ਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਵਾਰਾਹੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ 'ਰਕਤਬੀਜ' ਨੂੰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਕਤਬੀਜ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਰ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਰਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵੱਜਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਹੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਗਿਆ। ਉਸ ਲਹੂ ਦੇ ਧਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਅਸੁਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਤੇ ਭੈ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਚਾਮੁੰਡਾ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਕਰ।” “ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਜਿਹੜਾ ਲਹੂ ਰਕਤਬੀਜ ਦਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਪਕੜ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾ, ਤਾਂ ਰਕਤਬੀਜ ਦਾ ਲਹੂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਕਾਲੀ ਨੇ ਰਕਤਬੀਜ ਦਾ ਲਹੂ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਕੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਕਤਬੀਜ ਨੇ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਥੋੜੀ ਵੀ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਥੇ ਜਿਥੇ ਲਹੂ ਡਿੱਗਿਆ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਕੜ ਲਿਆ। ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਵੀ ਪੀ ਲਿਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਰਕਤਬੀਜ, ਜਿਸ ਦਾ ਲਹੂ ਚਾਮੁੰਡਾ ਪੀ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਚਕਰ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ। ਬਹੁਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਰਕਤਬੀਜ, ਲਹੂ ਵਿਚ ਲਿਪਤ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਦੇਵਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਗਏ, ਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਸੁਨੋ, ਪੂਜਨਯ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੀਆਂ ਅਸਧਾਰਣ ਲੀਲਾਵਾਂ—ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਵਧ ਦੇ ਕੇਂਦਰ—ਸੁਣਾਈਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਨੇ ਕੀ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਰਕਤਬੀਜ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਬੇਹੱਦ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਿੱਛੇ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੋਂਠ ਕਟਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਏ। ਸ਼ੁੰਭ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ, ਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਚੰਡਿਕਾ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ-ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਐਸੇ ਹੋਈ ਜਿਵੇਂ ਬਾਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਵਾਹਨ ਸੀ, ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਬਰਛੀ ਚਲਾਈ; ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡੀ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ ਵਾਰਿਆ; ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਚੰਡਿਕਾ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ; ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਉਹ ਅਸੁਰ ਕੁਲ ਦੇ ਮੁਖ ਆਰੀ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ। ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਵਧੀਆਂ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅਠ ਅਦੁੱਤੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਪੂਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘੰਟੀ ਵਜਾਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਘੰਟੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗਰਜਨ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ ਗਰਜਦਾ ਹੈ। ਕਾਲੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਾਸਾ ਕੀਤੀ; ਉਹਨਾਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਕੰਬ ਗਏ, ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਠਹਿਰੋ, ਦੁਰਾਚਾਰੀਓ, ਠਹਿਰੋ!", ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੇ ਦੇਵਤੇ "ਵਿਜੈ!" ਪਕਾਰ ਉਠੇ। ਸ਼ੁੰਭ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਲਪਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦ ਆਈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਉਲਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਗਰਜਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ ਭਰ ਗਏ; ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਧਰੜਕ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਪਈ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਚੰਡਿਕਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।