ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਮੈਂ ਹੀ ਹਰ ਇਕ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ। ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਹੀ ਹੱਕ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਾਥੀ-ਰਤਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਵਾਹਨ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕੀਤਾ। ਦੁਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਥਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਘੋੜਾ-ਰਤਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉੱਚੈਹ੍ਸ਼੍ਰਵਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਜਾਂ ਨਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਅਨਮੋਲ ਵਸਤੂਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਿਲਾ-ਰਤਨ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਹੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਾਂ। ਹੇ ਚੰਚਲ ਨੈਨਾ ਵਾਲੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇੱਕ ਰਤਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਵੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਅਤੁੱਲ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸਾਹੁਕਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੀ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਮੰਨ ਲਵੋ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਭਾਗਵਤੀ ਦੁਰਗਾ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਈ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ: "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਨਹੀਂ। ਸ਼ੁੰਭ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ। ਪਰ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸੁਣੋ, ਜਦ ਤੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਪੁਰਾਣਾ ਵਚਨ ਸੁਣ: ਜੋ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾਵੇ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਨਿਵਾਰੇ, ਜਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇ—ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ। ਸ਼ੁੰਭ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤ, ਇੱਥੇ ਆਉਣ; ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂ, ਤਾਂ ਦੇਰੀ ਕਿਉਂ? ਜਲਦੀ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੋ।" ਦੂਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੈਂ, ਦੱਸ ਕਿ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ?" "ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਇਕ ਔਰਤ ਹੋ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇਂਗੀ?" "ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ ਹਨ; ਤੂੰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਹੋ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਜਾਵੇਂਗੀ?" "ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਕਰ, ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾ ਧਾਰੇ, ਤਾਂ ਕੇਸ ਫੜ ਕੇ ਖਿੱਚੀ ਜਾਵੇਂਗੀ।" ਦੇਵੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ੁੰਭ ਬੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵੀ ਬੜਾ ਬਲਵਾਨ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਬੈਠੀ।" "ਤੂੰ ਜਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੱਸ ਦੇ, ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੇ ਕਰ ਲਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਧੂਮਰਲੋਚਨ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਧੂਮਰਲੋਚਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਔਰਤ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ, ਜੇ ਲੋੜ ਪਈ ਤਾਂ ਕੇਸ ਫੜ ਕੇ, ਲੈ ਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਏ, ਚਾਹੇ ਅਮਰ ਹੋਵੇ, ਯਕਸ਼ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੰਧਰਵ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।" ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ, ਕੇਸ ਫੜ ਕੇ, ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਗਰਜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਵਾਹਨ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਟਾ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਕਰਕੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੰਜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਲੇ ਜਬੜੇ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਦੇ ਪੇਟ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਪੰਜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜਟਾ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਪੇਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਪੀ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਹ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦਾ ਪ੍ਰਚੰਡ ਵਾਹਨ ਸੀ, ਨੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਦੇਵੀ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਸਿੰਘ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਚੰਢ ਅਤੇ ਮੁੰਡਾ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਲੱਗਾ: "ਹੇ ਚੰਢ, ਹੇ ਮੁੰਡਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆ। ਕੇਸ ਫੜ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਣ। ਜਦ ਉਹ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਟਾਫਟ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਚੰਢ ਤੇ ਮੁੰਡਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਚਤੁਰੰਗੀਣੀ ਫੌਜ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਲਹਿਰਾਈਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।