ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਹਰਿ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ, ਅਤੁੱਲਣੀ ਵਰਾਹਾ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੈਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਵਰਾਹੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਰਸਿੰਹੀ, ਜੋ ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਉਲਝਾਂਦੀ ਹੋਈ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਇੰਦਰਾਣੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਜ੍ਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ‘ਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੜੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰੋ।” ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਚੰਡਿਕਾ ਦੀ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੌ ਵਜ੍ਰਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਅਜੇਤਿਆ ਦੇਵੀ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਹੇ ਦੂਤ, ਜਾ, ਹੇ ਧੰਨਵਾਦੀ, ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾ।” ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ ਦੇ।” “ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਆਹੂਤੀਆਂ ਮਿਲਣ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜੇ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਓ। ਪਰ ਜੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆ ਜਾਓ—ਮੇਰੇ ਗਣ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ।” “ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ‘ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ’ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ, ਜੋ ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਖੜੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕੇ, ਦੇਵੀ ‘ਤੇ ਤੀਰ, ਭਾਲਾਂ, ਤੇ ਭਾਲੇ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ, ਭਾਲਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਲੀ ਦੌੜਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੋਈ—ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਾਲ ਨਾਲ ਚੀਰਦੀ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖੱਪੜ ਵਾਲੀ ਲਾਠ ਨਾਲ ਕੁੱਟਦੀ। ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮੰਡਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਨੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੌਮਾਰੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਭਾਲ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰਾਣੀ ਦੇ ਵਜ੍ਰਾਂ ਦੇ ਘਾਟਾਂ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜੇ ਅਸੁਰ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਅਸੁਰ ਵਰਾਹੀ ਦੇ ਸੁਆਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਕੁਝ ਉਸ ਦੀਆਂ ਧਾਰਦਾਰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਘਾਇਲ ਹੋਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਨਰਸਿੰਹੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖਾ ਗਈ। ਅਸੁਰ, ਚੰਡਿਕਾ ਦੀ ਹੱਸਣ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਦੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਸੁਣਕੇ ਡਰ ਗਏ, ਮਿੱਟੀ ‘ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਖਾ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸੈਨਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਅਸੁਰ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਰਕਤਬੀਜ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਦ ਵੀ ਖੂਨ ਦੀ ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਡਿੱਗਦੀ, ਓਥੇ ਹੀ ਉਸੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਇੰਦਰਾਣੀ ਦੀ ਭਾਲ ਨਾਲ ਲੜਿਆ; ਫਿਰ ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਿਆ; ਉਸ ਖੂਨ ਤੋਂ ਉਸੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਨਵੇਂ ਯੋਧੇ ਉੱਭਰੇ। ਜਿੰਨੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਨਵੇਂ ਅਸੁਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਖੂਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਲੜੇ, ਜਿੱਥੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਵਜ੍ਰ ਵੱਜਦਾ, ਖੂਨ ਵਗਦਾ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਵੇਂ ਅਸੁਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਅਸੁਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਹੜਾ ਖੂਨ ਵਗਿਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਰ ਗਏ। ਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਭਾਲ ਨਾਲ, ਵਰਾਹੀ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਪਰ ਰਕਤਬੀਜ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਹਰ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਭਾਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੱਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਖੂਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਕਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਅਸੁਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ। ਉਹ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਖੂਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਭਾਰੀ ਡਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਚਾਮੁੰਡਾ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਚੌੜਾ ਕਰ।” “ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਰਾਂ ਜਾਂ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਇਸ ਤੇਜ਼ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਪਕੜ।” “ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਖੂਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਅਸੁਰ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਖਾ ਲਵੇਂਗੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਉੱਠਣਗੇ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਾਲ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਨੇ ਰਕਤਬੀਜ ਦਾ ਖੂਨ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਕੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਕਤਬੀਜ ਨੇ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਉਸ ਖੂਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਪਕੜ ਲਿਆ।