ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ।’ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਫਿਰ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਤੀਰਾਂ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੰਬਿਕਾ ਸੈਂਕੜੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਪਰਮ ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਗਰਜਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੈਤ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੈਤ ਮਾਲਿਕ ਭਾਲਾ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਭਾਲਾ ਨੂੰ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁੰਭ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਅਤੇ ਸੌ ਚੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਡਿਕਾ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਂ ਉਸਦੀ ਢਾਲ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਰਥ ਅਤੇ ਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਘੋੜੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਥੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੈਤ ਫਿਰ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੰਜਾ ਉਠਾ ਕੇ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਂ ਵੀ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜਦੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫੋਰਨ ਹੀ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ, ਉੱਥੇ ਵੀ, ਚੰਡਿਕਾ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਇੱਕ-ਵ-ਇੱਕ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅੰਬਿਕਾ ਨਾਲ ਹੱਥੋਂ-ਹੱਥ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਚੱਕ ਕੇ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ, ਦੈਤ ਵੀ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਮੁੱਠ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੰਡਿਕਾ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬੁਰਾ ਇਰਾਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਾਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਹੈ, ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ, ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਭੇਦ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੀ ਭਾਲਾ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ, ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਕਾਸ਼ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਕੁਦਰਤੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਸੁਰੀਲੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਵਾਦਕ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੱਚਦੇ ਹਨ; ਸ਼ੁਭ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਜ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਅਨੰਦ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਿੱਤੀ।