ਇਸ ਵਾਰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਪਏ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲਹੂ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਵਿਰਲ ਹੀ ਤਬਾਹੀ ਮਚਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੂਰੀ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਦੈਤ ਦੇਵੀ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਸਿੰਘ ਨੇ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ੁੰਭ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਡਾ ਅਤੇ ਮੁੰਡਾ ਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। "ਓ ਚੰਡਾ, ਓ ਮੁੰਡਾ! ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲੈ ਆਓ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲੋ, ਜਾਂ ਜੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਓ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫ਼ੌਰਨ ਆ ਕੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਆਓ।" ਇਸ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਚੰਡਾ ਅਤੇ ਮੁੰਡਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੈਤਾਂ, ਚਾਰ ਭਾਗੀ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆਗੇ ਵਧੇ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਖੜੀ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਤੀਰਕਸ਼ ਤਣੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਹਲਾਈਆਂ, ਹੋਰ ਦੈਤ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਭ੍ਰਕੁਟੀ ਦੇ ਮੋੜ ਤੋਂ, ਕਾਲੀ ਜਨਮ ਲੈ ਲਈ—ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ। ਉਹ ਅਜੀਬ ਖੋਪੜੀ ਵਾਲੀ ਲਾਠੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ, ਲਟਕਦੀ ਜੀਭ ਡਰਾਉਣੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਧੰਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਜ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ ਗੂੰਜੀ। ਕਾਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖਾ ਗਈ। ਉਹ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਾਥੀ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਸੀ—ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਯੋਧਾ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਸਮੇਤ, ਕਾਲੀ ਨੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੱਬ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਲੋਂ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਮMissiles, ਕਾਲੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਏ, ਕੁਝ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਦੈਤ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੀ, ਕਈ ਨੂੰ ਖਾ ਗਈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਈ ਦੈਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਕਈ ਲਾਠੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਚੰਡਾ, ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਾਲੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਮੁੰਡਾ ਨੇ ਧਰਤੀ-ਅੱਖ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਅਤੇ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਚੱਕਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਦੇ ਪੇਟ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ। ਫਿਰ ਕਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਗਰਜ ਨਾਲ, ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਦੰਦ ਚਮਕਦੇ, ਭਿਆਨਕ ਹਾਸੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੱਸ ਪਈ। ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਤੇ ਚੰਡਾ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਕ ਮਾਰੀ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਕੰਬ ਗਏ। ਮੁੰਡਾ, ਚੰਡਾ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਉੱਤੇ ਵਧਿਆ; ਪਰ ਕਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫੌਜ ਦੇ ਬਾਕੀ ਦੈਤ, ਚੰਡਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੇ, ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਕਾਲੀ, ਚੰਡਾ ਅਤੇ ਮੁੰਡਾ ਦੇ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਕਹਿਆ: "ਇਹ ਚੰਡਾ ਅਤੇ ਮੁੰਡਾ, ਵੱਡੇ ਦੈਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਯੁੱਧ ਯज्ञ ਲਈ ਲਿਆਈ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਆਪ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗੀ।" ਚੰਡਾ ਅਤੇ ਮੁੰਡਾ ਦੇ ਸਿਰ ਲਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲੀਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਚੰਡਾ ਅਤੇ ਮੁੰਡਾ ਨੂੰ ਲਿਆਈ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ 'ਚਾਮੁੰਡਾ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਜਦੋਂ ਚੰਡਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਮੁੰਡਾ ਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫੌਜਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ—ਸ਼ੁੰਭ—ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅਪਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। "ਅੱਜ, ਛਿਆਸੀ ਹਥਿਆਰ-ਧਾਰੀ ਦੈਤ ਮੁਖੀ, ਚੌਰਿਆਸੀ ਕੰਬੂ ਮੁਖੀ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਾਵੇ। ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਪਚਾਸ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਕੁਲ, ਅਤੇ ਸੌ ਧੌਮਰ ਕੁਲ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਗੇ ਵਧਣ। ਕਾਲਕ, ਦੌਰਹ੍ਰਦ, ਮੌਰਿਆ, ਅਤੇ ਕਾਲਕੇਯਾ—ਇਹ ਦੈਤ—ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਆਉਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਾ ਹੋਇਆ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚਕਾਰ bowstring ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਅੰਤਰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।