ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੇ ਬਚਨ, ਜੋ ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਉਚਾਰੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਅਸੁਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉੱਤਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਤੇ ਸ਼ੂਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਮਹਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕਾਲੀ ਚਲਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ—ਕੁਝ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਖਪਰੀ ਵਾਲੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਕੁੱਟ ਦਿੰਦੀ। ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮੰਡਲ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਅਸੁਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰਦੀ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ। ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਨੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੌਮਾਰੀ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕੀਤੇ। ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਦੇ ਵਜਰ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਅਸੁਰ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਲਹੂ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਅਸੁਰ, ਵਾਰਾਹੀ ਦੇ ਸੂਰ-ਰੂਪ ਦੇ ਸੁੱਟ ਨਾਲ ਕੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੁਕੀਲੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਸਿੰਹੀ, ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਕੰਬਾ ਦਿੰਦੀ, ਆਪਣੇ ਪੰਜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖਾ ਜਾਂਦੀ। ਅਸੁਰ, ਚੰਡਿਕਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਹੱਸ ਤੇ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਦੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਹ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਦ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸੈਨਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਰਕਤਬੀਜ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਅਸੁਰ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਰਕਤਬੀਜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੜਾਈ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਲਹੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਦੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਸੀ; ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਗਿਆ, ਉਸ ਲਹੂ ਤੋਂ ਉਸੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਨਵੇਂ ਯੋਧੇ ਜਨਮ ਲਏ। ਜਿੰਨੀਆਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ, ਉਤਨੀਆਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਨਵੇਂ ਅਸੁਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ। ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਲੜਦੇ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ’ਤੇ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗਦੀ, ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਲਹੂ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਵੇਂ ਅਸੁਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ। ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਲਹੂ ਵਗਿਆ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਅਣਗਿਣਤ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਹੜੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ। ਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਲੇ ਨਾਲ, ਵਾਰਾਹੀ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ। ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਰਕਤਬੀਜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਾਉਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਲਹੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਲਹੂ ਤੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਨਵੇਂ ਅਸੁਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ। ਉਹ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤਿਅੰਤ ਡਰ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਚਮੁੰਡੇ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਕਰ।” “ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਜਾਂ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਪਕੜ। ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖਾ ਜਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਉਹ ਅਸੁਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਤੂੰ ਖਾਵੇਂ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ, ਤੇ ਕਾਲੀ ਨੇ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਕੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਕਤਬੀਜ ਨੇ ਮਾਂ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ, ਪਰ ਉਸ ਵਜਰ ਦੀ ਮਾਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਦਰਦ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਡਿੱਗਦਾ, ਚਮੁੰਡਾ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਕੜ ਲੈਂਦੀ। ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੁੰਦੇ, ਚਮੁੰਡਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਵੀ ਪੀ ਜਾਂਦੀ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਰਕਤਬੀਜ, ਜਿਸ ਦਾ ਲਹੂ ਚਮੁੰਡਾ ਪੀ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਚੱਕਰ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ। ਬਹੁਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਲਹੂ ਵਿਚ ਲਿਪਟਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਰਕਤਬੀਜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਤੁਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਲਹੂ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ, ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹੇ ਮੂਲਯ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਦਭੁੱਤ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ—ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਨੇ ਕੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਰਕਤਬੀਜ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੁਰ ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਤਿਅੰਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਨਸਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਪਿੱਛੇ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਚੁੱਪ ਚੁੱਪ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਏ। ਸ਼ੁੰਭ, ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਇਆ, ਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।