ਜਦੋਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਕੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਰਕਤਬੀਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੈਤ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਾ ਗੁਆ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਦ ਵੀ ਲਹੂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਸੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਮਹਾਦੈਤ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਦੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਲੜਿਆ। ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਰਕਤਬੀਜ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਜਰ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘਾਟ ਨਾਲ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਉਸੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨਵੇਂ ਯੋਧੇ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਜਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਹੂ ਡਿੱਗਦਾ, ਉਤਨੀ ਵਾਰੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਹੋਰ-ਹੋਰ ਦੈਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ। ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਘਾਇਆ ਗਿਆ, ਲਹੂ ਵਗਿਆ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਵੇਂ ਦੈਤ ਜਨਮ ਲੈ ਲਏ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ। ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਦੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਮਹਾਦੈਤ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਭਰ ਲੈਂਦੇ। ਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਭਾਲਾ ਮਾਰਿਆ, ਵਾਰਾਹੀ ਨੇ ਤਲਵਾਰ, ਤੇ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਰਕਤਬੀਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਕਤਬੀਜ ਨੇ ਵੀ ਇਕ-ਇਕ ਮਾਤਾ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਰ ਕੀਤੇ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵਗਦਾ ਲਹੂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਨਵੇਂ ਦੈਤ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਭਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਚਾਮੁੰਡਾ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਕਰ।" "ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਜਾਂ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਜਿਹੜੇ ਮਹਾਦੈਤ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਪਕੜ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਹਾਦੈਤ ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਲਹੂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੈਤ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਖਾ ਲਵੇਂਗੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਉਠਣਗੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਰਕਤਬੀਜ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਪਕੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਕਤਬੀਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਚੰਡਿਕਾ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਫਿਰ ਵੀ ਲਹੂ ਵਗਿਆ, ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਲਹੂ ਡਿੱਗਦਾ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਲੈ ਲੈਂਦੀ। ਜਿਹੜੇ ਮਹਾਦੈਤ ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਵੀ ਪੀ ਜਾਂਦੀ। ਫਿਰ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਰਕਤਬੀਜ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਚਕ੍ਰ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ, ਰਕਤਬੀਜ, ਜੋ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਲਥਪਥ ਸੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਲਹੂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ ਰਾਜਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ—ਦੇਵੀ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਭਰੇ ਕੰਮ, ਜੋ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਵਧ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਜਦੋਂ ਰਕਤਬੀਜ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਬੇਅੰਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁੱਖ ਦੈਤ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਪਿੱਛੇ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੈਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਕੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆ ਉਤਰੇ। ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਆਇਆ, ਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ-ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਮਹਾਂ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਉਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੰਡਿਕਾ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਕੁਹਾੜੀ ਲੈ ਕੇ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ੁੰਭ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੱਠ ਅਦੁੱਤੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਪੂਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।