ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਲਹੂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਲਹੂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਰਕਤਬੀਜ ਦਾ ਲਹੂ ਵੀ ਪੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਚੱਕਰ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰਕਤਬੀਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਲਹੂ ਚਾਮੁੰਡਾ ਪੀ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਬੇਹੱਦ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਰਕਤਬੀਜ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਤੁੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਜੋ ਝੁੰਡ ਸੀ, ਉਹ ਲਹੂ ਪੀ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਹੇ ਮੂਲਯਵਾਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ—ਦੇਵੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ, ਜੋ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਵਧ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਕਤਬੀਜ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤੇ। ਜਦੋਂ ਰਕਤਬੀਜ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਸੁਰ ਬੇਹੱਦ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ, ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਂਠ ਚਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਏ। ਸ਼ੁੰਭ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਫਿਰ, ਚੰਡਿਕਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ-ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਬਰਸਾਤੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪੈਂਦੀ ਸੀ। ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅਸੁਰ-ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿੰਹ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੰਡਿਕਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਲੇ ਪਲ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਕੁਹਾੜੀ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੌਂਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ੁੰਭ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਸਰਵੋਤਮ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਅਠ ਬੇਮਿਸਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘੰਟੀ ਵਜਾਈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤੁ ਦੀ ਟਨਕ ਵੀ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਉਸ ਘੰਟੀ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾ ਭਰ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਉਤਸਾਹ ਘਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸਿੰਹ ਨੇ ਉੱਚੀਆਂ ਦਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਦੱਸੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਕਾਲੀ ਨੇ ਉੱਚਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ੋਰ ਥਮ ਗਏ। ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਜੰਗਲੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਾਸਾ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਸੁਰ ਕੰਬ ਗਏ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, "ਠਹਿਰੋ, ਦੁਰਾਚਾਰੀਓ, ਠਹਿਰੋ!", ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ!" ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਸ਼ੁੰਭ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਆਈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਉਲਕਾਪਾਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਸਿੰਹ ਦੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ ਭਰ ਗਏ; ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਲਏ। ਫਿਰ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫੇਰ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੇਵੀ, ਕਾਲੀ, ਅਤੇ ਸਿੰਹ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧਾ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਫੜਿਆ, ਚੰਡਿਕਾ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਭਗਵਤੀ ਦੁರ್ಗਾ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਦਾ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਉਹ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਸੀ, ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਛੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ, ਜੋ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰੂਪ ਨਿਕਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਚੀਕਿਆ, "ਰੁੱਕੋ!" ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਸਿੰਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਿਆ। ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਕੌਮਾਰੀ ਦੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਛਿੱਟੇ ਗਏ, ਹਿਲ ਨਾ ਸਕੇ; ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਨੇ ਮੰਤਰ-ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।