ਜਦੋਂ ਸ਼ੁੰਭਾ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਗੇ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘੰਟੀ ਵਜਾਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਉਸ ਘੰਟੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨੇ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਭਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਗਜ ਦੇ ਰੁੱਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਦਸੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਕਾਲੀ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਝਟਕਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਢਕ ਲਿਆ। ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਉਲਟਪੁਲਟ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਾਸੀ ਕੀਤੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਦੈਤ ਕੰਪ ਗਏ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭਾ ਉੱਤੇ ਭੜਕ ਉਠਿਆ। ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਠਹਿਰੋ, ਦुषਟੋ, ਠਹਿਰੋ!" ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ "ਵਿਜੈ!" ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਗਾਏ। ਸ਼ੁੰਭਾ ਨੇ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀ-ਪੰਜਾਬ ਭੇਜਿਆ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਅੱਗੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਉਲਕਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਿੰਘ ਦੀ ਗੱਜ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੰਭਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਭਰ ਦਿੱਤੇ; ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਛਾ ਗਈ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸ਼ੁੰਭਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਚੰਡਿਕਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਭਾਲਾ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵੀ, ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਵਧਾ ਕੇ, ਚਕਰ ਲੈ ਕੇ ਚੰਡਿਕਾ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ, ਭਗਵਤੀ ਦੁਰਗਾ, ਜੋ ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਚਕਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਦਾ ਫੜੀ ਅਤੇ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਦੌੜਿਆ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਾਰਦਾਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਗਦਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਫੜੀ। ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਸੀ, ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਆਗੇ ਵਧਿਆ, ਅਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੀਵ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਚੀਕਿਆ, "ਰੁਕੋ!" ਜਦ ਉਹ ਆਇਆ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ-ਚੀਰ ਕੇ ਮਾਰਿਆ; ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਦੈਤ, ਕੌਮਾਰੀ ਦੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਨੇ ਮੰਤਰ-ਪ੍ਰਸਾਦਿਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਾਹੀ ਦੇ ਨੱਕ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਦੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਦੇ ਵੱਜਾਏ ਵਜਰ ਨਾਲ। ਕੁਝ ਅਸੁਰ ਭੱਜ ਗਏ, ਕੁਝ ਮਹਾਂ-ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਾਲੀ, ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਖਾ ਲਏ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ, ਜੋ ਸ਼ੁੰਭਾ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸੈਨਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੰਭਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਦੁਸਟ ਹੈਂ — ਦੁਰਗਾ, ਤੂੰ ਘਮੰਡ ਨਾ ਕਰ! ਤੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ ਲੜਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ — ਮੇਰਾ ਸਮਾਨ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਵੇਖ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੇ ਹਨ; ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਹੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਟਾਵਾਂ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਸਿਰਫ ਅੰਬਿਕਾ ਹੀ ਉਥੇ ਰਹਿ ਗਈ। "ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਭ ਲੀਨ ਹੋਣ 'ਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਬਚਦਾ ਹਾਂ; ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ!" ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭਾ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੂਬਾਰਾ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਗੱਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੇ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਦੇਵੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਭਾਲਾ ਫੜੀ; ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸੌਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਧੁੱਪ ਵਰਗ ਚਮਕਦੀ ਢਾਲ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਘੋੜੇ ਮਰੇ, ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਿਆ, ਸਾਰਥੀ ਨਸ਼ਟ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ। ਜਦ ਉਹ ਵਧਿਆ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਗਦਾ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੁੱਕ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਬਿਕਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਠੱਪ ਨਾਲ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਫੌਰਨ ਹੀ ਫਿਰ ਉੱਠ ਗਿਆ।