ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਧੂਮਰਲੋਚਨ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੁਸਟ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲਿਆ ਆ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੋਰ, ਚਾਹੇ ਅਮਰ ਹੋਵੇ, ਯਕ੍ਸ਼ ਜਾਂ ਗੰਧਰਵ, ਉਸਦੇ ਬਚਾਵ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਣਾ।" ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਅੱਜ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ, ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਸੰਤੁਲਨ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਣ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਗੱਜ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਤਾਵਲੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਸਵਾਰੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੀਵਾਂ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਭਿਆਨਕ ਗੱਜ ਮਾਰਦਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੰਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਹੇਠਲੇ ਜਬੜੇ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਦੇ ਪੇਟ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਪੰਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਤੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਪੇਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸਾਰੀ ਅਸੁਰ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਦੇਵੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਸਿੰਘ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਚੰਡ! ਮੁੰਡ! ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਲਿਆ। ਜੇਕਰ ਲੋੜ ਪਵੇ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਓ ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ। ਜਦ ਉਹ ਦੁਸਟ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਫੜ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਚੌਣੀ ਫੌਜ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਲਹਿਰਾਈਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਭੌਂ ਵੱਟ ਗਏ। ਉਹਦੇ ਮੱਥੇ ਦੀ ਭੌਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਿਚੋਂ ਕਾਲੀ ਦੇਵੀ ਜਨਮੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਫਾਂਸੀ ਦੀ ਰੱਸੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ ਖੋਪੜੀ ਵਾਲੀ ਲਾਠੀ ਸੀ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਬੜੀ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ, ਲਟਕਦੀ ਜੀਭ ਡਰਾਉਣੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਗੱਜ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਾਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਈ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖਾ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਾਥੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਸੀ, ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਲਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਯੋਧਾ, ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਰਥਵਾਹਕ ਸਮੇਤ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚਬਾ ਗਿਆ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਰਦਨ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਦਬਾ ਕੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਗਏ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਮਹਾ-ਅਸਤਰ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦੀ। ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੁਸਟ, ਤਾਕਤਵਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੀ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਅਸੁਰ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਚੰਡ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਮੁੰਡ ਨੇ ਧਰਤੀ-ਚੱਖੀ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟੇ। ਉਹ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਕਈ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਕਾਲੀ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਭੜਕਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੱਸ ਪਾਈ। ਉੱਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਤੇ ਚੰਡ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋਇਆ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਖ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਕਾਂਪ ਉਠੇ। ਮੁੰਡ ਨੇ, ਚੰਡ ਨੂੰ ਮਰੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਕਾਲੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮੁੰਡ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਾਕੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਚੰਡ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਕਾਲੀ, ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਦੇ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੱਸ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ।