ਜਦੋਂ ਕਾਲੀ ਨੇ ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸਨ, ਯੁੱਧ-ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕਟਲ ਕਰ ਕੇ ਮਾਤਾ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਕਾਲੀ ਵਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ 'ਚਾਮੁੰਡਾ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਡ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਮੁੰਡ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਕਾਫੀ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ੁੰਭ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਅੱਜ ਛਿਆਸੀ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਚੁਰਿਆਸੀ ਕੰਬੂ ਸੂਰਮੇ ਆਪਣੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਚਲਣ। ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਮਹਾਬਲੀ ਅਸੁਰ ਕੁਲ ਅਤੇ ਸੌ ਧੌਮਰ ਕੁਲ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣ। ਕਾਲਕ, ਦੌਰਹ੍ਰਦ, ਮੌਰਯ, ਕਾਲਕੇਯ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣ।" ਜਦੋਂ ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਕਿ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਮਾਤਾ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਆਪਣੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਘੰਟੀ ਵਜਾ ਕੇ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਅਤੇ ਘੰਟੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸਾ-ਦਿਸਾ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ। ਕਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉੱਚੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੰਬ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦੇਵੀ, ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਅਮਰ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਗੁਹ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ। ਹਰ ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਸਮੇਤ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਆਈ। ਸਵਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਆਈ। ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਨੰਦੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਆਈ। ਕੌਮਾਰੀ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਗੁਹ ਰੂਪ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਈ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੀ ਵਾਰਾਹੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਰੀ। ਨਰਸਿੰਹੀ, ਨਰਸਿੰਹਾ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਦਹਾੜ ਨਾਲ ਤਾਰੇ ਵੀ ਪਰੇ ਸੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੰਦਰਾਣੀ, ਵਜ੍ਰ ਲੈ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸੰਘਾਰ ਦੇ।" ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਚੰਡਿਕਾ ਦੀ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਅਤਿ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਸੌ ਵਜ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਦਹਾੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਅਪਰਾਜਿਤ ਦੇਵੀ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਬੋਲੀ, "ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਕੋਲ ਜਾ।" ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦੇ, "ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਮਿਲਣ, ਦੇਵਤਾ ਹਵਨ ਭੋਗ ਪਾਵਣ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਜੇ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਓ। ਜੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਜੰਗ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆ ਜਾਓ—ਮੇਰੇ ਗਣ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਇਸ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ 'ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।" ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ, ਜੋ ਸ਼ਰਵਾ ਨੇ ਕਹੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਖੜੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਸੂਏ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਥਿਆਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਚਰਨਾਂ ਅੱਗੇ ਕਾਲੀ ਨਚਦੀ ਹੋਈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਖਪਰੀ ਵਾਲੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਕੁੱਟਦੀ ਤੇ ਚੀਰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਜਿਥੇ-ਜਿਥੇ ਜਾਂਦੀ, ਆਪਣੇ ਕਮੰਡਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਘਟਾ ਦਿੰਦੀ। ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨਵੀ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੌਮਾਰੀ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਦੇ ਵਜ੍ਰ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਅਸੁਰ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਖੂਨ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ, ਵਾਰਾਹੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਦੀ ਚੋਟ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੋਰ ਕਈ ਉਸ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਗਏ। ਨਰਸਿੰਹੀ, ਆਪਣੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ ਦਿਸਾ-ਦਿਸਾ ਗੂੰਜਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੰਜਿਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖਾ ਗਈ। ਚੰਡਿਕਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਦੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਡਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ।