ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਕਾਲੀ ਦੇ ਰਣਭੂਮੀ 'ਚ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਆਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਕੁਝ ਅਸੁਰ ਉਸ ਦੇ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਅਸੁਰ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਨੋਖਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਚੰਡਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਮੂੰਡਾ ਨੇ ਧਰਤੀ-ਨੈਤ੍ਰ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿਤੀ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੱਕਰ ਉਸ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ। ਉਹ ਅਨੇਕ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਝ ਲੱਗਦੇ ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਦੇ ਪੈਟ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸੂਰਜ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਕਾਲੀ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੰਦ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਹੱਸ ਪਈ। ਮਹਾਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਮਹਾਂ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚੰਡਾ ਵੱਲ ਦੌੜੀ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਡਾ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿਤਾ। ਜਦੋਂ ਚੰਡਾ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਭਿਆਨਕ ਚੀਖ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਕੰਬ ਗਏ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੂੰਡਾ ਵੀ ਲੜਨ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗਾ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਚੰਡਾ ਵਰਗਾ ਮਹਾਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਮੂੰਡਾ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਕਾਲੀ ਨੇ ਚੰਡਾ ਅਤੇ ਮੂੰਡਾ ਦੇ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਲੈ ਆਈ ਹਾਂ ਮੈਂ ਚੰਡਾ ਤੇ ਮੂੰਡਾ, ਇਹ ਮਹਾਂ ਦੈਤ, ਤੇਰੇ ਯੁੱਧ-ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਬਲੀਦਾਨ ਵਜੋਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰੇਂਗੀ।" ਜਦੋਂ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਚੰਡਾ ਤੇ ਮੂੰਡਾ, ਇਹ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ, ਲਿਆਏ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਿਆ, "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਚੰਡਾ ਤੇ ਮੂੰਡਾ ਨੂੰ ਲਿਆਈ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਚੰਡਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਮੂੰਡਾ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਈ, ਤਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਹੋਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਛਿਆਸੀ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਅਸੁਰ ਮੁਖੀ, ਚੁਰਾਸੀ ਕੰਬੂ ਸੈਨਾਪਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਆਂ ਸਮੇਤ ਚੱਲਣ। ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਪੰਜਾਹ ਅਸੁਰ ਕੁਲ ਅਤੇ ਸੌ ਧੌਮਰ ਕੁਲ ਵੀ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ। ਕਾਲਕ, ਦੌਰਹ੍ਰਦ, ਮੌਰਯ ਤੇ ਕਾਲਕੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਜਲਦੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣ।" ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਇਸ ਭਾਰੀ ਹੁਕਮ ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਧੁਨੀ ਭਰ ਦਿਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਿੰਘ ਭੀ ਭਾਰੀ ਦਹਾੜ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘੰਟੀ ਵਜਾ ਕੇ ਉਹ ਧੁਨੀ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿਤੀ। ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਟੰਕਾਰ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਤੇ ਘੰਟੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਗਈ। ਕਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਹੱਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿਤਾ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਦੇਵੀ, ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਅਮਰ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਗੁਹ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਡਿਕਾ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ। ਹਰ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਜੋ ਜੋ ਆਕ੍ਰਿਤੀ, ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਤੇ ਵਾਹਨ ਸੀ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਤੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਆ ਗਈਆਂ। ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠੀ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਫੜੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਆਈ। ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਨਾਂਦ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਅਸ਼ੀਸ਼ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਅਰਧਚੰਦ ਲੈ ਕੇ ਆਈ। ਕੌਮਾਰੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਮੋਰ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਗੁਹ ਰੂਪ ਅੰਬਿਕਾ ਵਜੋਂ ਆਈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗਰੁੜ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵਾਹਰਾਹੀ, ਹਰਿ ਦੀ ਵਾਰਾਹੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਈ। ਨਰਸਿੰਹੀ, ਨਰਸਿੰਹ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਜਟਾ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚ ਨੂੰ ਉਡਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੰਦਰਾਣੀ, ਵਜਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਕਰ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਚੰਡਿਕਾ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਸੌ ਬਿਜਲੀਆਂ ਦੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਅਜੇਤ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਹੇ ਦੂਤ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾ ਦੇ।" "ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਮਿਲਣ, ਦੇਵਤਾ ਹਵਨ-ਭਾਗ ਲੈਣ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜੇ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁਂਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਪਾਤਾਲ ਚਲੇ ਜਾਓ। ਜੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਜੰਗ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆ ਜਾਓ—ਮੇਰੇ ਗਣ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਣ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ 'ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਡਿਕਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ।