ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੇ ਆਸੁਰ ਦੂਤ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾਵੇਗਾ, ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ, ਜਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇਗਾ—ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ੁੰਭ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜਿਹੜੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਭੇਜੋ; ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਦੇਰੀ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ? ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲੈਣ।” ਦੂਤ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ। ਦੱਸੋ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਔਰਤ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੋਗੀਆਂ? ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੀ ਔਰਤ ਹੋ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵੋਗੀ?” ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਚਲੀ ਜਾਓ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਯਾਦਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਬਲਾਤਕਾਰ ਨਾਲ, ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਲਿਜਾਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਪਰ ਸ਼ੁੰਭ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵੀ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚੇ ਬਿਨਾਂ ਵਚਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਆਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾ ਦਿਓ। ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੇ, ਕਰੇ।” ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਦੂਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਸ਼ੁੰਭ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸ ਆਇਆ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨਾਮਕ ਮੁੱਖ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ, ਜੇ ਲੋੜ ਪਏ ਤਾਂ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਘਸੀਟ ਕੇ ਲਿਆ ਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਆਇਆ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਮਰ ਹੋਵੇ, ਯਕਸ਼ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੰਧਰਵ—ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇ।” ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉਤੇ, ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਆਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਲਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਲਿਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ।” ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤਿ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੇ ਤੂੰ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਿਜਾਣ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਗਰਜ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਆਸੁਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਉਸਦਾ ਵਾਹਨ ਸੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਟਾ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਗਰਜ ਕਰਦਾ, ਆਸੁਰਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੰਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਲੇ ਜਬੜੇ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਦੇ ਪੇਟ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਪੰਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸਿੰਘ ਆਪਣੀ ਜਟਾ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕੁਝ ਦੇ ਪੇਟਾਂ ਚੋਂ ਲਹੂ ਪੀਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪੂਰੀ ਆਸੁਰ ਸੈਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ ਦੋ ਮਹਾਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਚੰਡ, ਹੇ ਮੁੰਡ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਓ; ਤੇ ਜਲਦੀ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਲਿਆਓ। ਜੇ ਲੋੜ ਪਏ, ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵੋ, ਜਾਂ ਜੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਆਸੁਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ।” ਹੁਕਮ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਆਸੁਰ ਚਾਰਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਵਧੇ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਆਸੁਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤਾਣ ਲਿਆ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਸੈਨਿਕ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਦੀ ਭੰਵਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਸਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਕਾਲੀ ਜਨਮ ਲੈ ਲਈ। ਕਾਲੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਾਲੀ ਸਿਆਹ, ਡਰਾਉਣੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਫਾਂਸੀ, ਕਟੋਰੇ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ, ਮਨੁੱਖ ਮਸਤਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ, ਤੇ ਕਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁਕਾ ਸਰੀਰ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ, ਲਾਲ ਲਾਲ ਲਟਕਦੀ ਜੀਭ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਕਾਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀ, ਵੱਡੇ ਆਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਿਗਲਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਾਥੀ—ਜੋ ਸਵਾਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸੀ—ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਮਾ, ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚਬਾ ਜਾਂਦੀ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਤੋਂ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਰੌਂਦ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰਦੀ। ਆਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸੁੱਟੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵੀ ਕਾਲੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲੈਂਦੀ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦੀ। ਉਹ ਨੇ ਪੂਰੀ ਆਸੁਰ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਆਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਾਨ-ਮਰਯਾਦਾ, ਫੌਜ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।